Supreme Court quashes sentence for misapplication of probation law regarding non-custodial penalties.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the lower court's sentence regarding the imposition of a non-custodial penalty. The General Prosecutor argued that Article 58 § 3 of the Criminal Code only applies when the offense is punishable solely by imprisonment under five years, excluding cases with alternative non-custodial penalties. The Court agreed, ruling that the lower court incorrectly applied the probation provision to a crime carrying an alternative sentence of community service, thereby violating the material law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 58 § 3 k.k.; Art. 209 § 1 k.k.: The provision on probation applies exclusively to offenses punishable solely by imprisonment not exceeding five years and does not cover cases where the penalty is alternatively non-custodial.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 146/15 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)SSN Zbigniew PuszkarskiSSA del. do SN Dariusz Czajkowski (sprawozdawca)Protokolant Danuta Bratkrajc w sprawie Z. G.skazanego z art. 209 § 1 k.k.,po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk.k.w dniu 2 czerwca 2015 r.kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanegood wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w K.z dnia 11 lutego 2014 r.; uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym kasacją wyrokiem nakazowym z dnia 11 lutego 2014 r., Sąd Rejonowy w K. uznał oskarżonego Z. G. za winnego popełnienia czynu z art. 209 § 1 k.k. i przy zastosowaniu przepisu art. 58 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Orzeczenie to nie zostało zaskarżone przez strony i uprawomocniło się w dniu 15 marca 2014 r. Kasację od tego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze – na korzyść skazanego – wniósł Prokurator Generalny.
Zarzucił on wyrokowi rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 58 § 3 k.k., polegające na wymierzeniu skazanemu za popełnienie przestępstwa z art. 209 § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 58 § 3 k.k. kary 2 lat ograniczenia wolności, podczas gdy przepis ten odnosi się tylko do sytuacji, gdy czyn zabroniony zagrożony jest wyłącznie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat, nie ma natomiast zastosowania do przypadków alternatywnego zagrożenia karą pozbawienia wolności i karami nieizolacyjnymi.
W konkluzji kasacji Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja jest oczywiście zasadna. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, iż Sąd Rejonowy wymierzając oskarżonemu karę 2 lat ograniczenia wolności, przy zastosowaniu przepisu art. 58 § 3 k.k., dopuścił się obrazy wskazanego przepisu prawa materialnego. Rację ma Prokurator Generalny, że przepis ten odnosi się tylko do sytuacji, gdy czyn zabroniony zagrożony jest wyłącznie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat, nie ma natomiast zastosowania do przypadków alternatywnego zagrożenia karą pozbawienia wolności i karami nieizolacyjnymi (patrz też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2012 r., IV KK 322/11, OSNKW 2012, z. 9, poz. 94).
Należało zatem w zaskarżonej przez Prokuratora Generalnego części wyrok uchylić i tylko w tym zakresie sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania. Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.