Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded due to lack of serious procedural violation affecting verdict content.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ruling that the lower court correctly addressed the procedural objection regarding the principle of res judicata. The defense argued that the appellate court failed to examine the entirety of the appeal and violated procedural prerequisites, but the court found its reasoning on why the prior judgment did not cover the current facts to be specific and reliable. Consequently, the Supreme Court determined no serious procedural violation occurred that could influence the verdict's content, leading to the dismissal of the appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 433 § 2 k.p.k.; art. 457 § 3 k.p.k.; Cassation is not a third instance but a supervisory remedy; a serious procedural violation must have a significant impact on the verdict's content; mere disagreement with factual assessment or lack of explicit reference to res judicata does not constitute a ground for cassation if the lower court's reasoning is concrete and reliable.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
IV KK 125/26 POSTANOWIENIE Dnia 27 maja 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 maja 2026 r. sprawy Ł. B. skazanego za czyn z art. 286 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę, od wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 21 listopada 2025 r., sygn. akt VIII Ka 697/25, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 3 czerwca 2025 r., sygn. akt XIII K 1605/24, p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwolnić Ł. B. z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa. [J.J.]
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 3 czerwca 2025 r., sygn. akt XIII K 1605/24, uznano oskarżonego Ł.B. za winnego czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., za co wymierzono mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 250 stawek dziennych w wysokości po 30 złotych każda oraz uniewinnił go od drugiego z zarzucanych mu w akcie oskarżenia czynów o tożsamej kwalifikacji prawnej i takim samym modus operandi, z tym że popełnionego na szkodę K.K.Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego i prokuratora, wyrokiem Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 21 listopada 2025 r., sygn.
VIII Ka 697/25, zaskarżony wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:„rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez zaniechanie rozpoznania całokształtu zarzutów zawartych w apelacji obrońcy skazanego Ł.B., które zmierzały do wykazania błędu w sposobie oceny dowodów poczynionych przez Sąd Rejonowy i brak w uzasadnieniu orzeczenia Sądu Okręgowego przekonującego wskazania, czym kierował się Sąd Odwoławczy uznając apelację za niezasadną, podczas gdy stwierdzone i ujawnione na etapie postępowanie przed Sądami obu instancji okoliczności wskazywały, iż w rzeczonej sprawie doszło do naruszenia bezwzględnej przesłanki procesowej ujętej w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.”.W oparciu o wyżej wskazany zarzut, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez umorzenie postępowania prowadzonego przeciwko Ł.B.W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w Białymstoku wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych.
To sprawia, że postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w której kasacja została wniesiona (por. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK 6/14). Odnosząc się do jedynego w kasacji zarzutu rażącego naruszenia prawa procesowego w postaci art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., stwierdzić należy, że wbrew stanowisku obrońcy Sąd II instancji odniósł się w prawidłowy sposób do zarzutu wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej ujętej w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał na powody, dla których nie można było uznać wystąpienia w sprawie przesłanki res iudicata, a wydany w innej sprawie wyrok, w zakresie w jakim przyjął istnienie czynu ciągłego, odnosił się do zachowań popełnionych wobec jednej wskazanej osoby, zaś w przypadku skazania za czyn objęty niniejszym postępowaniem sądy ustaliły istnienie nie tego samego lecz takiego samego zamiaru, a zatem wyłączało to możliwość zastosowania do tego skazania art. 12 k.k. Uzasadnienie Sądu odwoławczego jest w tej części konkretne i rzetelne, wskazano powody dla zajęcia takiego stanowiska i jest ono uzasadnione na gruncie ustaleń faktycznych.
Z samego faktu przyjęcia, że także i to oszustwo popełniono czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu nie wynika tożsamość tego czynu z czynem przyjętym w innym postępowaniu w ramach czynu ciągłego, skoro można działać w różny sposób, czyniąc z wielu przestępstw popełnionych w podobny sposób, z podobnego zamiaru, stałe źródło dochodu.Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie zaistnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych, ani też innej rażącej obrazy prawa, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadnej.Z uwagi na sytuację materialną skazanego, pobyt w zakładzie karnym, zwolnienie z kosztów sądowych postępowania rozpoznawczego, orzeczono o zwolnieniu go również z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [WB]