Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because it challenges sentence severity rather than procedural errors.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court declared the cassation appeal inadmissible, leaving it without examination. The defense argued a procedural violation regarding the appellate court's failure to consider statutory grounds for leniency, such as probation or extraordinary sentence mitigation. The court ruled that the appeal's core was a challenge to the sentence's severity, which falls outside the statutory grounds for cassation, rendering the procedural claim baseless.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 1 k.p.k.; Art. 439 k.p.k.: Cassation is inadmissible if filed solely to question the severity of the sentence or if the alleged procedural error does not meet the strict statutory requirements for such extraordinary remedy.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
IV KK 143/24 POSTANOWIENIE Dnia 5 czerwca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz w sprawie R. F. (F.),skazanego z art. 200 § 1 k.k.,po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 czerwca 2024 r., z urzędu, kwestii dopuszczalności kasacji obrońcy skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicachz dnia 26 września 2023 r., sygn. akt VI Ka 500/23,zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Gliwicachz dnia 22 marca 2023 r., sygn. akt IX K 220/22, p o s t a n o w i ł 1. pozostawić kasację bez rozpoznania;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego R. F.
UZASADNIENIE
R. F. wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 22 marca 2023 r., sygn. akt IX K 220/22, został uznany za winnego przestępstwa określonego w art. 200 § 1 k.k., za które – na mocy art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 37b k.k. w zw. z art. 34 § 1a pkt 1 k.k. – wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i roku ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie. Ponadto, na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądzono od oskarżonego zadośćuczynienie w wysokości 10000 złotych na rzecz pokrzywdzonej R.
F.1, zaś na mocy art. 41a § 2 k.k. orzeczono zakaz zbliżania się na odległość mniejszą niż 50 centymetrów do pokrzywdzonej na okres 3 lat.Sąd Okręgowy w Gliwicach, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego, wyrokiem z dnia 26 września 2023 r., sygn. akt VI Ka 500/23, zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji jedynie co rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, zaś w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy.Od wyroku Sądu odwoławczego kasację wniósł obrońca skazanego, podnosząc zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia przepisów prawa karnego procesowego, a to art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 414 § 1 zd. 2 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., polegającego na wadliwym przeprowadzeniu kontroli odwoławczej wyroku Sądu pierwszej instancji przez Sąd Okręgowy w Gliwicach poprzez wydanie orzeczenia utrzymującego zaskarżony apelacją wyrok w mocy w części dotyczącej wymierzonej oskarżonemu kary za popełnienie przestępstwa z art. 200 § 1 k.k. w sytuacji, gdy w sprawie zachodziły podstawy do złagodzenia wymiaru orzeczonej kary, w szczególności poprzez zawieszenie jej wykonania na okres próby lub zastosowanie dobrodziejstwa instytucji nadzwyczajnego jej złagodzenia na podstawie art. 60 § 2 k.k.Na podstawie tak sformułowanego zarzutu wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi drugiej instancji.Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o pozostawienie jej bez rozpoznania.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy.Zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k., kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.
Kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary. Lektura kasacji nie pozostawia tymczasem wątpliwości co do tego, że rzeczywistą podstawą sformułowanego zarzutu nie była obraza przepisów prawa, lecz kwestionowanie wysokości wymiaru kary, o czym świadczy wyraźnie treść uzasadnienia tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, w którym obrońca skazanego wskazuje na okoliczności, które w jego przekonaniu miałyby przemawiać za nadzwyczajnym złagodzeniem kary. Wskazywanie na wadliwość kontroli instancyjnej, w ramach której Sąd ad quem miałby się dopuścić naruszenia art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 414 § 1 zd.
II k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., a więc unormowań dotyczących wyroku uniewinniającego, jest przy tym z gruntu błędne, skoro w apelacji nie kwestionowano sprawstwa i winy, a jedynie wymiar kary, wskazując na niezastosowanie art. 60 § 2 k.k., do czego zresztą Sąd odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu swego wyroku. W świetle takiego charakteru zarzutu niewpisującego się w podstawy kasacji, określone w art. 523 § 1 zd. II k.p.k., Sąd Najwyższy, na mocy art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k., pozostawił kasację obrońcy skazanego bez rozpoznania, na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 637 § 1 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążając skazanego.
Wolno jedynie na koniec zaznaczyć, że przedmiotowa kasacja została sporządzona w taki sposób, jakby pełnomocnikowi profesjonalnemu strony, będącemu adwokatem, nie były znane elementarne unormowania dotyczące podstaw kasacji w postępowaniu karnym.Z tych względów orzeczono jak w postanowieniu.[J.J.][ms]