Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 134/13 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed for being inadmissible as it challenged first-instance rulings instead of second-instance decisions.

Numero d'incarto IV KK 134/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded because the appellant attempted to challenge rulings from the first instance rather than the second instance. The defense argued that the appellate court violated procedural rules by failing to order evidence from telephone bills and recordings, which they claimed were essential for the case. The court ruled that the appeal was inadmissible because the appellant failed to demonstrate that the second-instance court committed a flagrant violation of law affecting the verdict, as the specific grievances targeted decisions already finalized in the first instance.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 519, 520 § 1, 536 k.p.k.: An appeal against a final judgment must target the second-instance court's decision; challenges to first-instance rulings are inadmissible unless the second-instance court failed to properly address them.

Parole chiave

Generato dall'IA
inadmissible appeal first instance rulings second instance review flagrant violation of law procedural error telephone evidence criminal procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 519 k.p.k.
Druga uwaga musi wiązać się z przypomnieniem skarżącemu, że strona kasację może kierować tylko co do prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie (art. 519 i art.
Art. 520 § 1 k.p.k.
519 i art. 520 § 1 k.p.k.), co oznacza, iż zarzuty kasacyjne muszą wiążąc się z wykazaniem, że to właśnie sąd II instancji dopuścił się rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku.
Art. 536 k.p.k.
usiłowania wyłudzenia mienia z banku PKO BP S.A Tak więc pomimo sformułowania zawartego w kasacji co do zaskarżenia wyroku w całości, wyrok ten został zaskarżony tylko w odniesieniu do rozstrzygnięcia co do tego przestępstwa (art. 536 k.p.k.).
Art. 167 k.p.k.
z przedstawicielem Banku PKO SA, podczas gdy dowód ten byłby przydatny do oceny prawdziwości dowodu z wyjaśnień skazanego, art. 167 k.p.k. i art.
Art. 170 § 1 i 2 k.p.k.
Jedynie można wskazać, że w postępowaniu odwoławczym nie oddalono żadnego wniosku dowodowego (chybiony zarzut obrazy art. 170 § 1 i 2 k.p.k.), zaś co do obrazy art.
Art. 7 k.p.k.
Równie chybiony jest zarzut obrazy art. 7 k.p.k., skoro w postępowaniu odwoławczym nie przeprowadzono żadnych nowych dowodów, a jedynie poddano kontroli ocenę dowodów dokonaną przez sąd I instancji i wnioski w tych dowodów wynikające.
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 134/13 POSTANOWIENIE Dnia 11 lipca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 lipca 2013 r.,‎sprawy R.
art. 297 § 1 k.k
o., po dokonaniu korekt co do czasu oraz nazwy podmiotu pokrzywdzonego, zostało zakwalifikowane z art. 297 § 1 k.k.
art. 13 § 1 k.k
art. 286 § 1 k.k

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 134/13 POSTANOWIENIE Dnia 11 lipca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 lipca 2013 r.,‎sprawy R. K.‎skazanego z art. 297 § 1 kk i in.‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 4 grudnia 2012 r., ‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K.‎z dnia 3 kwietnia 2012 r., p o s t a n o w i ł I. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; II. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 3 kwietnia 2012 r., R. K. został skazany za popełnienie 5 przestępstw na karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w ilości 130 stawek dziennych po 10 zł każda stawka. Jednym z przypisanych oskarżonemu czynów było popełnienie w okresie od 18 do 23 października 2008 r. w K. przestępstwa usiłowania doprowadzenia Banku PKO B.P. SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1000 zł, które to zachowanie szczegółowo opisane w pkt V a. o., po dokonaniu korekt co do czasu oraz nazwy podmiotu pokrzywdzonego, zostało zakwalifikowane z art. 297 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.Apelacje od tego wyroku, zaskarżając go w całości, wnieśli oskarżony oraz jego obrońca. Oskarżony w swojej apelacji nie podniósł konkretnych zarzutów, natomiast jego obrońca zarzucił wyrokowi naruszenie art. 167 k.p.k. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów z bilingów telefonów, którymi posługiwała się pracownica banku PKO BP S.A., a także zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść wyroku.Po rozpoznaniu obu apelacji Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 4 grudnia 2012 r., zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że karę łączną pozbawienia wolności obniżył do roku i 10 miesięcy, zaś w pozostałym zakresie wyrok ten utrzymał w mocy.Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego.

Zaskarżając wymieniony wyrok Sądu Odwoławczego w całości, zarzucił rażące naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 170 § 1 i 2 k.p.k. polegające na bezzasadnym oddaleniu wniosku dowodowego z bilingów rozmów telefonicznych R. K. z przedstawicielem Banku PKO SA, podczas gdy dowód ten byłby przydatny do oceny prawdziwości dowodu z wyjaśnień skazanego, art. 167 k.p.k. i art. 4 k.p.k. polegające na nieprzeprowadzeniu przez Sąd z urzędu dowodu z odczytu rozmów telefonicznych skazanego z przedstawicielem Banku PKO SA, podczas gdy wszystkie rozmowy Banku z klientami są nagrywane oraz archiwizowane i możliwe było przeprowadzenie powyższego dowodu, art. 7 k.p.k. przez zaakceptowanie w toku kontroli instancyjnej naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażającego się w stwierdzeniu, iż Sąd Rejonowy trafnie zdyskwalifikował wyjaśnienia oskarżonego, ponieważ pozostają one w rażącej sprzeczności z wiarygodnym materiałem dowodowym w postaci zeznań obiektywnego i postronnego świadka oraz całkowite pominięcie przy ustalaniu podstawy faktycznej wyroku zeznań świadka M.

B., dotyczących istotnych okoliczności.Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyrok Sądu Okręgowego oraz utrzymanego w nim w mocy wyrok Sądu Rejonowego i przekazania sprawy R. K. do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jako oczywiście bezzasadna podlegała oddaleniu w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k. Na wstępie trzeba poczynić dwie niezbędne uwagi. Pierwsza wiążę się z ustaleniem zakresu zaskarżenia prawomocnego wyroku. Z treści kasacji wynika bowiem, że skarżący zaskarżył prawomocny wyrok w całości i z tak wskazanym zakresem zaskarżenia koreluje wniosek końcowy kasacji.

Natomiast zarzuty, które zostały postawione w kasacji wskazują w sposób jednoznaczny, że kwestionowane jest rozstrzygnięcie zawarte w pkt XII wyroku sądu I instancji, a dotyczące czynu z pkt V aktu oskarżenia, tj. usiłowania wyłudzenia mienia z banku PKO BP S.A Tak więc pomimo sformułowania zawartego w kasacji co do zaskarżenia wyroku w całości, wyrok ten został zaskarżony tylko w odniesieniu do rozstrzygnięcia co do tego przestępstwa (art. 536 k.p.k.). Druga uwaga musi wiązać się z przypomnieniem skarżącemu, że strona kasację może kierować tylko co do prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie (art. 519 i art. 520 § 1 k.p.k.), co oznacza, iż zarzuty kasacyjne muszą wiążąc się z wykazaniem, że to właśnie sąd II instancji dopuścił się rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku.

Tym samym w kasacji nie można stawiać zarzutów kierowanych co do rozstrzygnięcia zapadłego w I instancji, i co oczywiste, zarzuty takie powtarzać, zaś jedyną dopuszczalną formułą kasacyjną w której można przywołać zarzuty kierowane pod adresem sądu I instancji, jest wskazanie w kasacji, iż sąd II instancji z rażącą obrazą przepisów określających reguły rozpoznania środka odwoławczego, zarzutów apelacji nie rozpoznał w ogóle lub też rozpoznał je nierzetelnie, pozbawiając stronę prawa do rozpoznania sprawy w dwóch instancjach, albo też zaaprobował rażąco wadliwe stanowisko sądu I instancji w zakresie prawa materialnego.

Tymczasem w kasacji obrońcy skazanego żaden z tych warunków nie został spełniony nie tylko od strony formalnej (chodzi o wskazanie na te przepisy odwoławcze, które zostały naruszone przez sąd II instancji), ale nawet nie sformułowano stwierdzenia (także w uzasadnieniu kasacji), aby to sąd II instancji naruszył jakiekolwiek przepisy prawa, co skutkuje tym, iż kasacja ta „ociera się” wręcz o jej niedopuszczalność. Jedynie można wskazać, że w postępowaniu odwoławczym nie oddalono żadnego wniosku dowodowego (chybiony zarzut obrazy art. 170 § 1 i 2 k.p.k.), zaś co do obrazy art. 167 k.p.k. w zakresie bilingu rozmów, to sąd odwoławczy zajął odnośnie tego zarzutu apelacyjnego stanowisko (str. 22 uzasadnienia), którego skarżący nawet nie próbował podważać; jest więc oczywiste, iż również tego przepisu sąd ten nie mógł obrazić, skoro wykazał zupełną nieprzydatność takiego dowodu.

Równie chybiony jest zarzut obrazy art. 7 k.p.k., skoro w postępowaniu odwoławczym nie przeprowadzono żadnych nowych dowodów, a jedynie poddano kontroli ocenę dowodów dokonaną przez sąd I instancji i wnioski w tych dowodów wynikające. Na zakończenie podkreślić należy, że wszystkie te zarzuty, które tworzyły podstawę apelacji, a sprowadzały się do kwestii rzekomego podstępu i „zmuszenia” skazanego do podpisania wniosku kredytowego były przedmiotem analizy obu sądów, które trafnie wskazały także i na to, iż skazany nie musiał przecież żadnego wniosku kredytowego podpisywać nawet wtedy kiedy stawił się w banku (strona 29-30 uzasadnienia sadu I instancji oraz str. 22-23 uzasadnienia sądu II instancji).Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w postanowieniu.