Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 99/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility of late cassation appeal due to lawyer negligence.

Numero d'incarto IV CZ 99/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal, rejecting requests to restore deadlines for filing a cassation appeal and paying associated fees. The court found the appellant's lawyer negligently failed to account for specific legal provisions regarding the appeal deadline, rendering the late filing inadmissible. Consequently, the appeal was rejected as untimely, and the appellant was ordered to bear the costs of the appeal proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 169 § 2 k.p.c.; Art. 398 § 2 k.p.c.: A cassation appeal filed after the statutory deadline is inadmissible if the delay is caused by the professional negligence of the client's counsel.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal statutory deadline professional negligence inadmissibility costs of proceedings

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 169 § 2 k.p.c.
pociąga bowiem za sobą ujemnych dla strony skutków procesowych (art. 169 § 2
Art. 398 § 2 k.p.c.
wniesiona niewątpliwie po upływie ustawowego terminu (art. 398 5 § 1 k.p.c.)
Art. 373 k.p.c.
odrzucić jako niedopuszczalne (art. 373 w związku z art.
Art. 394 § 1 § 2 i 3 k.p.c.
373 w związku z art. 3941 § 2 i 3 k.p.c.
Art. 398 § 21 k.p.c.
wniesiona niewątpliwie po upływie ustawowego terminu (art. 398 5 § 1 k.p.c.)
Art. 398 § 14 k.p.c.
wniesiona niewątpliwie po upływie ustawowego terminu (art. 398 5 § 1 k.p.c.)
Art. 98 k.p.c.
stanowi art. 98 w związku z art.
Art. 394 § 1 § 3 k.p.c.
373 w związku z art. 3941 § 2 i 3 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
art. 169 § 2 k.p.c
pociąga bowiem za sobą ujemnych dla strony skutków procesowych (art. 169 § 2

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie z dnia 3 listopada 1997 r., I PKN 367/97
postanowienie z dnia 3 listopada 1997 r., I PKN 367/97, OSNP 1998, nr 18,
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 2008 r., III CZP 119/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2000 r., II CZ107/00
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97,
Sąd Najwyższy z dnia 18 września 1951 r., C 111/51
III CZP 44/98
24 listopada 1998 r., III CZP 44/98, OSNC 1999, nr 5, poz.
III CZP 31/00
Supreme Court rules a ruling dismissing a late appeal to extend a deadline is not a final judgment allowing cassation.
III CZP 119/08
Supreme Court dismisses legal question submission as it concerns fact application, not abstract statutory interpretation.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 99/11

POSTANOWIENIE

Dnia 23 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Wojciech Katner (przewodniczący)

SSN Anna Kozłowska

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowego "P. – R."

Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

przeciwko Bankowi R. Spółdzielczemu w R.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 listopada 2011 r.,

zażalenia strony powodowej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 26 maja 2011 r.,

1. oddala zażalenie na odrzucenie skargi kasacyjnej,

wniesionej w dniu 11 maja 2011 r., a w pozostałym

zakresie zażalenie odrzuca,

2. zasądza

od

powoda

(trzy tysiące

zażaleniowego.

sześćset)

na

zł

rzecz

pozwanego

kosztów

3600

postępowania

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 maja 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił wniosek

powódki o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej z dnia 9

czerwca 2010 r., wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 24 lutego 2010 r.,

(pkt 1 sentencji postanowienia), oddalił wniosek powódki o przywrócenie terminu do

wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 24 lutego 2010 r.

(pkt 2), odrzucił skargę kasacyjną powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia

24 lutego 2010 r., wniesioną dnia 11 maja 2011 r. (pkt 3) i oddalił wniosek powoda

o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 24 lutego 2010 r. co

do kosztów procesu, Sądu Okręgowego w G. z dnia 20 października 2009 r., i

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 2011 r., IV CZ 139/10 co do

kosztów postępowania zażaleniowego (pkt 4).

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że wniosek o przywrócenie terminu

do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej z dnia 9 czerwca 2010 r. został

odrzucony jako niedopuszczalny. Uchybienie wspomnianemu terminowi nie

pociąga bowiem za sobą ujemnych dla strony skutków procesowych (art. 169 § 2

k.p.c.), ponieważ skarga kasacyjna z dnia 9 czerwca 2010 r. postanowieniem Sądu

Apelacyjnego z dnia 27 września 2011 r. została odrzucona z powodu

nieuiszczenia

w terminie

należnej od niej opłaty,

a

zażalenie

powódki

postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 2011 r. – oddalone jako

nieuzasadnione.

Rozpatrując ponownie wniesioną dnia 11 maja 2011 r. skargą kasacyjną

wniosek o przywrócenie terminu do wniesiona skargi, Sąd odwoławczy nie znalazł

podstaw do jego uwzględnienia. Nieuiszczenie w terminie opłaty od skargi

kasacyjnej

jest

bowiem

następstwem

okoliczności

zawinionych

przez

profesjonalnego pełnomocnika powódki (nie uwzględnił on aktualnej treści art. 112

ust. 2 i 3 u.k.s.c.). W konsekwencji skarga kasacyjna z dnia 11 maja 2011 r.,

wniesiona niewątpliwie po upływie ustawowego terminu (art. 398 5 § 1 k.p.c.)

podlegała odrzuceniu jako spóźniona (art. 3986 § 2 k.p.c.).

Sąd nie dopatrzył się także okoliczności, które przemawiałyby za

wstrzymaniem wykonania orzeczeń wymienionych w pkt 4 sentencji postanowienia.

W zażaleniu na to postanowienie powódka zarzuciła naruszenie art. 379 pkt

5 k.p.c., art. 112 u.k.s.c., art. 58 § 2 k.c. oraz art. 84 k.c. i wniosła „o stwierdzenie

nieważności zaskarżonego postanowienia – w całości (art. 379 pkt 5 k.p.c. i art. 58

§ 2 k.c.) lub uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z treści zażalenia wynika jednoznacznie, że pełnomocnik powodów

wymienione wyżej postanowienie Sądu Apelacyjnego zaskarżył zażaleniem w

całości (także w zakresie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia

skargi kasacyjnej z dnia 11 maja 2011 r.).

Tymczasem postanowienie oddalające wniosek o przywrócenie terminu do

wniesienia skargi kasacyjnej nie podlega zaskarżeniu zażaleniem, albowiem nie

należy ono do kategorii postanowień kończących postępowanie w sprawie

w rozumieniu

art.

3941 § 2

k.p.c., tj. takich postanowień,

które przez

uprawomocnienie się trwale zamykają drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty

w danej instancji (por. uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia

24 listopada 1998 r., III CZP 44/98, OSNC 1999, nr 5, poz. 87, z dnia 31 maja

2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 1, z dnia 6 października 2000 r., III CZP

31/00, OSNC 2001, nr 2, poz. 22). Zażalenie na postanowienie oddalające wniosek

o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej należało zatem

odrzucić jako niedopuszczalne (art. 373 w związku z art. 3941 § 2 i 3 k.p.c. oraz art.

39821 k.p.c.).

Jest

natomiast

możliwe

zbadanie

prawidłowości

postanowienia

oddalającego wniosek o przywrócenie terminu na podstawie art. 380 k.p.c.

w związku z 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c. Jednakże warunkiem takiej kontroli

niezaskarżalnego postanowienia, które miało wpływ na wynik sprawy, jest

zamieszczenie w środku odwoławczym stosownego wniosku. W sprawach,

w których występuje profesjonalny pełnomocnik, wspomniany wniosek powinien

być sformułowany jednoznacznie, albowiem nie ma podstaw do przypisywania

pismom wnoszonym przez zawodowego pełnomocnika treści wprost w nich nie

wyrażonych (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 3 marca 2005 r., II CZ

197/04 i z dnia 17 lipca 2008 r., II CZ 54/08, niepubl.). Wniesione w sprawie

zażalenie nie zawiera wniosku o rozpoznanie postanowienia oddalającego wniosek

o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej na podstawie art. 380 k.p.c.

Podniesione

przez

skarżącego

zarzuty

kwestionujące

prawidłowość

tego

postanowienia uchylają się zatem spod kontroli w postępowaniu zażaleniowym.

Do kategorii postanowień kończących postępowanie w rozumieniu art. 394 1

§ 2 k.p.c. nie należy także w okolicznościach sprawy zaskarżone postanowienie

o odrzuceniu wniosku o przywróceniu terminu do uiszczenia opłaty od skargi

kasacyjnej

z

dnia

po prawomocnym

czerwca

zakończeniu

2010

r.

Zostało

postępowania

ono

bowiem

wydanie

międzyinstancyjnego

–

zainicjowanego skargą kasacyjną z dnia 9 czerwca 2010 r. – na skutek oddalenia

przez Sąd Najwyższy zażalenia powódki na postanowienie o odrzuceniu tej skargi.

(por. postanowienie z dnia 3 listopada 1997 r., I PKN 367/97, OSNP 1998, nr 18,

poz. 571 i uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 2008 r., III CZP 119/08,

OSNC-ZD 2008, nr4, poz. 98). Zażalenie na postanowienie odrzucające wniosek

o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej z dnia 9 czerwca

2010 r. podlegało zatem również odrzuceniu jako niedopuszczalne (art. 373

w związku z art. 3941 § 2 i 3 k.p.c. oraz art. 39821 k.p.c.).

Odrzuceniu jako niedopuszczalne podlega także zażalenie na postanowienie

oddalające wniosek o wstrzymanie wykonalności orzeczeń wskazanych w pkt 4

sentencji zaskarżonego postanowienia, albowiem zaskarżone postanowienie nie

należy – tak jak postanowienie o przywrócenie terminu – do postanowień

kończących postępowanie w sprawie (art. 373 w związku z art. 394 1 § 2 i 3 k.p.c.

oraz art. 39821 k.p.c.) (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada

2000 r., II CZ107/00, niepubl.).

W konsekwencji odrzucenia zażalenia na postanowienie o oddaleniu

wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej z dnia 11 maja

2011 r. i wstrzymaniu wykonania orzeczeń oraz o odrzuceniu wniosku

o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej z dnia 9 czerwca

2010 r. nie podlega rozpoznaniu oparty na art. 379 pkt 5 k.p.c. i 58 § 2 k.c. zarzut

nieważności postępowania. W sytuacji gdy zażalenie podlega odrzuceniu,

Sąd Najwyższy

-

tak

jak

w

wypadku

odrzucenia

skargi

kasacyjnej

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97,

OSNC 1997, nr 8, poz. 114) - jest zwolniony od rozważania z urzędu nieważności

postępowania jako ewentualnej przesłanki uchylenia orzeczenia, albowiem wchodzi

ono w grę tylko w wypadku przystąpienia do rozpoznania zażalenia, co zależy od

skutecznego jego wniesienia.

Zażalenie w części dotyczącej odrzucenia skargi kasacyjnej z dnia 11 maja

2011 r. – wobec niekwestionowanego faktu, że skarga została wniesiona po

upływie ustawowego terminu – podlegało natomiast oddaleniu jako nieuzasadnione

(ar 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.). Tej oceny nie zmienia zarzut

nieważności postępowania. Nie ma bowiem podstaw do przyjęcia, że skarga

kasacyjna – wobec oczywistego faktu wniesienia jej po upływie ustawowego

terminu

–

została

odrzucona

w

postępowaniu

dotkniętym

nieważnością

spowodowaną pozbawieniem powódki możności obrony swych praw (art. 379 pkt 5

k.p.c.). Oczywiście bezpodstawne jest wskazanie art. 58 k.c. jako podstawy

„stwierdzenia

nieważności

zaskarżonego

postanowienia”,

ponieważ

przepis

ten reguluje nieważność czynności prawnych, a nie sądowego postępowania

cywilnego (por. Sądu Najwyższego z dnia 18 września 1951 r. C 111/51, OSNCK

1953, nr 2, poz. 38).

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia. Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego

stanowi art. 98 w związku z art. 3941 § 3, art. 39821 i 391 § 1 k.p.c.

jw