Supreme Court dismisses appeal on costs for first instance, allowing lower court's reduced lawyer fee due to procedural negligence.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's partial appeal regarding costs for the first instance proceedings, upholding the lower court's decision to reduce the lawyer's fee. The appellant argued for the statutory minimum fee, but the court found the lawyer's failure to request expert evidence constituted unprofessional conduct warranting a lower fee. Consequently, the appeal was rejected in part, and the appellant was ordered to pay the costs of the appeal proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IA§ 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych; The court has the authority to set a lawyer's fee below the statutory minimum if the fee reflects the necessary workload, case complexity, and the lawyer's contribution to the resolution, particularly when the lawyer's conduct violates professional standards.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 99/10
POSTANOWIENIE
Dnia 26 stycznia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)
SSN Marian Kocon (sprawozdawca)
SSN Iwona Koper
w sprawie z powództwa K. M.
przeciwko Skarbowi Państwa – Staroście K.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 26 stycznia 2011 r.,
zażalenia powoda
na postanowienie o kosztach zawarte w wyroku
Sądu Apelacyjnego […]
z dnia 29 czerwca 2010 r.,
1)
2)
3)
odrzuca zażalenie w części rozstrzygającej o kosztach
procesu przed sądem pierwszej instancji (pkt I ppkt 2);
oddala zażalenie w pozostałym zakresie;
zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa –
Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 300
(trzysta)
zł
tytułem
kosztów
postępowania
zażaleniowego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2010 r. Sąd Apelacyjny w pkt I. zmienił wyrok
Sądu Okręgowego z dnia 21 kwietnia 2009 r. i zasądził od pozwanego Skarbu
Państwa – Starosty K. na rzecz powoda K. M. tytułem odszkodowania za szkodę
wyrządzoną wydaniem decyzji administracyjnej kwotę 176.645 zł oraz tytułem
kosztów procesu kwotę 2.440 złotych, w pkt II. uchylił ten wyrok w części
oddalającej powództwo co do kwoty 29.355 zł i umorzył postępowanie, a w pkt III.
zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3637,18 zł tytułem kosztów
postępowania apelacyjnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd drugiej instancji wskazał,
że podstawą zasądzenia od pozwanego na rzecz powoda kwoty należnej z tytułu
zastępstwa prawnego przed Sądem pierwszej instancji, biorąc pod uwagę stawkę
minimalną opłaty za czynności radcy prawnego, powinna być kwota 7.200 zł., na
podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września
2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez
Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego
ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) Sąd drugiej instancji
uznał jednak, że skoro radca prawny zastępujący powoda zaniechał złożenia
istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii
biegłego celem wykazania wysokości poniesionej szkody, powodując konieczność
dopuszczenia tego dowodu z urzędu, odpowiednią kwotą z tytułu zastępstwa
prawnego powoda przed Sądem pierwszej instancji jest kwota 2.000 zł,
powiększona o należny podatek od towarów i usług. Taką samą kwotę Sąd drugiej
instancji
przyjął
apelacyjnego
za
według
podstawę
§
rozstrzygnięcia
ust. 1
pkt
o
kosztach
wspomnianego
postępowania
rozporządzenia,
uwzględniając należny podatek od towarów i usług.
Postanowienie o kosztach zawarte w pkt I i III. wyroku zaskarżył zażaleniem
powód, żądając jego zmiany i zasądzenia od pozwanego na jego rzecz tytułem
zastępstwa prawnego przed Sądem pierwszej instancji kwoty 3.600 zł oraz przed
Sądem drugiej instancji kwoty 2.700 zł, podwyższonych o należny podatek od
towarów i usług. Powód zarzucił naruszenie § 2 ust. 3, § 6 pkt 6 i § 12 ust. 1 pkt 2
wspomnianego rozporządzenia podnosząc, że Sąd drugiej instancji błędnie nie
zastosował stawki minimalnej, a ponadto nie uwzględnił, że powyższy wniosek
dowodowy nie został złożony zgodnie z żądaniem powoda, który obawiał się
ponoszenia kosztów z nim związanych, od których nie był zwolniony.
W odpowiedzi na zażalenie pozwany, reprezentowany przez Prokuratorię
Generalną Skarbu Państwa, wniósł o oddalenie zażalenia i zasądzenie na rzecz
Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kosztów postępowania
zażaleniowego według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest niedopuszczalne w części, w której dotyczy postanowienia
o kosztach procesu poniesionych przed Sądem pierwszej instancji. Zgodnie
bowiem z art. 3941 § 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na
postanowienie Sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były
przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. W rozpoznawanej sprawie
o kosztach procesu przed Sądem pierwszej instancji orzekł zaś ten Sąd
postanowieniem zawartym w wyroku z dnia 21 kwietnia 2009 r.
Z tych względów, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 373 w zw. z art. 3941 § 3
art. 39821 k.p.c., postanowił jak w pkt I. sentencji.
W pozostałej części zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew
twierdzeniom żalącego Sąd drugiej instancji, zasądzając opłatę za czynności radcy
prawnego z tytułu zastępstwa prawnego w postępowaniu apelacyjnym, władny był
na podstawie § 2 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia określić tę opłatę
w wysokości niższej niż wynikająca ze stawki minimalnej przewidzianej w tym
rozporządzeniu, jeżeli rozstrzygnięcie takie uwzględniało niezbędny nakład pracy
pełnomocnika, charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się
do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Sąd Najwyższy w obecnym składzie nie
podziela poglądu wyrażonego w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia
24 lipca 2009 r., I PZP 3/2009, OSNP 2010 r. Nr 7-8, poz. 83, zgodnie z którym
zakres władzy sądu wynikający z § 2 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia nie
obejmuje możliwości niezastosowania przepisów określających stawki minimalne.
Wykładnię § 2 ust. 1 tego rozporządzenia przyjętą przez Sąd drugiej instancji
należy uznać za prawidłową. Przemawia za tym nie tylko wynik systemowej
wykładni tego przepisu w związku z § 2 ust. 2 tego rozporządzenia,
ustanawiającym jedynie górną granicę zasądzanej opłaty, lecz pośrednio także
pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 12 lutego 1999 r.,
II CKN 341/98, OSNC 1999 r. Nr 6, poz. 123, w którym wyrażona została teza, iż
nie uzasadniają przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej takie czynności
pełnomocnika ustanowionego z urzędu, które są sprzeczne z zasadami
profesjonalizmu. Bez wątpienia zaś za tego rodzaju czynność należy uznać
zaniechanie w procesie o odszkodowanie zgłoszenia wniosku o dopuszczenie
dowodu z opinii biegłego na okoliczność wysokości szkody poniesionej przez
żalącego, jeśli była ona kwestionowana przez pozwanego, a jej ustalenie wymagało
wiadomości specjalnych. Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie podnoszona
w zażaleniu okoliczność, że zaniechanie takie zgodne było z żądaniem samej
strony, obawiającej się poniesienia wydatków związanych z takim wnioskiem. Jak
słusznie podniósł pozwany w odpowiedzi na zażalenie, nie było żadnych
przeszkód, aby żalący wnosił o zwolnienie go od ponoszenia tych wydatków.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd
Najwyższy postanowił jak w pkt II. sentencji, o kosztach postępowania
zażaleniowego orzekając w pkt III. na podstawie art. 98 § 1 w zw. z. art. 99, art. 391
§ 1, art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c. oraz § 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 3
wskazanego wyżej rozporządzenia i art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r.
o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 167, poz. 1417 ze zm.)
md