Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 150/13 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal judgment for failure to address specific cassation arguments substantively.

Numero d'incarto IV KK 150/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appellate court's judgment and remanded the case for a new review. The applicant argued that the lower court failed to properly address specific procedural violations and factual errors regarding compensation amounts. The court ruled that the appellate court violated procedural law by merely approving the first-instance verdict with generic phrases instead of providing specific reasoning for rejecting the applicant's detailed arguments.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: An appellate court must substantively address every cassation argument with specific reasoning; generic approval of the first-instance verdict without analyzing the merits of the appeal constitutes a procedural violation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation procedure appellate reasoning procedural violation failure to address arguments remand for retrial substantive review generic approval

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 2 k.p.k.
Zaskarżył go w części utrzymującej w mocy wyrok Sądu Okręgowego i zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mogące mieć istotny wpływ na jego treść, w postaci uchybienia art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
i art. 457 § 3 k.p.k., poprzez zaniechanie należytego rozważenia zarzutów apelacji pełnomocnika wnioskodawcy.Stosownie do treści art.
Art. 527 § 4 k.p.k.
O zwrocie wnioskodawcy opłaty od kasacji orzeczono na podstawie art. 527 § 4 k.p.k.
art. 433 § 2 k.p.k
Zaskarżył go w części utrzymującej w mocy wyrok Sądu Okręgowego i zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mogące mieć istotny wpływ na jego treść, w postaci uchybienia art. 433 § 2 k.p.k.
art. 457 § 3 k.p.k
i art. 457 § 3 k.p.k., poprzez zaniechanie należytego rozważenia zarzutów apelacji pełnomocnika wnioskodawcy.Stosownie do treści art.
art. 7 k.p.k
W zakresie rozstrzygnięcia o zadośćuczynieniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia oraz naruszenie przepisów postępowania – art. 7, 410 i 424 § 1 i 2 k.p.k.
art. 410 k.p.k
art. 527 § 4 k.p.k
O zwrocie wnioskodawcy opłaty od kasacji orzeczono na podstawie art. 527 § 4 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 150/13 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący)‎SSN Dorota Rysińska‎SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca)Protokolant Dorota Szczerbiak przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Krzysztofa Parchimowicza‎w sprawie J. J.‎w przedmiocie zadośćuczynienia za niesłuszne tymczasowe aresztowanie‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 6 listopada 2013 r.,‎kasacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 29 stycznia 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 9 października 2012 r., 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym;

2. zarządza zwrot wnioskodawcy opłaty od kasacji.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 9 października 2012 r., zasądził od Skarbu Państwa na rzecz J. J. kwotę 25.576,29 zł tytułem odszkodowania za poniesioną szkodę i kwotę 50.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku, wynikłych z niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania wnioskodawcy w sprawie sygn. akt VI Ds. …/06/S Prokuratury Okręgowej w R. w okresie od dnia 30 marca 2006 r. do dnia 6 września 2006 r. W pozostałej części wniosek oddalił, kosztami postępowania obciążając Skarb Państwa.Apelacje od tego wyroku wnieśli prokurator i pełnomocnik wnioskodawcy.

Prokurator skarżąc wyrok w zakresie zadośćuczynienia domagał się jego zmiany, poprzez orzeczenie z tego tytułu kwoty nie wyższej niż 10.000 zł.Pełnomocnik wnioskodawcy zaskarżył wyrok w części oddalającej wniosek w całości. W zakresie rozstrzygnięcia o zadośćuczynieniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia oraz naruszenie przepisów postępowania – art. 7, 410 i 424 § 1 i 2 k.p.k. W oparciu o powyższe domagał się zmiany wyroku poprzez przyznanie wnioskodawcy dodatkowo kwoty co najmniej 50.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę albo uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 29 stycznia 2013 r., uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej odszkodowania i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania.

W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Kasację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskodawcy. Zaskarżył go w części utrzymującej w mocy wyrok Sądu Okręgowego i zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mogące mieć istotny wpływ na jego treść, w postaci uchybienia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., poprzez „całkowite zaniechanie rzeczywistego odniesienia się do zarzutów apelacji dotyczących wysokości zasądzonego zadośćuczynienia, za które nie sposób uznać ogólnikowych i powtórzonych kilkukrotnie sformułowań o <<podzieleniu>> czy <<pełnej aprobacie>> dla stanowiska Sądu Okręgowego, jak również odesłania do rozważań Sądu I instancji uzupełnionego tezą o <<zbędności powtarzania już raz przytoczonych w tej sprawie argumentów>>, gdyż konstruowanie tego rodzaju <<uzasadnienia odsyłającego>> na gruncie powołanych przepisów procedury karnej jest niedopuszczalne, ponieważ nie tylko nie pozwala ono skarżącemu na poznanie treści i toku rozumowania przeprowadzonego przez Sąd odwoławczy, ale nawet nie pozwala wykluczyć, że zarzuty dotyczące zadośćuczynienia pozostały poza zakresem rozważań Sądu Apelacyjnego, co mogło mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym uzasadnia zarzut, że kontrola odwoławcza nie sprostała wymogom rzetelności, zaś w sytuacji faktycznego nierozpoznania zarzutów apelacji odnośnie zadośćuczynienia doszło do przeniesienia do wyroku Sądu odwoławczego uchybień zawartych w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji, a więc również do naruszenia art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez dowolne uznanie żądanego zadośćuczynienia w kwocie co najmniej 100.000 zł za wygórowane, jak również poprzez pominięcie i brak pogłębionego rozważenia szeregu okoliczności powodujących lub zwiększających krzywdę Wnioskodawcy w związku z jego tymczasowym aresztowaniem, wbrew wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, przy niedostrzeżeniu istotnych dla wysokości zadośćuczynienia okoliczności faktycznych.”W konkluzji kasacji skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Apelacyjnej i prokurator Prokuratury Generalnej, występujący na rozprawie kasacyjnej, wnieśli o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest zasadna.

Nie sposób bowiem odmówić trafności podniesionego w niej zarzutu rażącego naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., poprzez zaniechanie należytego rozważenia zarzutów apelacji pełnomocnika wnioskodawcy.Stosownie do treści art. 433 § 2 k.p.k. sąd odwoławczy ma obowiązek rozważyć wszystkie zarzuty i wnioski wskazane w środku odwoławczym, chyba że ustawa stanowi inaczej. W korelacji z tym obowiązkiem pozostaje, wynikający z treści art. 457 § 3 k.p.k., wymóg wskazania przez sąd odwoławczy w uzasadnieniu wyroku, dlaczego zarzuty i wnioski apelacji uznał za zasadne albo niezasadne.

W orzecznictwie od dawna przyjmuje się, że właściwe zrealizowanie obowiązków wynikających z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. wymaga od sądu odwoławczego nie tylko nie pomijania żadnego zarzutu podniesionego w środku odwoławczym, ale także rzetelnego ustosunkowania się do każdego z tych zarzutów oraz wykazania konkretnymi, znajdującymi oparcie w ujawnionych w sprawie okolicznościach argumentami, dlaczego uznano poszczególne zarzuty apelacji za trafne, bądź też bezzasadne (zob. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 8 czerwca 2011 r., V KK 24/11, R - OSNKW 2011 CD, poz. 1120; z dnia 15 grudnia 2011 r., II KK 192/11, LEX nr 1108459).

Rację ma skarżący, że Sąd Apelacyjny tym obowiązków nie sprostał. W apelacji pełnomocnika wnioskodawcy sformułowano dwa konkretne zarzuty odwoławcze (błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia oraz naruszenie przepisów prawa procesowego), wskazując szczegółowo, na czym polegały zarzucane uchybienia. W takiej sytuacji Sąd odwoławczy nie mógł poprzestać w uzasadnieniu wyroku na lakonicznej aprobacie wyroku Sądu pierwszej instancji. Taki sposób przeprowadzenia kontroli odwoławczej budzi wątpliwości co do tego, czy została ona rzeczywiście dokonana w sposób wymagany przez art. 433 § 2 k.p.k., skoro w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – dokumencie mającym odzwierciedlać przebieg kontroli apelacyjnej - brak jest rozważań na temat zasadności poszczególnych zarzutów odwoławczych.

Uzasadnienie ogranicza się bowiem do ogólnikowych i stereotypowych sformułowań; nie zawiera własnej argumentacji lecz odsyła autora apelacji do uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji, w którym jakoby uwzględniono w należytym stopniu wszystkie okoliczności, następnie podniesione w apelacji. Natomiast nie wynika z tego dokumentu, z jakich to konkretnie powodów zarzuty apelacji, kwestionujące wysokość zasądzonego zadośćuczynienia, zostały uznane za niezasadne. Zgodzić się przeto należy ze skarżącym, że Sąd Apelacyjny nie przedstawił w uzasadnieniu wyroku swego rozumowania w sposób pozwalający stwierdzić, iż poddał kontroli odwoławczej trafność orzeczenia Sądu pierwszej instancji.

Zaniechanie należytego ustosunkowania się do zarzutów i argumentacji zawartej w apelacji skutkowało rażącym naruszeniem przepisów postępowania, wskazanych w zarzucie kasacji. Biorąc pod uwagę charakter i zakres stwierdzonego naruszenia przepisów prawa procesowego nie sposób obecnie zanegować możliwości istotnego wpływu tego uchybienia na treść zaskarżonego wyroku. Prawidłowe rozpoznanie środka odwoławczego mogło bowiem prowadzić do innego rozstrzygnięcia. W tej sytuacji należało uwzględnić wniosek kasacji, uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd ten podda jeszcze raz kontroli zaskarżony wyrok i ustosunkuje się do zarzutów apelacji w sposób zgodny z treścią art. 433 § 2 k.p.k. W razie koniczności sporządzenia uzasadnienia wyroku zastosuje się do wymagań określonych w art. 457 § 3 k.p.k. i poda, dlaczego zarzuty i wnioski apelacji uznał za zasadne albo też niezasadne. Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku. O zwrocie wnioskodawcy opłaty od kasacji orzeczono na podstawie art. 527 § 4 k.p.k.