Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 109/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded for failing to link errors to second-instance proceedings.

Numero d'incarto IV KK 109/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued violations of substantive and procedural law regarding fraud, but the Court found the appeal failed to connect alleged errors to the second-instance judgment. The decision rested on the requirement that cassation complaints must specifically challenge the appellate court's reasoning rather than merely rearguing facts rejected by lower courts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 439 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 286 § 1 k.k.: A cassation complaint is admissible only if it specifically challenges the second-instance court's reasoning; complaints that merely reargue facts rejected by lower courts without linking them to the appellate decision are obviously unfounded.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously unfounded standard substantive law violation procedural law violation second instance reasoning

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt IV KK 109/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 kwietnia 2016 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy M.
Art. 439 k.p.k.
Art. 7 k.p.k.
Przypomnieć należy, że gdy chodzi o zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. zarzut ten podnoszony może być w postępowaniu kasacyjnym tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia faktyczne (por.
Art. 286 § 1 k.k.
został uznany winnym czynu z art. 286 § 1 k.k. i wymierzono mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 109/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 kwietnia 2016 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 286 § 1 k.k
został uznany winnym czynu z art. 286 § 1 k.k.
art. 7 k.p.k
Przypomnieć należy, że gdy chodzi o zarzut naruszenia art. 7 k.p.k.
art. 439 k.p.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2013 r., V KK 34/13
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2013 r., V KK 34/13 LEX nr 1331396).
V KK 34/13
Criminal cassation dismissed for obvious lack of merit regarding procedural violations and factual findings.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 109/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 kwietnia 2016 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy M. G. skazanego z art. 286 § 3 kk z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w G. ‎z dnia 11 grudnia 2015 r., sygn. akt VI Ka […]‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w G. ‎z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt III K […], p o s t a n a w i a:

1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2) zwolnić skazanego z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, 3) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. E. Ł. kwotę 442 zł 80 groszy, w tym 23% VAT, tytułem zwrotu kosztów za pomoc prawną udzieloną z urzędu za sporządzenie i wniesienie kasacji. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 25 czerwca 2015 r. (sygn. akt III K […]) M. G. został uznany winnym czynu z art. 286 § 1 k.k. i wymierzono mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 11 grudnia 2015 r. (sygn. akt VI Ka […]) powyższy wyrok został zmieniony w odniesieniu do określenia wartości niekorzystnego rozporządzenia mieniem, a w pozostałym zakresie utrzymany w mocy.

Kasację od powyższego prawomocnego orzeczenia wniosła obrońca skazanego, zarzucając przedmiotowemu rozstrzygnięciu: - rażące naruszenie prawa materialnego, a to art. 286 § 1 k.k., polegające na błędnym przyjęciu, że zachowanie oskarżonego wyczerpuje znamiona występku z art. 286 § 1 kk, podczas gdy zdaniem obrony oskarżony nie działał z zamiarem osiągnięcia korzyści majątkowej, ani też nie wprowadził pokrzywdzonego w błąd, a zatem swoim zachowaniem nie wypełnił ustawowych znamion przestępstwa oszustwa,- rażące naruszenie prawa karnego procesowego, a to art. 7 k.p.k., polegające na ocenie materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, co skutkowało błędnym uznaniem oskarżonego za winnego zarzucanego mu czynu, przy braku dowodów winy oskarżonego.Podnosząc te zarzuty, obrońca skazanego wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w G. do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na przedmiotową kasację Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu pozwalającym na jej rozpoznanie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.W pierwszej kolejności należy podkreślić, że Autorka kasacji zarzuty swoje skierowała de facto do wyroku Sądu Rejonowego (są one kopią zarzutów apelacyjnych), bez próby powiązania zasygnalizowanych uchybień z procedowaniem Sądu II instancji.

Po drugie, zarzuty sformułowane zostały w sposób wykluczający się. Orzecznictwo od lat konsekwentnie stoi na stanowisku, że skuteczny zarzut naruszenia prawa materialnego ostać się może jedynie w przypadku braku kwestionowania poprawności stosowania prawa procesowego. Przechodząc już do konkretnych zarzutów podnieść należy, że stanowią one zawoalowaną próbę uczynienia z postępowania kasacyjnego kolejnego etapu kontroli apelacyjnej. Skarżąca koncentruje się cały czas nie tyle na wskazaniu takich błędów postępowania odwoławczego, które swym charakterem i stopniem natężenia zbliżone są do tych określonych w art. 439 k.p.k., lecz koncentruje się na forsowaniu odrzuconej przez sądy obu instancji wersji wydarzeń korzystnej dla skazanego.

Przypomnieć należy, że gdy chodzi o zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. zarzut ten podnoszony może być w postępowaniu kasacyjnym tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia faktyczne (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2013 r., V KK 34/13 LEX nr 1331396). Tak jednak w niniejszej sprawie nie było. Sąd odwoławczy precyzyjnie wskazał dlaczego ustalenia i oceny poczynione przez Sąd I instancji są zgodne z zasadami wyrażonymi w art. 7 k.p.k. W kasacji skarżąca nie nadała swoim zarzutów w tym zakresie żadnej nowej jakości mogącej spowodować wzruszenie prawomocnego orzeczenia.Gdy zaś chodzi o zarzut naruszenia prawa materialnego nie został on w kasacji tak naprawdę poprawnie uzasadniony, stąd merytoryczne odniesienie się do niego jest właściwie niemożliwe.

Zwłaszcza skarżąca nie uzasadniła, w jaki sposób Sąd II instancji ewentualnie powielił rażąco nieprawidłową wykładnię znamion tego typu, bądź w sposób wyraźny zastosował go do stanu faktycznego, który zgodnie z jego ustaleniami nie odpowiada znamionom tego typu. Wobec powyższego należało orzec, jak w sentencji.