Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 120/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding jurisdiction over theft of significant value.

Numero d'incarto IV KK 120/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, upholding the lower court's jurisdiction. The defense argued that the Regional Court lacked jurisdiction because the crime of embezzlement of significant value had ceased to apply due to a 2009 amendment, making the District Court the proper venue. The court rejected this, ruling that the Regional Court remained competent because the criminal act itself did not involve significant value at the time of the offense, and the new law's transitional provisions confirmed the Regional Court's authority.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 25 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k.; Art. 10 of the Act amending the Criminal Code of 5 November 2009; Jurisdiction is determined by the nature of the criminal act at the time of its commission, not by the prosecution's legal qualification or subsequent legislative changes.

Parole chiave

Generato dall'IA
jurisdiction of court embezzlement significant value criminal code amendment transitional provisions cassation appeal dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 25 § 1 pkt 2 k.p.k.
w kasacji złożonej od w/w wyroku Sądu Okręgowego w G., zarzucił naruszenie art. 25 § 1 pkt 2 k.p.k., poprzez rozpoznanie sprawy przez sąd rejonowy, podczas gdy do rozpoznania sprawy właściwy był sąd okręgowy, tj.
Art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k.
uchybienie o którym mowa w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k., i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego w R.
Art. 10 of the Act amending the Criminal Code of 5 November 2009
Skarżący na jego uzasadnienie przedstawia własną interpretację przepisu art. 10 ustawy nowelizującej z dnia 5 listopada 2009 r.
art. 284 § 2 k.k
‎skazanego z art. 284 § 2 k.k.‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w G.
art. 25 § 1 pkt 2 k.p.k
w kasacji złożonej od w/w wyroku Sądu Okręgowego w G., zarzucił naruszenie art. 25 § 1 pkt 2 k.p.k., poprzez rozpoznanie sprawy przez sąd rejonowy, podczas gdy do rozpoznania sprawy właściwy był sąd okręgowy, tj.
art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k
uchybienie o którym mowa w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k., i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego w R.
art. 12 k.k
art. 294 § 1 k.k
przy zastosowaniu art. 294 § 1 k.k., a to z uwagi na znaczną wartość przedmiotu czynu, wynoszącą 190.904 zł (k.
art. 296 § 1 k.k
za winnego popełnienia czynu z art. 296 § 1 k.k.
art. 115 § 5 k.k
1589), zmieniającej między innymi art. 115 § 5 k.k., poprzez przyjęcie, że mieniem znacznej wartości jest mienie, którego wartość w chwili popełnienia czynu zabronionego przekracza 200.000 zł.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III KK 224/10
wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 1 grudnia 2010 r., III KK 224/10, LEX nr 653509 i z dnia 26 września 2002 r., III KKN 255/00, LEX nr 56824).Na marginesie trzeba też zauważyć, iż zarzut kasacyjny stanowi w zasadzie wierne powtórzenie zarzutu sformułowanego w pkt 1.
III KKN 255/00
wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 1 grudnia 2010 r., III KK 224/10, LEX nr 653509 i z dnia 26 września 2002 r., III KKN 255/00, LEX nr 56824).Na marginesie trzeba też zauważyć, iż zarzut kasacyjny stanowi w zasadzie wierne powtórzenie zarzutu sformułowanego w pkt 1.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 120/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 czerwca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz na posiedzeniu po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 czerwca 2014 r., sprawy P. K. ‎skazanego z art. 284 § 2 k.k.‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w G. ‎z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt VI Ka (…)‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R. ‎z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt II K (…), oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w R. wyrokiem z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. II K (…), uznał P. K. za winnego popełnienia czynu wyczerpującego znamiona występku z art. 284 § 2 k.k., i za to na mocy tego przepisu wymierzył mu karę roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, którą warunkowo zawiesił na okres trzech lat próby oraz zobowiązał go do naprawienia wyrządzonej szkody, a także obciążył go kosztami sądowymi.Po rozpoznaniu apelacji P. K. i jego obrońcy, Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. VI Ka (…), zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Obrońca skazanego P. K. w kasacji złożonej od w/w wyroku Sądu Okręgowego w G., zarzucił naruszenie art. 25 § 1 pkt 2 k.p.k., poprzez rozpoznanie sprawy przez sąd rejonowy, podczas gdy do rozpoznania sprawy właściwy był sąd okręgowy, tj. uchybienie o którym mowa w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k., i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego w R. i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w G. jako sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna.Poza sportem jest, że w akcie oskarżenia zarzucono P. K. popełnienie przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. przy zastosowaniu art. 294 § 1 k.k., a to z uwagi na znaczną wartość przedmiotu czynu, wynoszącą 190.904 zł (k. 198, t.

II). Prokurator prawidłowo wskazał, że sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest Sąd Rejonowy w R.. Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2009 r. Sąd Rejonowy w R. , sygn. II K (…), uznał P. K. za winnego popełnienia czynu z art. 296 § 1 k.k. i wymierzył mu karę dwóch lat pozbawienia wolności (k. 987, t. VI). Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 16 lutego 2010 r. sygn. VI Ka (…), po rozpoznaniu apelacji między innymi obrońcy oskarżonego P. K. , uchylił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w R. i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu w G., jako sądowi pierwszej instancji, do ponownego rozpoznania (k. 1100, t.

VI). W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że właściwość Sądu Okręgowego w G. do rozpoznania sprawy w pierwszej instancji uzasadniona jest zmianą art. 25 § 1 pkt 2 k.p.k., dokonaną ustawą z dnia 29 marca 2007 r. (Dz. U. Nr 64, poz. 432), która weszła w życie z dniem 12 lipca 2007 r. (k. 1106, t. VI). Akta sprawy zostały przekazane Sądowi I instancji w dniu 6 maja 2010 r. Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2010 r., sygn. akt IV K (…), Sąd Okręgowy w G. stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w R., powołując się na wejście w życie z dniem 8 czerwca 2010 r. ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.

U. Nr 206, poz. 1589), zmieniającej między innymi art. 115 § 5 k.k., poprzez przyjęcie, że mieniem znacznej wartości jest mienie, którego wartość w chwili popełnienia czynu zabronionego przekracza 200.000 zł. Uznając, że w akcie oskarżenia wskazano kwotę 190.904 zł ten Sąd przyjął, iż czyn P. K. aktualnie nie godzi w mienie znacznej wartości. Postanowienie to uprawomocniło się bez złożenia środka odwoławczego. Obrońca skazanego – jak wynika uzasadnienia kasacji – w nietrafności postanowienia z dnia 21 czerwca 2010 r.

Upatruje zaistnienie w niniejszej sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o jakiej mowa w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. Skarżący na jego uzasadnienie przedstawia własną interpretację przepisu art. 10 ustawy nowelizującej z dnia 5 listopada 2009 r. Przepis ten stanowi bowiem, że: „Sprawy, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rozpoczęto rozprawę główną, toczą się do końca postępowania w danej instancji według przepisów dotychczasowych, jednakże w razie zawieszenia postępowania, odroczenia rozprawy lub ponownego rozpoznania sprawy albo po zapadnięciu prawomocnego orzeczenia postępowanie toczy się według przepisów tej ustawy”.Treść tego przepisu, wbrew odmiennemu poglądowi skarżącego, przesądza o właściwości Sądu Rejonowego w R. do rozpoznania sprawy, gdyż zarzucany P.K. czyn nie stanowił już przywłaszczenia mienia znacznej wartości.

Obrońca tymczasem wywodzi, że ustawa nowelizująca z dnia 5 listopada 2009 r. nie zawiera przepisów pozwalających rozstrzygnąć kwestię właściwości sądu, a nie dostrzega wynikającego z przepisów k.p.k. obowiązku badania przez sąd z urzędu swojej właściwości. Wskazać należy, że w dacie wydania przez Sąd Okręgowy w G. postanowienia w przedmiocie właściwości (czyli 21 czerwca 2010 r.) właściwym do rozpoznania przedmiotowej sprawy był Sąd Rejonowy w R., skoro przestępstwo nie dotyczyło już wówczas mienia znacznej wartości (tj. wartości przekraczającej kwotę 200.000 zł).Oczywiste jest, że zaproponowana przez oskarżyciela kwalifikacja prawna czynu nie wiąże sądu.

O właściwości rzeczowej sądu decyduje bowiem czyn przestępny, tak jak przedstawia się on w świetle okoliczności sprawy, a nie kwalifikacja prawna przyjęta w akcie oskarżenia (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 1 grudnia 2010 r., III KK 224/10, LEX nr 653509 i z dnia 26 września 2002 r., III KKN 255/00, LEX nr 56824).Na marginesie trzeba też zauważyć, iż zarzut kasacyjny stanowi w zasadzie wierne powtórzenie zarzutu sformułowanego w pkt 1. apelacji obrońcy P. K. złożonej od wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt II K (...).

W uzasadnieniu swojego orzeczenia Sąd ad quem w pełny i wyczerpujący sposób odniósł się do tego zarzutu wskazując, że:-w związku z nowelizacją art. 115 § 5 k.k. ustawą z dnia 5 listopada 2009 r., która weszła w życie w dniu 8 czerwca 2010 r. zarzucony oskarżonemu czyn nie stanowi już przywłaszczenia mienia znacznej wartości;-zgodnie z art. 4 k.k. w sprawie niniejszej należało zastosować ustawę nową, stosownie do której czyn zarzucony aktem oskarżenia winien być kwalifikowany wyłącznie z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.;-z art. 10 ustawy nowelizującej z dnia 5 listopada 2009 r. wynika, że sprawy, w których przed dniem wejścia w życie tej ustawy nie rozpoczęto rozprawy głównej toczą się według przepisów znowelizowanych, co przesądza o właściwości Sądu Rejonowego w R. do rozpoznania sprawy;-konsekwencją uwzględnienia argumentacji obrońcy byłaby konieczność uznania, iż w każdej sprawie o przestępstwo przywłaszczenia mienia lub też inne tzw. przestępstwa przepołowione, niejako „z ostrożności" należałoby zawsze przyjmować właściwość rzeczową sądu okręgowego;-sąd rejonowy z urzędu, w każdym stanie sprawy, uprawniony jest do stwierdzenia swej niewłaściwości i przekazania sprawy sądowi rzeczowo właściwemu.Przedstawione wyżej poglądy zdecydowały, że Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. i art. 537 § 1 k.p.k. postanowił jak na wstępie.