Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 139/20 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded due to procedural errors and repetition of appellate arguments.

Numero d'incarto IV KK 139/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense of two defendants convicted of robbery and assault. The defense argued that the lower courts improperly applied material law regarding the cumulative nature of the crimes and the timing of the intent to steal. The court rejected these claims because the cassation was procedurally flawed, repeated arguments already reviewed by the appellate court, and attempted to bypass the prohibition on re-evaluating established facts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 519 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.: A cassation appeal is obviously unfounded if it merely repeats appellate arguments, violates the prohibition on re-evaluating established facts, or is filed against a first-instance judgment instead of a final appellate ruling.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal obviously unfounded procedural error repetition of arguments prohibition of re-evaluation cumulative crimes robbery and assault alibi

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt IV KK 139/20 POSTANOWIENIE Dnia 22 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2020 r.
Art. 519 k.p.k.
Przypomnieć należy skarżącemu, że zgodnie z art. 519 k.p.k.
Art. 523 § 1 k.p.k.
Tego rodzaju natomiast zabieg jest próbą obejścia zakazu wynikającego z treści art. 523 § 1 k.p.k.
Art. 4 k.p.k.
Art. 7 k.p.k.
i art. 7 k.p.k. związku z art.
Art. 2 § 2 pkt 1 k.p.k.
M., skazanych za popełnienie przestępstwa z art. 280 § 1 i innych, z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanych, od wyroku Sądu Okręgowego w K., z dnia 11 października 2019 r., sygn.
Art. 5 § 2 k.p.k.
akt IV KK 139/20 POSTANOWIENIE Dnia 22 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Art. 636 § 1 k.p.k.
Art. 633 k.p.k.
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 139/20 POSTANOWIENIE Dnia 22 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 139/20 POSTANOWIENIE Dnia 22 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2020 r. sprawy P. P. i M. M., skazanych za popełnienie przestępstwa z art. 280 § 1 i innych, z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanych, od wyroku Sądu Okręgowego w K., z dnia 11 października 2019 r., sygn. akt VI Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w M., z dnia 29 marca 2019 r., sygn. akt II K (…) postanowił 1. oddalić kasację obrońcy obu skazanych jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć P. P. i M. M. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w częściach na nich przypadających. UZASADNIENIEP. P. i M. M. wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia 29 marca 2019 r., sygn. akt II K (…), zostali uznani za winnych popełnienia przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za ten czyn zostały im wymierzone kary po 2 lata pozbawienia wolności.Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez oskarżonych P. P. i M. M. , Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 11 października 2019 r., sygn. akt VI Ka (…), zaskarżony wyrok Sądu I instancji utrzymał w mocy.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca P. P. i M.

M. , który zaskarżając wyrok w całości, zarzucił: 1.rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 8 k.k. i art. 9 k.k. w związku z art. 280 § 1 k.k. oraz art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 280 § 1 k.k. w związku z art. 158 § 1 k.k., poprzez ich wadliwe zastosowanie i przyjęcie kumulatywnej kwalifikacji, a to, iż jedynym czynem oskarżony P. P. i oskarżony M. M. działając wspólnie i w porozumieniu, po uprzednim użyciu przemocy wobec A. T. , poprzez zadawanie uderzeń w nieustalony sposób w głowę i prawą rękę pokrzywdzonego, narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 157 § 1 k.k., w następstwie czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci złamania trzonu kości łokciowej prawej z przemieszczeniem skutkującym naruszeniem czynności narządów ciała na okres trwający powyżej 7 dni, zabrali w celu przywłaszczenia portfel z zawartością pieniędzy w kwocie 700 USD na szkodę A.

T. , przy przyjęciu, że zamiar zaboru mienia pokrzywdzonego powstał w trakcie czynności wykonawczych pobicia, w sytuacji w której występek z art. 280 § 1 k.k. pozostaje w kumulatywnym zbiegu z przepisem art. 158 § 1 k.k., z uwagi na zasadę konsumpcji, po drugie - w sytuacji, w której nie ustalono, w którym momencie u oskarżonych powstał zamiar bezpośredni przywłaszczenia rzeczy stanowiących własność pokrzywdzonego, przy przyjęciu, iż mieli Oni zamiar pobicia pokrzywdzonego, a zatem w którym momencie zamiar skierowany na dobro prawne pokrzywdzonego w postaci jego zdrowia zmienił wektor na inne dobro - mienie pokrzywdzonego, jak również brak jest jednoznacznego ustalenia, przy przypisaniu tego czyny, będącego przestępstwem materialnym, że w rzeczywistości doszło do zaboru mienia pokrzywdzonego;2.rażące naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść wydanego orzeczenia - tj. art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. związku z art. 2 § 1 pkt. 1 k.p.k., poprzez ich wadliwe zastosowanie oraz art. 5 § 2 k.p.k. poprzez jego wadliwe niezastosowanie, a w tym błędną i jednostronną ocenę dowodów zebranych w tej sprawie, bez dokonania jakiejkolwiek oceny zebranych dowodów z uwzględnieniem okoliczności, iż brak jest jednoznacznego dowodu potwierdzającego fakt, iż do momentu dotarcia pod miejsce zamieszkania A.

T. i po udzieleniu kwoty 50 zł P. P. nadal miał przy sobie portfel, względnie, iż zawartość portfela stanowiła kwota 700 USD oraz jednoznacznego ustalenia przebiegu zdarzeń po oddaleniu się oskarżonych z miejsca pobicia, wobec zeznań świadków, a to przy pominięciu okoliczności, że ani A. T. , ani świadek V. H. , nie byli w stanie spójnie nakreślić przebiegu zdarzeń - tak co do ilości spożytego alkoholu, co do możliwości zgubienia i poszukiwania portfela, przy niewykluczeniu możliwości jego zgubienia oraz zwłaszcza co do przebiegu zdarzenia od momentu opuszczenia baru do rana dnia 24 września 2017 roku, co stanowi wątpliwość w zakresie wniosków płynących z oceny dowodów, nie pozwalającą na skuteczne przypisanie oskarżonym realizacji znamion występku z art. 280 § 1 k.k.,czego skutkiem jest usankcjonowanie przez Sąd II Instancji przyjętej przez Sąd I instancji kwalifikacji i kumulatywnego zbiegu przestępstw z art. 280 § 1 kk i art. 158 § 1 kk, w miejsce przyjęcia, iż w ustalonym stanie faktycznym oraz wobec przyznania się oskarżonych możliwym jest co najwyżej przyjęcie sprawstwa występku z art. 158 § 1 k.k., a które to naruszenia mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku.Obrońca podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w stosunku do P. P. i M.

M. i uniewinnienie oskarżonych od sprawstwa czynu z art. 280 § 1 k.k. oraz ponowne ukształtowanie kar wymierzonych oskarżonym, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w stosunku do P. P. i M.M. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K..Prokurator Prokuratury Rejonowej w M. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja obrońcy skazanych P. P. i M. M. jest bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. Przypomnieć należy skarżącemu, że zgodnie z art. 519 k.p.k. kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia od prawomocnych wyroków sądów odwoławczych, a nie do orzeczeń wydanych przez sąd w I instancji, o czym prawdopodobnie zapomniał obrońca, a co powoduje, że ta kasacja jest na pograniczu jej dopuszczalności.

Nadto obrońca podnosząc zarzuty, które są niemalże powtórzeniem zarzutów apelacyjnych, niewłaściwie formułuje je w kasacji i podnosi równocześnie naruszenie prawa materialnego i procesowego. Oczywistym jest, że zarzut obrazy prawa materialnego może być skutecznie postawiony w wypadku niekwestionowania ustaleń faktycznych; w przeciwnym razie niewłaściwie ustalone fakty nie mogą stanowić podstawy subsumcji. Obrońca skazanych kwestionuje natomiast w istocie ocenę materiału dowodowego i dokonane na jego podstawie przez Sąd I instancji ustalenia w zakresie przypisanego P. P. i M.

M. przestępstwa podnosząc, iż brak jest dowodów świadczących, że skazani, poza zamiarem pobicia, obejmowali również swoją świadomością osiągnięcie przysporzenia majątkowego i to osiągnęli. Tego rodzaju natomiast zabieg jest próbą obejścia zakazu wynikającego z treści art. 523 § 1 k.p.k. Zauważyć jedynie należy, że Sąd odwoławczy wskazał w uzasadnieniu swojego wyroku dlaczego uznał zarzuty apelacji zmierzające do podważenia ustalenia sprawstwa oskarżonych za nietrafne, podkreślając, że współsprawstwo P.P. i M.

M. zostało w sprawie wykazane zebranymi i poprawnie ocenionymi dowodami, w tym w szczególności zeznaniami pokrzywdzonego. Wskazać również należy, że Sąd odwoławczy nie mógł naruszyć ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania tj. art. 4, art.7, art. 2 § 2 pkt 1 i art. 5 § 2 k.p.k., albowiem nie przeprowadzał postępowania dowodowego i nie oceniał dowodów i tym samym nie czynił ustaleń faktycznych, ani też nie dokonywał prawno-karnej oceny zachowania skazanych, natomiast argumenty podniesione w kasacji i jej uzasadnieniu, są w istocie powtórzeniem tych, które były już przedmiotem rozważań, w drodze kontroli instancyjnej, przez Sąd odwoławczy.Rozstrzygniecie o kosztach oparto o art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.