Supreme Court quashes lower court sentence for insult because it imposed a prison term not allowed by the statute.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland quashed the regional court's sentence for insulting a private prosecutor, ruling that the lower court erred by imposing a prison term. The defendant was found guilty of insult under Article 216 § 1 of the Criminal Code, which only permits fines or restriction of liberty. Consequently, the court ordered the case to be remanded for a new trial where the correct statutory penalties will be applied.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 216 § 1 k.k.; Art. 91 § 1 k.k.; The court may only impose fines or restriction of liberty for the crime of insult, not imprisonment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 124/15 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 maja 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Małgorzata GierszonSSN Marek PietruszyńskiProtokolant Jolanta Grabowska w sprawie D. L.skazanego z art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.w dniu 26 maja 2015 r.,kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanegood wyroku Sądu Rejonowego w C.z dnia 12 lutego 2015 r. uchyla wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 12 lutego 2015 r., w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazuje sprawę D. L. w/w Sądowi do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 12 lutego 2015 roku:1.oskarżonego D. L. uznał za winnego tego, że:a/ w dniu 21 czerwca 2014 roku w C. znieważył I. M. słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 216 § 1 k.k.;b/ także w dniu 21 czerwca 2014 roku w C. znieważył I. M. słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 216 § 1 k.k.; oraz przyjmując, że działał w podobny sposób w krótkich odstępach czasu, wyczerpując dyspozycję art. 91 § 1 k.k., na podstawie art. 216 § 1 k.k. wymierzył mu jedną karę 5 miesięcy pozbawienia wolności;2.na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 lat tytułem próby;3.na podstawie art. 72 § 1 pkt 8 k.k. zobowiązał oskarżonego D.
L. do nieubliżania i niewywoływania awantur wobec oskarżycielek prywatnych […];4.na podstawie art. 628 pkt 2 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę sądową w kwocie 300 zł oraz wydatki w kwocie 50 zł.Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się w I instancji w dniu 20 lutego 2015 roku.Obecnie, na podstawie art. 521 § 1 k.p.k., Prokurator Generalny zaskarżył powyższe orzeczenie w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze, na korzyść D. L.Na podstawie art. 523 § 1 k.p.k.. art. 526 § 1 k.p.k. oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k.
Autor kasacji zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, tj. art. 216 § 1 k.k., polegające na wymierzeniu D. L. za przypisane mu przestępstwo, na podstawie wymienionego przepisu, kary pozbawienia wolności, która nie jest przewidziana w jego sankcji.W konkluzji nadzwyczajnego środka zaskarżenia Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja wniesiona przez Prokuratora Generalnego na korzyść D.
L. w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze – okazała się w pełni zasadna, a sformułowany w niej wniosek o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania w/w Sądowi – zasługiwał w całości na uwzględnienie. Taka ocena uzasadniała rozpoznanie przedmiotowej kasacji na posiedzeniu w trybie przewidzianym w art. 535 § 5 k.p.k. Trafnie zauważa skarżący, że nie budzą zastrzeżeń ustalone okoliczności faktyczne ani ocena prawna zachowania skazanego. Kwestionowane rozstrzygnięcie jest jednak wadliwe w części dotyczącej orzeczenia o karze pozbawienia wolności.
W tym zakresie, zostało ono wydane z rażącym i mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszeniem przepisu prawa karnego materialnego, wskazanego w zarzucie kasacji.W realiach niniejszej sprawy D. L. został uznany winnym popełnienia czynu z art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i na podstawie art. 216 § 1 k.k. wymierzono mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby.Tymczasem, zgodnie z treścią sankcji zamieszczonej w art. 216 § 1 k.k., skazując sprawcę za przestępstwo wyczerpujące znamiona określone w tym przepisie, Sąd może orzec jedną z dwóch wymienionych w nim kar: grzywnę albo karę ograniczenia wolności.Zatem skoro wskazana powyżej norma nie przewiduje możliwości wymierzenia kary pozbawienia wolności, Sąd Rejonowy orzekając tego rodzaju karę dopuścił się rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia art. 216 §1 k.k.W tych warunkach kasacja wniesiona przez Prokuratora Generalnego z urzędu na korzyść D.
L. oraz zamieszczony w niej wniosek o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, spełniała warunki określone w art.. 535 § 5 k.p.k., co uzasadniało jej rozpoznanie i uwzględnienie na posiedzeniu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy D. L. w uchylonym zakresie, Sąd Rejonowy weźmie pod uwagę rodzaje kar przewidzianych w przepisie prawa materialnego przyjętym za podstawę skazania i zastosuje się do obowiązującej regulacji ustawowej. Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w wyroku.