Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding traffic accident negligence and expert testimony. The court upholds the acquittal based on expert opinions. The court rejects arguments about missing headlights and procedural errors. The court finds the lower courts correctly applied the law. The court dismisses the appeal as clearly baseless. The court rules the cassation is obviously unfounded. The court maintains the acquittal based on expert evidence. The court rejects claims regarding missing headlights. The court dismisses the appeal as clearly unfounded.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, upholding the acquittal of the defendant in a traffic accident case. The defendant's counsel argued that the lower courts failed to order new expert opinions regarding the victim's visibility and the motorcycle's lighting equipment. The court rejected these claims, noting that existing expert reports clearly established the accident was caused by the defendant's failure to yield due to poor visibility conditions. Consequently, the court ruled that the lower courts correctly applied the law and the appeal lacked any merit.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 177 § 2 k.k.; The Supreme Court holds that a cassation appeal is obviously unfounded when the lower courts have correctly evaluated existing expert opinions establishing the causal link between the defendant's negligence and the accident, and when the appellant fails to demonstrate any procedural error or factual mistake warranting a retrial.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 128/16 POSTANOWIENIE Dnia 5 maja 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 maja 2016r., sprawy J. R.oskarżonego z art. 177 § 2 kkz powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego S. M. na niekorzyść oskarżonego,od wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 9 czerwca 2015 r.utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.z dnia 22 stycznia 2015 r.; p o s t a n o w i ł:
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża oskarżyciela posiłkowego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 roku ( VIII K …/12/N) Sąd Rejonowy w K. uniewinnił J. R. od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu z art. 177 § 2 k.k.Apelację od tego orzeczenia wnieśli oskarżyciele posiłkowi zarzucając zaskarżonemu wyrokowi obrazę prawa procesowego w postaci art. 193 k.p.k. oraz błąd w ustaleniach faktycznych prowadzący do uniewinnienia J. R.Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 roku (IV Ka …/15) Sąd Okręgowy w K. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.Kasację od powyższego orzeczenia wniósł pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych.
W kasacji wskazano na:,,rażące naruszenie prawa procesowego w postaci art. 193 k.p.k. mającą wpływ na treść wyroku Sądu I i II instancji poprzez nie powołanie biegłych celem wykonania opinii zespołowej z zakresu rekonstrukcji wypadków oraz z zakresu mechanoskopii celem weryfikacji pokolizyjnego stanu motocykla pokrzywdzonego na okoliczność zamontowania na nim reflektora i jego wyrwania w czasie przedmiotowego zdarzenia drogowego i co za tym idzie możliwości dostrzeżenia pokrzywdzonego przez oskarżonego i ustalenia jego sprawstwa, co w konsekwencji powodowało jego uniewinnieniem”W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie w całości wyroku Sądu I i II instancji, i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w K. celem ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w K. wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył co następuje:Kasacja jest bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Uniewinniając oskarżonego J.
R. od zarzutu popełnienia czynu z art. 177 § 2 k.k. Sąd Rejonowy w K. miał głównie na względzie treść opinii biegłych (P. P., P. C. oraz biegłych z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych Instytutu Pojazdów Samochodowych i Silników Spalinowych Politechniki […] ), którzy w sposób jednoznaczny wypowiedzieli się, że przyczyną nieustąpienia pierwszeństwa przez kierowcę Opla Astra i zajechanie drogi motocykliście było znaczne utrudnienie w jego zauważeniu. Tym samym Sąd był uprawniony do przyjęcia, że brak jest podstaw do uznania, iż oskarżony wyczerpał znamiona czynu, o którym mowa w art. 177 § 2 k.k. Do zarzutu nieprzeprowadzenia kolejnej opinii biegłego odniósł się na str. 3-6 uzasadnienia Sąd Okręgowy w K., wskazując, że wątpliwości odnośnie przebiegu inkryminowanego zdarzenia należało, wobec reguł z art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego.Lektura nadzwyczajnego środka zaskarżenia sporządzonego przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych wskazuje, że autor kasacji nie wykazał żadnych podstaw, które uzasadniałyby uchylenie orzeczeń I i II instancji.
Zarzut naruszenia art. 193 k.p.k. oceniony łącznie z argumentacją zawartą w uzasadnieniu prowadzi do konstatacji, że autor kasacji w istocie kwestionuje ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę wyroku Sądu I instancji. Zarzut kasacji ma charakter deklaracji zmierzającej do wykazania pozornej realizacji wymogów określonych w art. 523 k.p.k. i art. 519 k.p.k. Materiał dowodowy, którego ocena przeprowadzona przez Sąd Rejonowy została zaaprobowana przez Sąd odwoławczy, doprowadził Sąd I instancji do wniosku, że wypadek komunikacyjny w którym uczestniczył oskarżony oraz P.M., był efektem nieszczęśliwego wypadku, na który złożyło się szereg czynników przedstawionych w uzasadnieniu Sądu Rejonowego.
Niekontrastowy kolor stroju motocyklisty oraz motoru jadącego na tle ciężarówki oraz jego nadmierna prędkość (100 km/h) spotęgowane były brakiem oświetlenia motocykla. Ustalenie Sądu, że motocykl nie był wyposażony w reflektor, pełnomocnik podważał zarówno w apelacji, jak i na obecnym etapie w kasacji. Kwestia oświetlenia motocykla była już przedmiotem kontroli odwoławczej i Sąd zaaprobował procedowania Sądu I instancji w tym zakresie (k. 5 uzasadnienia SO). Wbrew wywodom skarżącego dowiedziono, że motocykl przeszedł liczne przeróbki do jazdy wyczynowej i akrobacji, w efekcie czego był pozbawiony reflektora (brakowało stelaża i owiewki, a z materiału dowodowego wynika, że brak ten nie był efektem oderwania w chwili wypadku, tylko świadomego odkręcenia tych części).
Sąd Okręgowy w wyniku kontroli apelacyjnej stwierdził, że prawidłowo ustalono, że motocykl nie posiadał w ogóle reflektora. Uzasadniając wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych powołał się na archiwalne przepisy o Prawie ruchu drogowego, wywodząc, że dawniej obowiązywała ustawa, według której w okresie od 1 marca do 30 września nie było obowiązku używania świateł zewnętrznych (Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym, Dz. U 2005.108.908). Nie można zgodzić się z argumentacją skarżącego, który próbuje wykazać, że oświetlenie pojazdu w letni dzień nie ma znaczenia.
Zmiana powołanego w kasacji przepisu wynikała właśnie z tego, że jeżeli dostrzeżenie pojazdu może być utrudnione, tak jak było w omawianej sprawie, przy piętrzących się niesprzyjających okolicznościach, właśnie jego oświetlenie może zapobiec wypadkowi. Dlatego obecnie w polskim prawie obowiązuje przepis art. 51 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku (Dz.U.2012.1137) nakazujący używania świateł zewnętrznych przez cały rok. W świetle aktualnego stanu prawnego wywody kasacji dotyczące poprzednich uregulowań w Prawie o ruchu drogowym oraz przepisów obowiązujących za granicą nie wnoszą nic do sprawy, a z punktu widzenia etapu postępowania ocenić należy je, jako niekasacyjne.
W dalszej części skargi autor podważa teorię zastosowaną przez Sąd ,,looked but failed to see”. W dosłownym tłumaczeniu to określenie znaczy że ,,patrzył, ale nie zauważył”, i jak potwierdzają ekspertyzy biegłych taka sytuacja zaistniała w omawianej sprawie. Sąd Okręgowy odniósł się do adekwatnego zarzutu na stronie 4 uzasadnienia.Kasacja pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych jest bezzasadna w stopniu oczywistym. Sformułowany w kasacji zarzut skierowany został przeciwko prawidłowo procedującemu Sądowi I instancji, nie zaś, jak wymaga tego art. 519 k.p.k., przeciwko Sądowi odwoławczemu.
Skarżący w kasacji nie wykazał żadnych błędów w procedowaniu Sądu odwoławczego. Zawarty w kasacji zarzut rażącego naruszenia art. 193 k.p.k. jest powieleniem zarzutu apelacyjnego, do którego wyczerpująco i dokładnie odniósł się Sąd Okręgowy, zgodnie z regułami określonymi w art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. Z tych powodów orzeczono, jak na wstępie. eb