Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 139/19 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court sentence due to incorrect application of temporal law regarding probation eligibility.

Numero d'incarto IV KK 139/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Regional Court's judgment in part, finding a material legal error regarding the application of the Criminal Code. The lower court incorrectly applied older provisions allowing probation for sentences over one year, while the new law in force at both the time of the crime and the trial restricted probation to sentences of one year or less. Consequently, the Supreme Court remanded the case for a new sentencing decision based on the correct statutory framework.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4 § 1 k.k.; Art. 69 § 1 k.k.: The principle of applying the law in force at the time of trial applies unless the new law is more favorable; however, the duty to examine the more favorable law arises only upon a change between the time of the crime and the trial, which did not occur here, rendering the lower court's application of the old, more lenient provisions erroneous.

Parole chiave

Generato dall'IA
temporal law principle Criminal Code amendment probation suspension material legal error remand for retrial recidivism conditions statutory interpretation attività criminosa

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4 § 1 k.k.
z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata, oddając go pod dozór kuratora oraz nakładając na niego obowiązki określone w art.
Art. 69 § 1 k.k.
i art. 69 § 1 k.k., polegające na nieprawidłowym przyjęciu, iż w czasie orzekania w przedmiotowej sprawie obowiązywała ustawa inna, niż w czasie popełnienia przestępstwa, co skutkowało wadliwym zastosowaniem art.
Art. 69 § 2 k.k.
wymierzył mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 złotych.Na mocy art. 69 § 1 i § 2 k.k.
Art. 70 § 1 pkt 1 k.k.
oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r.
Art. 72 § 1 pkt 4 i 5 k.k.
warunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata, oddając go pod dozór kuratora oraz nakładając na niego obowiązki określone w art. 72 § 1 pkt 4 i 5 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r.
Art. 46 § 1 k.k.
4 § 1 k.k., zaś na mocy art. 46 § 1 k.k. w tym samym brzmieniu w zw.
Art. 19 § 1 k.k.
w K., za które na mocy art. 19 § 1 k.k. w zw.
Art. 286 § 1 k.k.
z art. 286 § 1 k.k. i art.
Art. 11 § 2 k.k.
z art. 11 § 2 k.k. w zw.
Art. 33 § 2 k.k.
i art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 złotych.Na mocy art.
Art. 64 § 1 k.k.
z art. 64 § 1 k.k., popełnionego nieustalonego dnia w okresie od grudnia 2015 r.
Art. 535 § 5 k.p.k.
1694), pozwalało na uwzględnienie jej w całości na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 139/19 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Barbara Skoczkowska‎SSN Marek PietruszyńskiProtokolant Małgorzata Gierczak w sprawie P.F. skazanego z art. 270 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 października 2019 r., kasacji wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego na niekorzyść od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 9 lipca 2018 r., sygn. akt III K (…), uchyla wyrok Sądu Rejonowego w K. w zaskarżonej części i w tym zakresie sprawę przekazuje temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIESąd Rejonowy w K., wyrokiem z dnia 9 lipca 2018 r., sygn. akt III K (…), uznał oskarżonego P.F. za winnego przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., popełnionego nieustalonego dnia w okresie od grudnia 2015 r. do 18 stycznia 2016 r. w K., za które na mocy art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 złotych.Na mocy art. 69 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata, oddając go pod dozór kuratora oraz nakładając na niego obowiązki określone w art. 72 § 1 pkt 4 i 5 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., zaś na mocy art. 46 § 1 k.k. w tym samym brzmieniu w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody w całości.Powyższy wyrok nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 28 sierpnia 2018 r.Kasację od tego wyroku wywiódł na niekorzyść oskarżonego Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny.

Zaskarżając go w części orzeczenia o karze, zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 4 § 1 k.k. i art. 69 § 1 k.k., polegające na nieprawidłowym przyjęciu, iż w czasie orzekania w przedmiotowej sprawie obowiązywała ustawa inna, niż w czasie popełnienia przestępstwa, co skutkowało wadliwym zastosowaniem art. 4 § 1 k.k., podczas gdy brak było podstaw do badania względności ustaw, gdyż czyn przypisany oskarżonemu został popełniony nieustalonego dnia w okresie od grudnia 2015 r. do dnia 18 stycznia 2016 r. i zarówno w tej dacie, jak i w dacie orzekania w dniu 9 lipca 2018 r. obowiązywały przepisy Kodeksu karnego znowelizowane ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2015 r., poz. 396), która weszła w życie w dniu 1 lipca 2015 r., w następstwie czego doszło do rażącego naruszenia art. 69 § 1 k.k., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. i w konsekwencji do warunkowego zawieszenia wykonania kary roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego P.F., skazanego w czasie popełnienia przestępstwa, na kary pozbawienia wolności, podczas gdy zastosowanie powinien znaleźć przepis art. 69 § 1 k.k., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r. umożliwiający warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej jedynie w wymiarze nieprzekraczającym roku i tylko wobec sprawcy, który w czasie popełnienia przestępstwa nie był karany na karę pozbawienia wolności.W konkluzji kasacji Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K..Sąd Najwyższy stwierdził co następuje.Kasacja jest oczywiście zasadna, co w aktualnym stanie prawnym, ukształtowanym ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2019 r., poz. 1694), pozwalało na uwzględnienie jej w całości na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym od dnia 5 października 2019 r.).Rację ma Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, gdy twierdzi, że zaskarżony wyrok zapadł z rażącym i mającym istotnym wpływ na jego treść, naruszeniem przepisów prawa materialnego wskazanych w zarzucie kasacji.W myśl określonych w art. 4 § 1 k.k. reguł temporalnych stosowania przepisów prawa karnego – zasadą jest stosowanie ustawy obowiązującej w czasie orzekania.

Jeżeli w czasie orzekania obwiązuje ustawa inna, niż w czasie popełnienia przestępstwa stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla sprawcy. Oznacza to – jak słusznie wskazano w kasacji – że obowiązek badania względności ustaw aktualizuje się jedynie wówczas, gdy następuje zmiana ustawy między popełnieniem przestępstwa, a orzekaniem o nim.W realiach niniejszej sprawy sytuacja aktualizująca stosowanie wymienionej wyżej normy kolizyjnej nie zachodziła.

Oczywistym jest, że ani art. 4 § 1 k.k. ani żaden inny przepis Kodeksu karnego nie daje podstaw do orzekania o odpowiedzialności karnej w oparciu o ustawę, która przestała obowiązywać zanim sprawca popełnił poddawane osądowi przestępstwo.Sąd Rejonowy nie mógł zatem czynić podstawą prawną swojego rozstrzygnięcia przepisów art. 69 § 1 i 2 k.k., art 70 § 1 pkt 1 k.k., art. 72 § 1 pkt 4 i 5 k.k. oraz art. 46 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r., skoro tak w czasie popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu przestępstwa, jak i w czasie orzekania przepisy te obwiązywały w brzmieniu nadanym im ustawą z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie w dniu 1 lipca 2015 r.Uchybienie to miało charakter rażącego i mającego istotny wpływ na treść prawomocnego wyroku naruszenia prawa materialnego.

Przepis art. 69 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. pozwalał na warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności w wymiarze do 2 lat i nie wykluczał możliwości zastosowania tej instytucji w stosunku do sprawcy, który był wcześniej skazany na karę pozbawienia wolności. W wyniku nowelizacji Kodeksu karnego dokonanej wspomnianą wcześniej ustawą z dnia 20 lutego 2015 r., przepis art. 69 § 1 k.k. uzyskał nowe brzmienie, które nie dawało Sądowi Rejonowemu możliwości zastosowania wobec oskarżonego instytucji warunkowego zwieszenia wykonania kary pozbawienia wolności.

Znowelizowany przepis art. 69 § 1 k.k. dopuszczał bowiem zawieszenie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności.Warunków tych, ze względu na wysokość orzeczonej kary – rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz uprzednie skazanie na taką karę (przypisanego mu przestępstwa dopuścił się w warunkach recydywy z art. 64 § 1 k.k.), oskarżony nie spełniał.Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy orzekł, jak w wyroku.

Rozpoznając ponownie sprawę w granicach przekazania, Sąd Rejonowy orzeknie o karze, mając na uwadze wskazane wcześniej powody uchylenia zaskarżonego wyroku.as