Supreme Court voids criminal sentence order including defendant's photo due to statutory violation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland partially quashed the second-instance judgment, striking down the order to publish the defendant's photograph alongside the verdict. The lower courts had interpreted the law to allow the photo as part of the public announcement, but the Supreme Court ruled that Article 413 of the Criminal Procedure Code exhaustively lists verdict components without including images. Consequently, the court found a flagrant violation of Article 50 of the Criminal Code, which strictly limits the form of public announcements to what the law prescribes, thereby invalidating the specific penalty clause containing the photo.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 413 k.p.k.; Art. 50 k.k.: The Criminal Procedure Code exhaustively defines verdict components excluding photographs; therefore, ordering the publication of a defendant's image alongside the verdict constitutes a flagrant violation of the Criminal Code limiting public announcement forms, invalidating that specific penalty clause.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
WYROK Z DNIA 1 SIERPNIA 2007 R.
IV KK 119/07
Artykuł 413 k.p.k. określający składniki wyroku nie przewiduje, aby
wyrok zawierał „wizerunek oskarżonego”, zatem orzeczenie przez sąd o
publikacji wyroku wraz z tym wizerunkiem, stanowi przekroczenie upoważnienia wynikającego z art. 50 k.k., a tym samym rażące naruszenie prawa,
mające istotny wpływ na treść orzeczenia.
Przewodniczący: sędzia SN J. Steckiewicz (sprawozdawca).
Sędziowie: SN E. Strużyna, WSO (del. do SN) T. Artymiuk.
Prokurator Prokuratury Krajowej: W. Grzeszczyk.
Sąd Najwyższy w sprawie Marka P., skazanego z art. 178 a § 1 k.k. i
art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2007 r. kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w N. z dnia 29 listopada 2006 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w N. z dnia 5 września
2006 r.,
uchylił
zaskarżony wyrok i utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Rejo-
nowego w N. w części nakazującej publikację wizerunku oskarżonego (...).
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w N. wyrokiem z dnia 5 września 2006 r., uznał Marka
P. za winnego tego, że: „w dniu 21 kwietnia 2006 r., w N. kierował samo-
chodem osobowym marki Polonez będąc w stanie nietrzeźwości – wynik
badania alkotestem: I badania 1,44 mg/l, II badania 1,56 mg/l, ponadto kierując wyżej wymienionym pojazdem naruszył sądowy zakaz prowadzenia
pojazdów mechanicznych orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w N. na okres (72 miesięcy, 6 lat) od 18.01.2005 r. do 18.01.2011
r., tj. popełnienia przestępstwa określonego w art. 178a § 1 k.k. i art. 244
k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za co wymierzył karę 2 lat pozbawienia wolności oraz orzekł dwa środki karne – zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów
mechanicznych na okres 10 lat i podania niniejszego wyroku do publicznej
wiadomości poprzez trzykrotne ogłoszenie go w Gazecie K. wraz z publikacją wizerunku oskarżonego”.
Apelację od tego orzeczenia wniósł obrońca skazanego i zarzucając
wymierzenie Markowi P. rażąco niewspółmiernie surowej kary oraz „niesłuszne zastosowanie środka karnego w postaci publikacji wizerunku
oskarżonego, co jest sprzeczne z art. 50 k.k. w zw. z art. 197 – 199 k.k.w.”,
postulował warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności i
uchylenie wyroku w części nakazującej publikację wizerunku oskarżonego.
Sąd Okręgowy w N. wyrokiem z dnia 29 listopada 2006 r., zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Wypowiadając się w kwestii środka karnego, o którym mowa w art.
39 pkt 8 k.k. Sąd odwoławczy wyraził pogląd, że „orzeczenie publikacji wizerunku oskarżonego w gazecie jest szczególnym sposobem podania wyroku do publicznej wiadomości...”.
Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w N. wniósł obrońca skazanego i zarzucił mu, że nie uchylił wyroku Sądu pierwszej instancji, którym
orzeczono środek karny nieznany ustawie, w postaci podania wyroku do
publicznej wiadomości wraz z wizerunkiem oskarżonego (obraza art. 439 §
1 pkt 5 k.p.k.). Podnosząc ten zarzut obrońca postulował uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Re-
jonowego w N. z dnia 5 września 2006 r. i przekazanie sprawy Sądowi właściwemu do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu kasacji wskazano, że wizerunek oskarżonego nie
jest elementem wyroku, a opublikowanie go było dla oskarżonego dodatkową dolegliwością.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest uzasadniona, jednak nie z tego powodu, że doszło do
obrazy art. 439 § 1 pkt 5 k.p.k.
Sąd pierwszej instancji orzekając środek karny – podanie wyroku do
publicznej wiadomości – nakazał nie tylko ogłoszenie go w czasopiśmie,
ale również polecił dołączyć do niego wizerunek oskarżonego. Sąd odwoławczy rozstrzygnięcie to uznał za prawidłowe, tym samym zaakceptował
stanowisko, że przeznaczony do opublikowania wyrok może być „uzupełniony” o element, który w nim nie występuje.
Artykuł 413 k.p.k. wymienia, w sposób wyczerpujący, składniki, które
muszą być zawarte w każdym wyroku. Wśród nich nie ma wizerunku
oskarżonego.
Z kolei art. 50 k.k. stanowi, że podanie wyroku do publicznej wiadomości może nastąpić tylko w wypadkach przewidzianych w ustawie, w formie określonej przez sąd. Decydując się zatem (lub będąc do tego zobowiązanym) na orzeczenie omawianego środka karnego sąd musi ograniczyć się do określenia formy publikacji wyroku (w całości lub w wybranych
fragmentach) oraz miejsca, w którym ona nastąpi, bez możliwości dołączania do niego innych jeszcze treści.
W świetle powyższego, w ocenie Sądu Najwyższego, wbrew twierdzeniom autora kasacji, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do orzeczenia środka karnego nieznanego ustawie, natomiast miało miejsce naruszenie art. 50 k.k., przez przekroczenie upoważnienia zawartego w tym przepisie.
W przekonaniu Sądu Najwyższego naruszenie prawa karnego materialnego było rażące i miało istotny wpływ na treść orzeczenia.
Rażące naruszenie prawa wynikało z błędnej interpretacji art. 50 k.k.
dokonanej przez Sąd Okręgowy w N., który uznał, że „... publikacja wizerunku oskarżonego jest szczególnym sposobem podania wyroku do publicznej wiadomości...”. Pogląd ten, w świetle przedstawionej wcześniej argumentacji jest oczywiście nieuzasadniony. Rażące naruszenie omawianego przepisu miało istotny wpływ na treść orzeczenia, bowiem doszło do
dodatkowego i pozaustawowego napiętnowania oskarżonego, a przez to
naruszone zostały również funkcje gwarancyjne prawa karnego.
Podsumowując, skoro art.413 k.p.k. określający składniki wyroku nie
przewiduje, aby wyrok zawierał „wizerunek oskarżonego”, to orzeczenie
przez sąd o publikacji wyroku wraz z tym wizerunkiem, stanowi przekroczenie upoważnienia wynikającego z art. 50 k.k., a tym samym rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na treść orzeczenia.
Podjęte przez Sąd Najwyższy rozstrzygnięcie spowodowało, że
wniosek obrońcy o uchylenie wyroku zaskarżonego kasacją oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania, stał się bezprzedmiotowy.