Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 136/20 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court verdicts for convicting a defendant on a private prosecution offense without a prosecution request.

Numero d'incarto IV KK 136/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the first-instance and regional court verdicts regarding the defendant's conviction for an offense subject to private prosecution. The lower courts failed to recognize that the prosecution authority did not file a request to prosecute, which is a mandatory procedural prerequisite for such crimes. Consequently, the Supreme Court declared the convictions void and remanded the case to the regional court for a new trial to determine if a prosecution request was ever filed.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.: A conviction for an offense subject to private prosecution rendered without a prosecution request constitutes a fundamental procedural violation requiring the quashing of the judgment and remand of the case.

Parole chiave

Generato dall'IA
private prosecution prosecution request procedural violation quashing of judgment remand for retrial mandatory prosecution private offense trauma da colpo di frusta

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k.
z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. zarzuciła mu rażącą obrazę przepisów postępowania, poprzez uznanie skazanego A.
Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
i na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw.
Art. 523 § 1 pkt 4 k.p.k.
Art. 535 § 5 k.p.k.
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.‎kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w C.
§ 2 pkt 1, § 3, § 4 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r.
O opłacie orzeczono na podstawie § 2 pkt 1, § 3, § 4 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.
art. 190 § 1 k.k
(S.) ‎skazanego za czyn z art. 190 § 1 k.k.
art. 157 § 2 k.k
124 § 1 k.w., a za czyn przypisany w punkcie 1, na podstawie art. 157 § 2 k.k.
art. 11 § 2 k.k
przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k.
art. 31 § 2 k.k
art. 535 § 5 k.p.k
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.‎kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w C.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2008 r., V KK 324/07
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2002 r., II KKN 267/01
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 23 listopada 2011 r., II KK 279/11
V KK 324/07
wyroki Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2008 r., V KK 324/07 oraz z dnia 14 czerwca 2002 r.
II KK 279/11
ma charakter względny (tak trafnie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 listopada 2011 r., II KK 279/11).
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 136/20 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lipca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)‎SSN Dariusz Kala (sprawozdawca)‎SSN Jerzy GrubbaProtokolant Danuta Bratkrajc w sprawie A. S. (S.) ‎skazanego za czyn z art. 190 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 31 § 2 k.k. ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 21 lipca 2020 r. na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.‎kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w C. ‎z dnia 18 października 2019 r., sygn. akt VII Ka (…)‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w C. ‎z dnia 26 marca 2019 r., sygn. akt XVI K (…), 1. uchyla zaskarżony wyrok w punktach 1 i 2 w zakresie, w jakim dotyczą one rozstrzygnięć odnoszących się do czynu przypisanego skazanemu w punkcie 1 wyroku sądu pierwszej instancji oraz poprzedzający go wyrok Sądu Rejonowego w C. w punktach 1 i 2 i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w C. do ponownego rozpoznania.

2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu skazanego - adw. P. S. (Kancelaria Adwokacka w C. ) kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa zł i osiemdziesiąt groszy), w tym 23 % VAT, tytułem opłaty za sporządzenie i wniesienie kasacji. UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 26 marca 2019 r., sygn. akt XVI K (…), Sąd Rejonowy w C.:1.oskarżonego A. S. uznał za winnego tego, że w dniu 06 czerwca 2017 r. w C. na klatce schodowej domu przy ul. D. , mając w znacznym stopniu ograniczoną zdolność kierowania swoim postępowaniem, groził pokrzywdzonej M.

F. pozbawieniem życia, a groźba ta wzbudziła w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę spełnienia a następnie szarpał rękami, dwukrotnie kopnął w brzuch i popychał pokrzywdzoną M.F. , czym spowodował u niej obrażenia w postaci skręcenia kręgosłupa szyjnego, otarcia naskórka ramienia lewego oraz stłuczenia powłok brzusznych, skutkujących naruszeniem czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni, czym dopuścił się czynu z art. 190 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. i art. 31 § 2 k.k. i za to z mocy art. 157 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. i art. 31 § 2 k.k. oraz art. 60 § 7 k.k. odstąpił od wymierzenia kary;2.na mocy art. 46 § 2 k.k. zasądził od oskarżonego A.

S. na rzecz pokrzywdzonej M. F. nawiązkę w kwocie 500 (pięćset) złotych;3.oskarżonego A. S. uznał za winnego tego, że w dniu 06 czerwca 2017 r. w C. na klatce schodowej domu przy ul D. , mając w znacznym stopniu ograniczoną zdolność kierowania swoim postępowaniem wytrącając z ręki pokrzywdzonej M. F. telefon marki A. o wartości 2000 złotych, spowodował uszkodzenie osłony wyświetlacza aparatu o wysokości szkody 40 złotych, czym dopuścił się wykroczenia z art. 124 § 1 k.w. a na podstawie art. 17 § 2 k.w. odstąpił od wymierzenia kary;4.na podstawie art. 29 prawa o adwokaturze i § 17 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 przy zast.

§ 4 ust 2 pkt 3 rozporządzenia MS z dnia 03.10.2016 r. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. I. K. kwotę 2413,26 (dwa tysiące czterysta trzynaście 26/100) złotych, tytułem zwrotu poniesionych kosztów obrony świadczonej z urzędu;5.na mocy art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, wydatkami obciążając Skarb Państwa.Od powyższego wyroku apelację wywiodła obrońca oskarżonego, która zaskarżyła wyrok w całości i podnosząc zarzuty obrazy przepisów prawa procesowego oraz błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, które miały wpływ na jego treść, domagała się uniewinnienia oskarżonego od stawianych mu zarzutów, ewentualnie uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w C..Wyrok ten został zaskarżony w całości również przez prokuratora, który podnosząc zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które miały wpływ na jego treść, domagał się zmiany zaskarżonego orzeczenia poprzez uchylenie punktu I i III i uznanie oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu oraz wymierzenie na podstawie art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. kary 2 lat pozbawienia wolności.Wyrokiem z dnia 18 października 2019 r., sygn. akt VII Ka (…), Sąd Okręgowy w C.: 1.zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, iż uniewinnił oskarżonego A.

S. od popełnienia czynu opisanego w pkt 3 wyroku, tj. wykroczenia z art. 124 § 1 k.w., a za czyn przypisany w punkcie 1, na podstawie art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 31 § 2 k.k. wymierzył karę 120 (sto dwadzieścia) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość stawki dziennej grzywny na kwotę 10 (dziesięć) zł,2.w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Wyrok zawiera także rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów procesu.Od powyższego wyroku kasację wywiodła obrońca skazanego, która zaskarżyła go w zakresie, w jakim A.

S. został skazany za czyn z art. 190 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. i art. 31 § 2 k.k. i na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. zarzuciła mu rażącą obrazę przepisów postępowania, poprzez uznanie skazanego A. S. za winnego popełnienia przestępstwa określonego w art. 190 § 1 k.k. pomimo braku pochodzącego od pokrzywdzonej M. F. wymaganego, niezbędnego wniosku o ściganie za opisane przestępstwo.Podnosząc powyższy zarzut obrońca wniosła o uchylenie w zaskarżonej części wyroku Sądu Okręgowego w C. oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia 26 marca 2019 r. i umorzenie postępowania w tym zakresie.W odpowiedzi na kasację, prokurator wniósł o uznanie jej za zasadną w zakresie podniesionego zarzutu i uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w C. w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna.

Przyjmując odmienny opis i kwalifikację prawną czynu oskarżonego, względem treści zarzutu aktu oskarżenia, sąd pierwszej instancji nie zauważył, że w aktach sprawy brak jest pochodzącego od pokrzywdzonej wniosku o ściganie za czyn polegający na skierowaniu pod jej adresem groźby pozbawienia życia. Powyższa okoliczność umknęła również uwadze Sądu Okręgowego w czasie dokonywania kontroli odwoławczej. Złożenie przez pokrzywdzoną wniosku o ściganie było w okolicznościach przedmiotowej sprawy absolutnie niezbędne, skoro w kwalifikacji prawnej przypisanego A.

S. czynu pojawił się przepis art. 190 § 1 k.k. Trafności tej tezy w żaden sposób nie podważa fakt, że w kwalifikacji tej obok wymienionej regulacji został zamieszczony, w związku z przyjęciem konstrukcji z art. 11 § 2 k.k., również art. 157 § 2 k.k. Brak wniosku o ściganie sprawia bowiem, że niedopuszczalne jest zakwalifikowanie czynu sprawcy z przepisu przewidującego ściganie na wniosek także przy zastosowaniu ww. konstrukcji. Co więcej, w tego rodzaju przypadkach, niedopuszczalne jest nadto ujęcie w opisie czynu przypisanego sprawcy elementów faktycznych należących do istoty przestępstwa ściganego na wniosek.

Wydanie wyroku skazującego mimo braku wniosku o ściganie (także w opisanej wyżej sytuacji, związanej z przyjęciem kumulatywnej kwalifikacji prawnej) stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., nakazującą uchylenie zaskarżonego orzeczenia niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2008 r., V KK 324/07 oraz z dnia 14 czerwca 2002 r. II KKN 267/01). Sąd odwoławczy, na skutek niedostrzeżenia, że organ a quo wydał wyrok skazujący mimo zaistnienia przeszkody procesowej z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k., nie tylko postąpił wbrew nakazowi wynikającemu z art. 439 § 1 k.p.k. in principio, ale i zaabsorbował powyższe uchybienie na grunt swojego orzeczenia.W tej sytuacji należało uznać, że wywiedziony w przedmiotowej sprawie nadzwyczajny środek zaskarżenia jest nie tylko w pełni dopuszczalny (art. 523 § 1 pkt 4 k.p.k.), ale i oczywiście zasadny, gdyż aktualizacja na gruncie przedmiotowego postępowania podstawy kasacyjnej z art. 523 § 1 k.p.k. nie wywołuje żadnych wątpliwości.

Powyższe umożliwiło rozpoznanie kasacji w trybie określonym w art. 535 § 5 k.p.k. Konsekwencją stwierdzenia powyższego uchybienia musiało być jednak nie uchylenie zapadłych w sprawie wyroków w zaskarżonym zakresie i umorzenie postępowania, ale uchylenie obu wyroków w zaskarżonej części i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Umorzenie postępowania było wykluczone nie tylko dlatego, że czyn przypisany skazanemu został zakwalifikowany także z art. 157 § 2 k.k., ale nadto i z tego powodu, że negatywna przesłanka procesowa z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. ma charakter względny (tak trafnie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 listopada 2011 r., II KK 279/11).

Z tej też przyczyny, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w punktach 1 i 2 w zakresie, w jakim dotyczą one rozstrzygnięć odnoszących się do czynu przypisanego skazanemu w punkcie 1 wyroku sądu pierwszej instancji oraz poprzedzający go wyrok Sądu Rejonowego w C. w punktach 1 i 2 i sprawę w tym zakresie przekazał Sądowi Rejonowemu w C. do ponownego rozpoznania. Sąd ten podejmie stosowne czynności zmierzające do ustalenia czy wniosek o ściganie będzie złożony i w zależności od wyniku tych czynności wyda sprawiedliwe materialnie i formalnie rozstrzygnięcie o przedmiocie procesu.

W związku z faktem, iż adwokat P. S. sporządziła i wniosła nadzwyczajny środek zaskarżenia jako obrońca z urzędu wyznaczona w postępowaniu kasacyjnym, Sąd Najwyższy przyznał jej, uwzględniając zawarty w kasacji wniosek, tytułem opłaty za dokonanie ww. czynności kwotę 442,80 zł, w tym 23 % VAT. O opłacie orzeczono na podstawie § 2 pkt 1, § 3, § 4 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.

U. z 2019 r., poz. 18).