Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 122/21 Generato dall'IA

Supreme Court quashes criminal verdict for missing crime date and place, violating procedural law requirements.

Numero d'incarto IV KK 122/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Second Instance Court's criminal verdict due to a fatal procedural error. The lower court failed to specify the exact date and location of the continuous crime in its description of the accused's actions. Consequently, the case was remanded to the District Court for a new trial to ensure compliance with procedural standards.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.; Art. 12 k.k.; Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.: A criminal verdict describing a continuous offense must precisely state the time and place of the crime; failure to do so constitutes a material violation of procedural law requiring the verdict's quashing.

Parole chiave

Generato dall'IA
continuous crime procedural violation description of crime time and place quashing verdict remand for retrial criminal procedure azione civile

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.
z art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw.
Art. 12 k.k.
i art. 12 k.k.” - i za to na podstawie art.
Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
art. 286 § 1 k.k
skazanego z art. 286 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art.
art. 535 § 5 k.p.k
286 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 27 lipca 2021 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w G.
art. 13 § 1 k.k
art. 11 § 2 k.k
art. 12 k.k
i art. 12 k.k.” - i za to na podstawie art.
art. 11 § 3 k.k
art. 12 § 1 k.k
z art. 12 § 1 k.k.”;2.w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Od tego orzeczenia kasację wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając je ‎w całości, na niekorzyść skazanego.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt V KK 39/17
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt V KK 39/17).
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 r., sygn. akt I KZP 29/01
Komentarz aktualizowany, opublikowano: LEX/el., 2021 i przywołane tam orzecznictwo Sądu Najwyższego i Sądów Apelacyjnych, w tym uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 r., sygn. akt I KZP 29/01, OSNKW 2002, z.
V KK 39/17
Supreme Court quashes criminal verdict for failure to clarify time of crime due to conflicting custody records.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 122/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lipca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz (przewodniczący)‎SSN Andrzej Tomczyk (sprawozdawca)‎SSN Paweł WilińskiProtokolant Danuta Bratkrajc w sprawie Z. M. skazanego z art. 286 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 27 lipca 2021 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt VI Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w G.z dnia 4 listopada 2019 r., sygn. akt IX K (…), uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w G. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIEZ. M. został oskarżony o to, że w dniu 21 marca 2019 r. w G., działając wspólnie i w porozumieniu ‎z innymi nieustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził M. K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 57.500 zł, poprzez wprowadzenie go w błąd polegający na wytworzeniu u niego mylnego przeświadczenia o udziale w rozpracowywaniu grupy przestępczej, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k.Wyrokiem z dnia 4 listopada 2019 r., sygn. akt IX K (…), Sąd Rejonowy ‎w G., uznał oskarżonego Z.

M. „za winnego tego, że działając ‎w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu, wspólnie ‎i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w G., poprzez wprowadzenie w błąd M. K. polegający na wytworzeniu u niego mylnego przeświadczenia o udziale w rozpracowywaniu grupy przestępczej, doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości 19.500 zł i usiłował doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości 28.000 zł, czym działał na szkodę M.

K. i G. K., tj. popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k.” - i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Apelację od tego orzeczenia wniósł prokurator, zaskarżając je w całości na niekorzyść oskarżonego. Zarzucił „obrazę przepisów prawa materialnego, w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu a to art. 286 § k.k. i art. 13 § 1 k.k., poprzez przyjęcie, iż zachowanie oskarżonego stanowiło występek z 286 § 1 k.k. o art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k., podczas gdy z ustalonego stanu faktycznego wynika, że doszło do niekorzystnego rozporządzenie mieniem w łącznej kwocie 57.500 zł, zatem zachowanie oskarżonego weszło już w fazę dokonanie a nie tylko usiłowania co do kwoty 38.000 zł”,i wniósł „o zmianę zaskarżonego orzeczenia w punkcie 1. poprzez uznanie oskarżonego za winnego czynu zarzuconego mu aktem oskarżenia, czym działał na szkodę małżonków M. i G.

K., co stanowiło występek z art. 286 § 1 k.k., a to w miejsce czynu przypisanego mu przez Sąd Rejonowy”.Wyrokiem z dnia 11 marca 2020 r. Sąd Okręgowy w G., sygn. akt VI Ka (…):1.zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: w miejsce czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 1 uznał oskarżonego Z. M. za winnego tego, „że działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami poprzez wprowadzeniu w błąd M. K. polegający na wytworzeniu u niego mylnego wyobrażenia o udziale w rozpracowywaniu grupy przestępczej doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 57.500 zł działając na szkodę M.

K. i G. K., tj. winnego występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.”;2.w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Od tego orzeczenia kasację wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając je ‎w całości, na niekorzyść skazanego. Zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., polegające na wydaniu przez Sąd odwoławczy rozstrzygnięcia zmieniającego wyrok Sądu I instancji w zakresie opisu i kwalifikacji prawnej czynu przypisanego Z.

M., bez zawarcia w nim bezwzględnego elementu w postaci dokładnego określenia czynu przypisanego oskarżonemu”i wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w G. i przekazanie sprawy wymienionemu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się zasadna, gdyż zaskarżony wyrok zapadł z rażącym naruszeniem przepisów prawa karnego procesowego opisanych w zarzucie kasacji.Słusznie bowiem Prokurator Generalny podniósł, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, w pojęciu dokładnego określenia czynu przypisanego, w rozumieniu przepisu art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., mieści się precyzyjne określenie czasu popełniania przestępstwa.

W opisie czynu przypisanego należy zawrzeć nie tylko określenie sposobu popełnienia przestępstwa, jego ewentualne skutki, rodzaj atakowanego dobra chronionego prawem, ale także czas i miejsce jego popełnienia. Precyzyjne ustalenie czasu popełnienia przestępstwa ma istotne znaczenie dla pociągnięcia sprawcy do odpowiedzialności (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt V KK 39/17). Zasada ta odnosi się także do orzeczeń sądów odwoławczych (zob. komentarz aktualizowany do art. 437 Kodeksu postępowania karnego, D.

Świecki (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2020).Analiza zaskarżonego orzeczenia Sądu drugiej instancji wykazała jednak, że chociaż został zamieszczony w nim opis czynu przypisanego oskarżonemu i jego kwalifikacja prawna, to jednakże wbrew art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., nie wskazano daty ‎i miejsca popełnienia czynu. W związku z tym, z wyroku skazującego Z. M. nie wynika kiedy i gdzie miało miejsce popełnione przez niego przestępstwo. Jak zasadnie podniósł autor kasacji, uchybienie to miało rażący charakter ‎i istotny wpływ na treść orzeczenia.

Oskarżonemu przypisano wszakże popełnienie czynu ciągłego (art. 12 k.k.). Oznaczenie więc czasu popełnienia tego czynu jest szczególnie istotne w wypadku prowadzenia kolejnego postępowania przeciwko Z. M. o później ujawnione zachowania, które mogą składać się na czyn ciągły. Należy mieć na uwadze, że prawomocne skazanie za czyn ciągły (art. 12 k.k.) uniemożliwia, w myśl art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., przeprowadzenie ponownego postępowania o później ujawnione zachowania, stanowiące elementy tego czynu, które nie były wcześniej osądzone, niezależnie od tego, jak ma się społeczna szkodliwość nowo ujawnionych fragmentów czynu ciągłego do społecznej szkodliwości zachowań uprzednio w ramach tego czynu osądzonych (zob. komentarz do art. 12 Kodeksu karnego, M.

Mozgawa (red.), Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, opublikowano: LEX/el., 2021 i przywołane tam orzecznictwo Sądu Najwyższego i Sądów Apelacyjnych, w tym uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 r., sygn. akt I KZP 29/01, OSNKW 2002, z. 1-2, poz. 2). Ponadto wskazanie czasu popełnienia przedmiotowego czynu będzie bardzo istotne w wypadku ewentualnego orzekania w przedmiocie wydania wyroku łącznego wobec Z. M.Dlatego też należało zaskarżony wyrok uchylić i przekazać sprawę Sądowi Okręgowemu w G. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd ten baczył będzie na treść obowiązujących unormowań prawnych i sporządzi orzeczenie, zgodnie z wynikającymi z nich standardami.