Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 139/13 Generato dall'IA

Supreme Court quashes traffic court verdicts due to failure to address statutory road status and legality of signage, leading to dismissal via statute of limitations.

Numero d'incarto IV KK 139/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the final verdicts of the lower courts because the appellate court failed to address critical arguments regarding the road's legal status and the legality of the traffic signs. The Rzecznik Praw Obywatelski argued that the court ignored evidence suggesting the road was not municipal property and did not verify the signs' legality, which could have affected the finding of guilt. Consequently, the court declared the proceedings terminated due to the statute of limitations expiring, as the offenses were no longer punishable.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 92 § 1 k.w.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 109 § 2 k.p.k.; Art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.; Art. 45 § 1 k.w.: Failure to examine essential procedural arguments regarding the legal status of the road and the validity of traffic signage constitutes a violation of law requiring the quashing of the verdict and termination of proceedings due to the statute of limitations.

Parole chiave

Generato dall'IA
statute of limitations traffic violation road status legality traffic sign validity procedural violation quashing of verdict termination of proceedings

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 92 § 1 k.w.
w P., kierując pojazdem ciężarowym, nie zastosował się pięciokrotnie do pionowego znaku B-18 „zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 5 ton”, to jest wykroczeń z art. 92 § 1 k.w., i za to na podstawie tego przepisu w zw.
Art. 9 § 2 k.w.
z art. 9 § 2 k.w. wymierzył mu grzywnę w wysokości 200 zł.
Art. 433 § 2 k.p.k.
Zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa procesowego – to jest art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 109 § 2 k.p.k.
z art. 109 § 2 k.p.k., polegające na nienależytym rozważeniu zarzutów apelacyjnych podających w wątpliwość status drogi, do której oznakowania odnosił się wniosek o ukaranie, oraz legalność ustawienia znaków drogowych, a także na zrezygnowaniu z przeprowadzenia w trybie art.
Art. 106 a k.p.w.
109 § 2 k.p.k., polegające na nienależytym rozważeniu zarzutów apelacyjnych podających w wątpliwość status drogi, do której oznakowania odnosił się wniosek o ukaranie, oraz legalność ustawienia znaków drogowych, a także na zrezygnowaniu z przeprowadzenia w trybie art. 106 a k.p.w.
Art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.
Ponieważ od popełnienia czynów upłynęły już ponad 2 lata, ich karalność z uwagi na przedawnienie ustała, co sprawiło, że orzeczenie następcze przybrało postać umorzenia postępowania (art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw.
Art. 45 § 1 k.w.
z art. 45 § 1 k.w. - umarza postępowanie, a kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.
Art. 45 § 2 k.w.
Nie miało tu zastosowania rozwiązanie z art. 45 § 2 k.w., bo w dniu uchylenia wyroków okres przedawnienia karalności wykroczeń już upłynął (zob.
Art. 535 § 5 k.p.k.
Art. 112 k.p.w.
z art. 112 k.p.w.).Nie sposób zaprzeczyć, że sąd odwoławczy w ogóle nie ustosunkował się do sformułowanych w apelacji zarzutów.
Art. 118 § 2 k.p.w.
49).O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 118 § 2 k.p.w.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III KK 445/07
wyrok SN z 23 kwietnia 2008 r., III KK 445/07, LEX nr 393935).Przedstawione naruszenia prawa, trafnie wskazane w kasacji, legły u podstaw decyzji o uchyleniu wyroków sądów obu instancji.
I KZP 15/02
Supreme Court holds statute bars restarting statute of limitations after final judgment is annulled if period already expired.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 139/13 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 czerwca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)‎SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)‎SSN Roman SądejProtokolant Jolanta Grabowska w sprawie S. M.‎skazanego z art. 92 § 1 k.w.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 14 czerwca 2013 r.,‎kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść obwinionego‎od wyroku Sądu Okręgowego w N.‎z dnia 14 lipca 2011 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Z.‎z dnia 8 kwietnia 2011 r., uchyla zaskarżony wyrok i utrzymany nim w mocy wyrok sądu pierwszej instancji i - na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. - umarza postępowanie, a kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Z., wyrokiem z 8 kwietnia 2011 r., uznał S. M. za winnego tego, że 13 i 14 października 2010 r. w P., kierując pojazdem ciężarowym, nie zastosował się pięciokrotnie do pionowego znaku B-18 „zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 5 ton”, to jest wykroczeń z art. 92 § 1 k.w., i za to na podstawie tego przepisu w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierzył mu grzywnę w wysokości 200 zł. Sąd Okręgowy, po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2011 r. apelacji obwinionego, utrzymał w mocy pierwszoinstancyjny wyrok.Kasację od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego złożył na korzyść obwinionego Rzecznik Praw Obywatelskich.

Zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa procesowego – to jest art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.k., polegające na nienależytym rozważeniu zarzutów apelacyjnych podających w wątpliwość status drogi, do której oznakowania odnosił się wniosek o ukaranie, oraz legalność ustawienia znaków drogowych, a także na zrezygnowaniu z przeprowadzenia w trybie art. 106 a k.p.w. stosownych dowodów – wniósł o uchylenie wyroków sądów obu instancji i umorzenie postępowania z powodu przedawnienia karalności.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja ze względu na oczywistą zasadność zasługiwała w całości na uwzględnienie na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.).Nie sposób zaprzeczyć, że sąd odwoławczy w ogóle nie ustosunkował się do sformułowanych w apelacji zarzutów.

Milczeniem wszak zbył mające dla rozstrzygnięcia sprawy kluczowe znaczenie tezy skarżącego odnoszące się do statusu spornej drogi i legalności usytuowania na niej znaków drogowych. Zaniechanie sądu drugiej instancji w tej mierze zasługiwało tym bardziej na krytykę, że załączone do akt zaświadczenie wydane przez Wójta Gminy P. nie określało spornej drogi jako gminnej, lecz posługiwało się określeniem „władania gruntem przez Skarb Państwa – Starostę T.”, unikając wypowiedzi na temat prawa własności (k. 27). Wymowny był fakt nieprzedłożenia przez oskarżyciela uchwały Rady Gminy P. w przedmiocie zaliczenia tejże drogi do kategorii drogi gminnej, która może być ustanowiona wyłącznie w obrębie nieruchomości stanowiącej własność gminy.

Nad zagadnieniem legalności oznakowania drogi, na której doszło – według oskarżyciela – do popełnienia wykroczeń, sąd ad quem również przeszedł do porządku, nie bacząc, że ustalenia w tym zakresie mogły rzutować na rozstrzygnięcie co do winy (zob. wyrok SN z 23 kwietnia 2008 r., III KK 445/07, LEX nr 393935).Przedstawione naruszenia prawa, trafnie wskazane w kasacji, legły u podstaw decyzji o uchyleniu wyroków sądów obu instancji. Ponieważ od popełnienia czynów upłynęły już ponad 2 lata, ich karalność z uwagi na przedawnienie ustała, co sprawiło, że orzeczenie następcze przybrało postać umorzenia postępowania (art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w.).

Nie miało tu zastosowania rozwiązanie z art. 45 § 2 k.w., bo w dniu uchylenia wyroków okres przedawnienia karalności wykroczeń już upłynął (zob. uchwała 7 sędziów SN z 7 czerwca 2002 r., I KZP 15/02, OSNKW 2002, z. 7 – 8, poz. 49).O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 118 § 2 k.p.w.