Supreme Court dismisses cassation for violating reformationis in peius when appellate court changes penalty and damages within appeal scope.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ruling that the appellate court did not violate the principle of reformationis in peius. The defense argued that ordering additional damages after the first-instance judgment was a violation of procedural law, but the court found the appeal was limited to the penalty's proportionality. Since the appellate court only modified the sentence within the scope of the appeal and did not increase the punishment, the cassation claim was rejected.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 434 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: The principle of reformationis in peius is not violated when an appellate court, within the scope of the appeal, modifies the penalty or orders damages without increasing the severity of the punishment imposed in the first instance.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 112/13 POSTANOWIENIE Dnia 29 kwietnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2013 r.,sprawy J. P. skazanego z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, art. 270 § 1 kkz powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 19 października 2010 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w C.z dnia 4 maja 2010 r. I. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. S. - Kancelaria Adwokacka kwotę 442 zł i 80 gr (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji w sprawie skazanego J. P.; III. obciąża skazanego J. P. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W kasacji zarzucono rażące naruszenie prawa mające istotny wpływ na treść orzeczenia, cyt. „a to art. 434 § 1 k.p.k. poprzez obrazę przez Sąd w zaskarżonym wyroku zasady reformationis in peius poprzez uchylenie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie IV wyroku Sądu Rejonowego z dnia 4 maja 2010 r., i zasądzenie od oskarżonego J. P. na rzecz pokrzywdzonego F. O. odszkodowania w kwocie 5500 zł. oraz na rzecz pokrzywdzonego A. K. w kwocie 1500 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 16 listopada 2009 roku, podczas gdy punkt IV rzeczonego wyroku nie został zaskarżony w apelacji wniesionej na niekorzyść oskarżonego J.
P. przez Prokuratora Rejonowego w C”.W związku z podniesionym zarzutem kasacyjnym Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zarzut jest oczywiście bezzasadny. Poza sporem jest, że w pkt. IV wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia 4 maja 2010 r., cyt. „na mocy art. 72 § 2 k.k. zobowiązano oskarżonego J. P. do zapłaty na rzecz F. O. kwoty 5500 zł, a na rzecz A. K. kwoty 1500 zł tytułem naprawienia szkody, w terminie 3 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia”. Tym wyrokiem wymierzono J. P. karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.Od w/w wyroku Sądu Rejonowego apelację złożył jedynie Prokurator Rejonowy.
Zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonego J.P. w części dotyczącej orzeczenia o karze i zarzucając rażącą nie współmierność wymierzonej kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz celów kary w zakresie jej indywidualnego i społecznego oddziaływania, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie kary bezwzględnej 2 lat pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy apelację tą uwzględnił w ten sposób, że uchylił rozstrzygnięcie dotyczące warunkowego zawieszenia, a także rozstrzygnięcie zawarte w pkt.
IV, oraz na mocy art. 415 § 4 k.p.k. zasądził od oskarżonego J. P. odszkodowanie na rzecz pokrzywdzonego F. O. w kwocie 5500 zł, a na rzecz pokrzywdzonego A. K. w kwocie 1500 zł – z ustawowymi odsetkami od dnia 16 listopada 2009 r. do dnia zapłaty.W opisanych realiach nie można podzielić poglądu obrońcy skazanego, iż tak rozstrzygając Sąd Okręgowy uczynił to z rażącą obrazą art. 434 § 1 k.p.k. Przecież wyrok Sądu Rejonowego:
1) został zaskarżony w części dotyczącej kary na niekorzyść, 2) Sąd Okręgowy stwierdził uchybienie podniesione w apelacji (rażącą niewspółmierność kary), 3) wydał rozstrzygnięcie w granicach zaskarżenia (wyrok zmieniono w zakresie orzeczenia o karze).Przedstawione względy zdecydowały, że Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. postanowił jak na wstępie.