Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 126/14 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed because defense failed to prove a clear procedural error in the judge's transfer decision.

Numero d'incarto IV KK 126/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The defense argued that a state secretary signed a judge's transfer decision, violating the law which reserves this power for the Minister of Justice. The court noted that a subsequent Supreme Court ruling clarified that such signatures were valid, rendering the defense's claim of a procedural error clearly baseless.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 ustawy o ustroju sądów powszechnych: A criminal appeal based on a procedural defect regarding a judge's transfer is dismissed as obviously unfounded when subsequent judicial interpretation confirms the validity of the administrative act in question.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal appeal dismissal procedural error claim judge transfer decision clearly unfounded appeal Supreme Court ruling

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.
535 § 3 k.p.k.Zgodnie z art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k. w zw.
Art. 523 § 2 k.p.k.
z art. 523 § 2 k.p.k., w przypadku skazania na inną karę, niż kara bezwzględnego pozbawienia wolności, kasacja wniesiona przez strony może być oparta wyłącznie na zarzucie podnoszącym wystąpienie jednej z przesłanek określonych w art.
Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
G., zarzucając określone w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. uchybienie, polegające na wydaniu orzeczenia przez Sąd Rejonowy nienależycie obsadzony tj.
Art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych
„Czy w podjęciu decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe, wydanej na podstawie art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jedn.: Dz.
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 126/14 POSTANOWIENIE Dnia 13 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 207 § 1 k.k
G., skazanego z art. 207 § 1 k.k.
art. 157 § 2 k.k
art. 11 § 2 k.k
art. 31 § 2 k.k
art. 12 k.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 126/14 POSTANOWIENIE Dnia 13 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 maja 2014 r., sprawy M. G., skazanego z art. 207 § 1 k.k. i in., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w K., z dnia 22 października 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S., z dnia 21 maja 2013 r., p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;

2. kosztami procesu w postępowaniu kasacyjnym obciążyć skazanego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 21 maja 2013 r., M. G. został uznany za winnego popełnienia przestępstw z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. i art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.; z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. i art. 91 § 1 k.k. oraz z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k., za które wymierzono mu karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 (czterech) lat próby. Ponadto, mocą powołanego wyroku, zobowiązano oskarżonego do poprawnego traktowania pokrzywdzonych oraz do naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych:

E.G. 10.666 zł, N. M. 3.550 zł, w terminie 3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się wyroku.Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 22 października 2013 roku, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 22 października 2013 roku wniósł obrońca skazanego M. G., zarzucając określone w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. uchybienie, polegające na wydaniu orzeczenia przez Sąd Rejonowy nienależycie obsadzony tj. przy udziale SSR I.

L., która z dniem 1 stycznia 2013 roku została przeniesiona na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w S., przy czym decyzję w tym przedmiocie z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości podpisał Podsekretarz Stanu, a zatem decyzja ta jako niezgodna z prawem nie wywołała skutku jej właściwego.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w S. do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy skazanego M. G. wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego M. G. jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Zgodnie z art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k., w przypadku skazania na inną karę, niż kara bezwzględnego pozbawienia wolności, kasacja wniesiona przez strony może być oparta wyłącznie na zarzucie podnoszącym wystąpienie jednej z przesłanek określonych w art. 439 § 1 k.p.k.Z uwagi zatem na fakt, że M. G. został skazany na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, kasacja wniesiona przez jego obrońcę mogła być rozpatrywana jedynie w zakresie, w jakim podnosiła wystąpienie uchybień, stanowiących bezwzględne przyczyny odwoławcze.W tym kontekście należy stwierdzić, że wskazanie przez skarżącego na wystąpienie przesłanki określonej w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. jest oczywiście nietrafne.

Obrońca skazanego upatruje zaistnienia tej przesłanki w nienależytej obsadzie sądu, a w szczególności w fakcie, że decyzję w przedmiocie przeniesienia SSR I. L. podpisał podsekretarz stanu z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości. Na poparcie swojego stanowiska skarżący odwołał się do uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2013 roku (III CZP 46/13, LEX nr 1350216), z której wynika, że uprawnienie do przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe przewidziane w art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.

– Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 427 ze zm.) przysługuje wyłącznie Ministrowi Sprawiedliwości, w związku z czym nie może być przekazane innej osobie, w tym sekretarzowi lub podsekretarzowi stanu. Zaistniałe w tym zakresie rozbieżności w wykładni prawa (por. wyrok SN z dnia 16 października 2013 r., III KK 280/13, LEX nr 1378173) skłoniły Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego do wystąpienia z wnioskiem o podjęcie przez pełny skład Sądu Najwyższego uchwały rozstrzygającej następujące zagadnienie prawne:

„Czy w podjęciu decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe, wydanej na podstawie art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 427 ze zm.), Minister Sprawiedliwości może być zastąpiony przez sekretarza lub podsekretarza stanu?” W efekcie pełny skład Sądu Najwyższego uchwałą z dnia 28 stycznia 2014 roku, sygn. akt BSA-I-4110-4/13 (OSNKW 2014, z. 4, poz. 31), uchwalił, że „w wydaniu decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe na podstawie art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.

– Prawo o ustroju sądów powszechnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 427 ze zm.) Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza stanu”, aczkolwiek „wykładnia dokonana w uchwale wiąże od chwili jej podjęcia”. To zaś oznacza, że wszystkie decyzje wydane przed podjęciem uchwały, a zatem przed 28 stycznia 2014 roku, podpisane przez sekretarzy lub podsekretarzy stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, należy uznać za skuteczne, niewymagające jakichkolwiek aktów konwalidacyjnych.W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy uznał zarzut skarżącego za bezzasadny w stopniu oczywistym, przy czym obciążył skazanego kosztami procesu w postępowaniu kasacyjnym.