Supreme Court quashes lower court's refusal to start proceedings for theft, noting procedural errors and correct offense classification.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the Regional Court's decision refusing to initiate criminal proceedings against the defendant for theft. The defendant had committed an act worth 510 PLN, which constituted a misdemeanor under the law at the time of the crime, yet the lower court incorrectly treated it as a felony and denied proceedings. The Court ruled that the lower court erred in applying the principle of favoring the defendant by using the law in force at the time of the act and violated procedural rules regarding the initiation of proceedings. Consequently, the decision to refuse proceedings was annulled, and the case was returned to the lower court for proper handling.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 2 § 1 k.w.; Art. 59 § 2 k.p.w.; Art. 62 § 2 k.p.w.; Art. 119 § 1 k.w.; The court must apply the law in force at the time of the act to determine if a theft constitutes a misdemeanor or a felony, and a decision refusing to initiate proceedings is invalid if the act clearly falls within the scope of criminal prosecution.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 122/19 POSTANOWIENIE Dnia 17 grudnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Przemysław KalinowskiSSN Andrzej StępkaProtokolant Małgorzata Gierczak na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2019 r., w sprawie A. D. obwinionego z art. 119 § 1 k.w., kasacji Prokuratora Generalnego, wniesionej na niekorzyść obwinionego od postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 29 listopada 2018r., sygn. akt IX W (…), o odmowie wszczęcia postępowania p o s t a n o w i ł: uchylić zaskarżone postanowienie, a wydatkami związanymi z rozpoznaniem kasacji obciążyć Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w B., postanowieniem z 29 listopada 2018 r., na podstawie art. 59 § 2 k.p.w. w zw. z art. 5 § 1 pkt 2 k.p.w., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przeciwko A. D. obwinionemu o to, że 27 sierpnia 2018 r. ukradł 100 euro i 90 zł, łącznej wartości 510 zł, na szkodę U. S., tj. o wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. Orzeczenia to uprawomocniło się 22 grudnia 2018 r. Kasacja Prokuratora Generalnego na niekorzyść obwinionego wpłynęła do Sądu Najwyższego 1 marca 2019 r. Zarzucono w niej rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa:
1) art. 2 § 1 k.w. w zw. z art. 119 § 1 k.w. polegające na niezastosowaniu ustawy względniejszej obowiązującej w dacie czynu, przy wadliwym przyjęciu, że czyn stanowi przestępstwo z art. 278 § 1 k.k.; 2)art. 62 § 2 k.p.w. polegające na wydaniu zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy postępowanie w sprawie o wykroczenie zostało już wszczęte 19 listopada 2018 r. W konsekwencji autor kasacji zażądał uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B..Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna w rozumieniu art. 535 § 5 k.p.k.W pierwszym rzędzie należało odnotować, że kradzież cudzej rzeczy ruchomej zalicza się do grupy tzw. czynów przepołowionych, co oznacza, iż w zależności od wartości skradzionej rzeczy mamy do czynienia albo z przestępstwem, albo wykroczeniem (art. 119 § 1 k.w.).
Od 9 listopada 2013 r. do 14 listopada 2018 r. obowiązywała norma, że jeżeli wartość skradzionej rzeczy nie przekraczała ¼ minimalnego wynagrodzenia, czyn stanowił wykroczenie; od 1 stycznia 2018 r., zgodnie z art. 47 § 9 k.w., ową granicę wyznaczała kwota 529 zł. Od 15 listopada 2018 r. ustawodawca wprowadził, jako graniczną, sztywną kwotę 500 zł.Według reguły interpretacyjnej z art. 2 § 1 k.w. zachowanie obwinianego należało ocenić w perspektywie przepisu obowiązującego w chwili czynu, to jest w dniu 27 sierpnia 2018 r.
Nie ulega wątpliwości, że kradzież mienia wartości 510 zł stanowiła wówczas wykroczenie z art. 119 § 1 k.w.Słusznie zatem, po wpłynięciu do właściwego Sądu wniosku o ukaranie, doszło w dniu 19 listopada 2018 r. do wszczęcia postępowania w sprawie o wykroczenie (art. 59 §2 k.p.w.). Ewidentnym natomiast błędem było wydanie zaskarżonego postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania; i to nie tylko dlatego, że rozstrzygnięcie tego rodzaju winno było przybrać postać postanowienia o umorzeniu postępowania (art. 62 § 2 k.p.w.), ale przede wszystkim z tej racji, że nie było podstaw prawnych, aby zarzucany obwinianemu czyn potraktować jako przestępstwo.
Warto tu wspomnieć, że prokurator, któremu przekazano materiały sprawy, odmówił w dniu 31 stycznia 2019 r. wszczęcia dochodzenia, uzasadniając to treścią art. 119 § 1 k.w. w brzmieniu obowiązującym w czasie czynu.W konsekwencji należało zaskarżone postanowienie uchylić, rezygnując z orzeczenia następczego. Jego wydanie w kształcie proponowanych przez skarżącego byłoby postąpieniem całkowicie zbędnym, bowiem dalsze procedowanie w sprawie określone zostało zarządzeniem z 19 listopada 2018 r. o wszczęciu postępowania i skierowaniu sprawy do rozpoznania, które z oczywistych względów nie straciło aktualności.O wydatkach związanych z rozpoznaniem kasacji orzeczono po myśli art. 121 § 1 k.p.w. w zw. z art. 638 k.p.k.