Supreme Court dismisses criminal appeal as obviously groundless due to procedural violation and factual error.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Code of Criminal Procedure. The defense argued that the lower court erred in factually establishing the defendant's actions and failed to apply statutory mitigation, but the court found these claims procedurally improper. The court ruled that challenging factual findings under the guise of a defense error constitutes a procedural violation under Article 438 § 3, which is only reviewable on appeal, not cassation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 438 pkt 3 k.p.k.; Art. 519, 523 § 1 k.p.k.; A cassation appeal challenging factual findings by alleging a violation of the defense error provision is procedurally inadmissible as it constitutes a duplicate of an appeal argument and violates the distinct character of cassation proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 132/18 POSTANOWIENIE Dnia 23 maja 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 23 maja 2018 r.,w sprawie P. P., skazanego z art. 156 § 1 pkt 2 k.k.kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w T.z dnia 13 października 2017r., sygn. akt II Ka […],utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 10 kwietnia 2017r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata A. K., Kancelaria Adwokacka w B., kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa i 80/100) zł, zawierającą 23% VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji z urzędu;
3) zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 10 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K […], oskarżony P. P. został uznany za winnego tego, że w dniu 22 kwietnia 2016 roku w B., woj. […] posługując się nożem o długości ostrza około 12,5 cm spowodował u D. T. ciężkie obrażenia ciała w postaci trzech ran kłutych grzbietu to jest ranę na tylnej powierzchni lewego barku o długości około 2 cm, ranę w linii środkowej tylnej lewej na wysokości łopatki o długości około 1,5 cm, ranę na wysokości lewej łopatki w okolicy kręgosłupa piersiowego o długości około 1 cm oraz powierzchowną ranę ciętą na szyi po lewej stronie, które to obrażenia w obrębie klatki piersiowej spowodowały obustronną odmę opłucnową oraz krwawienie po stronie prawej do jamy opłucnowej i stanowiły chorobę realnie zagrażającą życiu, tj. występku z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i za ten czyn wymierzył mu karę 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności; na mocy art. 46 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego P. P. nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego w kwocie 5.000 zł;
Sąd Rejonowy orzekł również w przedmiocie dowodu rzeczowego, kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej na rzecz oskarżonego z urzędu oraz kosztów sądowych.Od tego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego zarzucając w niej:1. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 4, 5 § 2, 410, 424 § 1 pkt 1 k.p.k., którą wywodził z oparcia orzeczenia o winie oskarżonego tylko na dowodach obciążających i pominięcia dowodów korzystnych dla niego bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska oraz nierozstrzygnięcie na korzyść oskarżonego istniejących w sprawie wątpliwości dotyczących roli poszczególnych uczestników zdarzenia,2.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na stwierdzeniu, że oskarżony dopuścił się czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia mimo poważnych wątpliwości wskazujących na działanie oskarżonego w warunkach przekroczenia granic obrony koniecznej,3.niezastosowanie wobec oskarżonego nadzwyczajnego złagodzenia kary (art. 60 § 1 w zw. z art. 25 § 2 k.k.) i wymierzeniu mu bezwzględnej kary pozbawienia wolności oraz niewspółmierność orzeczonej kary poprzez niedostateczne uwzględnienie okoliczności łagodzących,wnosząc w konsekwencji o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego kary o charakterze wolnościowym przy zastosowaniu nadzwyczajnego jej złagodzenia oraz uwzględnienie przy wymiarze nawiązki trudnej sytuacji materialnej rodziny oskarżonego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.Wyrokiem Sądu Okręgowego w T. z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II Ka […], orzeczenie Sądu pierwszej instancji zostało utrzymane w mocy, a nadto orzeczono w przedmiocie kosztów sądowych i kosztów obrony z urzędu.
Od orzeczenia tego kasację wniósł obrońca skazanego P. P. zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 25 § 2 k.k. przez nieprzyjęcie, że skazany działał w warunkach przekroczenia granic obrony koniecznej używając noża jako sposobu obrony niewspółmiernego do niebezpieczeństwa zamachu ze strony pokrzywdzonego D. T. Podnosząc powyższy zarzut Autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku „ewentualnie również wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 10 kwietnia 2017 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, a nadto o zasądzenie na jego rzecz kosztów udzielonej skazanemu z urzędu pomocy prawnej, których skazany nie uregulował w żadnej części.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w T. wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Należało podzielić zapatrywania prokuratora co do oczywistej bezzasadności kasacji pozwalającej - przy niestwierdzeniu podstaw wymienionych w art. 536 k.p.k. - na jej rozpoznanie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.W kontekście postawionego zarzutu koniecznym było w pierwszej kolejności sformułowanie kilku uwag natury ogólnej. Przede wszystkim kasacja jako nadzwyczajny środek zaskarżenia dla swej skuteczności wymaga wykazania naruszeń wymienionych w art. 523 § 1 k.p.k.
Jeżeli podstawą jej wniesienia nie jest jedna z przyczyn wskazanych w art. 439, musi ją stanowić inne uchybienie, zbliżonej rangi, zdefiniowane przez ustawodawcę jako rażące i mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa. Z powyższego wynika, że Sąd kasacyjny nie jest sądem faktu, ale prawa i ustalenia faktyczne pozostają poza zakresem jego kognicji, choć oczywiście nie w sposób bezwzględny. Gdy bowiem autor skargi wykaże, że sposób dokonania tych ustaleń nie był prawidłowy, np. z punktu widzenia zasady wyrażonej w art. 7 k.p.k., a kontrola instancyjna w tym zakresie nie wywiązała się ze swej roli (nastąpił tzw. efekt przeniesienia), wówczas formułując odpowiednio zarzut (art. 433 § 2 k.p.k.), skarżący kasacyjnie może domagać się w tej materii kontroli.
Zakres przedmiotowy kasacji reguluje treść przepisu art. 519 k.p.k. i w realiach niniejszej sprawy mógł nim być jedynie prawomocny wyrok sądu odwoławczego.Odniesienie już choćby powyższych uwag do kasacji obrońcy skazanego nasuwało wniosek o jej oczywistej bezzasadności.Skarżący stawia zarzut obrazy prawa materialnego, tj. art. 25 § 2 k.k. poprzez jego niezastosowanie, uzasadniając go własną, odmienną od przyjętej przez Sąd pierwszej instancji i zaakceptowaną instancyjnie perspektywą oceny materiału dowodowego (np. „Dlatego też nieprzekonywujące jest stanowisko Sądów I i II instancji, że zeznania D.
T. i J. K. są wiarygodne i prawdziwe dlatego posłużyły do dokonania ustaleń faktycznych natomiast wyjaśnienia skazanego ale również świadków D. P. i K. P. takich przymiotów już nie posiadają”). Jednym słowem kwestionuje ustalenia faktyczne dotyczące tego, z czyjej inicjatywy doszło do rozwoju wydarzeń, które zakończyły się zadaniem pokrzywdzonemu ciosów nożem. Obrońca nie chce dostrzec jednak tego, że wynikająca z relacji P. P. wersja o działaniu w obronie, która została przez Sąd meriti stanowczo odrzucona, została wszechstronnie zweryfikowana, co znalazło wyraz w skrupulatnym i logicznym uzasadnieniu (k. 497-500).
Z równą dokładnością i wnikliwością omówione zostały pozostałe dowody, dając w konsekwencji jasny obraz przebiegu wypadków w dniu 22 kwietnia 2016r., w zakresie rekonstrukcji którego nie stwierdzono przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Zwrócić należało tu uwagę jednak na inny, formalny aspekt zarzutu kasacyjnego, a mianowicie to, że nieprawidłowym było twierdzenie o naruszeniu przepisu typizującego przekroczenie granic obrony koniecznej w sytuacji, gdy obrazę prawa materialnego zarzucić można zasadnie jedynie wówczas, gdy nie kwestionuje się ustaleń faktycznych.
W przeciwnym bowiem razie taki zarzut nie ma nic wspólnego z powołaną obrazą, lecz wprost wskazuje na naruszenie, o którym mowa w art. 438 pkt 3 k.p.k. i dopuszczalny pozostaje jedynie na etapie odwoławczym. Jak wynika z apelacji obrońcy (pkt 2, k. 514) zarzut tego rodzaju został podniesiony, a następnie, czego dowodzą pisemne motywy wyroku drugoinstancyjnego, objęty zakresem rozważań Sądu ad quem. Fakt, że skarżący wyników kontroli instancyjnej nie zaakceptował, nie stanowił najmniejszej podstawy do „dublowania” środka odwoławczego w postępowaniu kasacyjnym i pod zawoalowaną postacią wyrażania dalszej dezaprobaty wobec ustaleń faktycznych.
W świetle powyższego kasacja skierowana w sposób wyraźny i ujawniający się już prima facie przeciwko orzeczeniu Sądu pierwszej instancji, ignorując warunkujące jej szczególny i odrębny od apelacji charakter unormowania zawarte w art. 519 i 523 § 1 k.p.k., musiała zostać oceniona w sposób wskazany na wstępie. Konstrukcja zarzutu oparta jedynie na prezentacji polemicznego stanowiska w odniesieniu do pierwszoinstancyjnej oceny dowodów oraz prezentacji własnej optyki co do wartości procesowej poszczególnych relacji skazanego czy świadków, a w konsekwencji przebiegu inkryminowanego zdarzenia, przekonywała już na pierwszy rzut oka o jego wręcz oczywistej bezzasadności.
Implikacją zaprezentowanych powyżej motywów było oddalenie kasacji w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Zgodnie z brzmieniem art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 oraz art. 637a k.p.k. skazany został zwolniony od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.Na podstawie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2017 r., poz. 2368 t.j.) oraz § 4 ust. 3 i § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz.1714) orzeczono o kosztach obrony z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.