Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 99/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on costs for first instance, allowing lower court's reduced lawyer fee due to procedural negligence.

Numero d'incarto IV CZ 99/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's partial appeal regarding costs for the first instance proceedings, upholding the lower court's decision to reduce the lawyer's fee. The appellant argued for the statutory minimum fee, but the court found the lawyer's failure to request expert evidence constituted unprofessional conduct warranting a lower fee. Consequently, the appeal was rejected in part, and the appellant was ordered to pay the costs of the appeal proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

§ 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych; The court has the authority to set a lawyer's fee below the statutory minimum if the fee reflects the necessary workload, case complexity, and the lawyer's contribution to the resolution, particularly when the lawyer's conduct violates professional standards.

Parole chiave

Generato dall'IA
legal costs lawyer fee reduction professional negligence appeal proceedings court discretion statutory minimum procedural misconduct

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3941 § 1 k.p.c.
bowiem z art. 3941 § 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na
art. 373 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.
Z tych względów, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 373 w zw.
art. 39821 k.p.c.
art. 39821 k.p.c., postanowił jak w pkt I.
art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd
art. 98 § 1 w zw. z art. 99, art. 391 § 1, art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c.
na podstawie art. 98 § 1 w zw.
§ 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa
wskazanego wyżej rozporządzenia i art. 11 ust.
art. 3941 § 1 k.p.c
bowiem z art. 3941 § 1 k.p.c.
art. 39821 k.p.c
art. 39821 k.p.c., postanowił jak w pkt I.
art. 3941 § 3 k.p.c
z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 lipca 2009 r., I PZP 3/2009, OSNP 2010 r. Nr 7-8, poz. 83
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999 r. Nr 6, poz. 123

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 99/10

POSTANOWIENIE

Dnia 26 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

w sprawie z powództwa K. M.

przeciwko Skarbowi Państwa – Staroście K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 26 stycznia 2011 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie o kosztach zawarte w wyroku

Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 29 czerwca 2010 r.,

1)

2)

3)

odrzuca zażalenie w części rozstrzygającej o kosztach

procesu przed sądem pierwszej instancji (pkt I ppkt 2);

oddala zażalenie w pozostałym zakresie;

zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa –

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 300

(trzysta)

zł

tytułem

kosztów

postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2010 r. Sąd Apelacyjny w pkt I. zmienił wyrok

Sądu Okręgowego z dnia 21 kwietnia 2009 r. i zasądził od pozwanego Skarbu

Państwa – Starosty K. na rzecz powoda K. M. tytułem odszkodowania za szkodę

wyrządzoną wydaniem decyzji administracyjnej kwotę 176.645 zł oraz tytułem

kosztów procesu kwotę 2.440 złotych, w pkt II. uchylił ten wyrok w części

oddalającej powództwo co do kwoty 29.355 zł i umorzył postępowanie, a w pkt III.

zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3637,18 zł tytułem kosztów

postępowania apelacyjnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd drugiej instancji wskazał,

że podstawą zasądzenia od pozwanego na rzecz powoda kwoty należnej z tytułu

zastępstwa prawnego przed Sądem pierwszej instancji, biorąc pod uwagę stawkę

minimalną opłaty za czynności radcy prawnego, powinna być kwota 7.200 zł., na

podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września

2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez

Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) Sąd drugiej instancji

uznał jednak, że skoro radca prawny zastępujący powoda zaniechał złożenia

istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii

biegłego celem wykazania wysokości poniesionej szkody, powodując konieczność

dopuszczenia tego dowodu z urzędu, odpowiednią kwotą z tytułu zastępstwa

prawnego powoda przed Sądem pierwszej instancji jest kwota 2.000 zł,

powiększona o należny podatek od towarów i usług. Taką samą kwotę Sąd drugiej

instancji

przyjął

apelacyjnego

za

według

podstawę

§

rozstrzygnięcia

ust. 1

pkt

o

kosztach

wspomnianego

postępowania

rozporządzenia,

uwzględniając należny podatek od towarów i usług.

Postanowienie o kosztach zawarte w pkt I i III. wyroku zaskarżył zażaleniem

powód, żądając jego zmiany i zasądzenia od pozwanego na jego rzecz tytułem

zastępstwa prawnego przed Sądem pierwszej instancji kwoty 3.600 zł oraz przed

Sądem drugiej instancji kwoty 2.700 zł, podwyższonych o należny podatek od

towarów i usług. Powód zarzucił naruszenie § 2 ust. 3, § 6 pkt 6 i § 12 ust. 1 pkt 2

wspomnianego rozporządzenia podnosząc, że Sąd drugiej instancji błędnie nie

zastosował stawki minimalnej, a ponadto nie uwzględnił, że powyższy wniosek

dowodowy nie został złożony zgodnie z żądaniem powoda, który obawiał się

ponoszenia kosztów z nim związanych, od których nie był zwolniony.

W odpowiedzi na zażalenie pozwany, reprezentowany przez Prokuratorię

Generalną Skarbu Państwa, wniósł o oddalenie zażalenia i zasądzenie na rzecz

Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kosztów postępowania

zażaleniowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest niedopuszczalne w części, w której dotyczy postanowienia

o kosztach procesu poniesionych przed Sądem pierwszej instancji. Zgodnie

bowiem z art. 3941 § 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na

postanowienie Sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były

przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. W rozpoznawanej sprawie

o kosztach procesu przed Sądem pierwszej instancji orzekł zaś ten Sąd

postanowieniem zawartym w wyroku z dnia 21 kwietnia 2009 r.

Z tych względów, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 373 w zw. z art. 3941 § 3

art. 39821 k.p.c., postanowił jak w pkt I. sentencji.

W pozostałej części zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew

twierdzeniom żalącego Sąd drugiej instancji, zasądzając opłatę za czynności radcy

prawnego z tytułu zastępstwa prawnego w postępowaniu apelacyjnym, władny był

na podstawie § 2 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia określić tę opłatę

w wysokości niższej niż wynikająca ze stawki minimalnej przewidzianej w tym

rozporządzeniu, jeżeli rozstrzygnięcie takie uwzględniało niezbędny nakład pracy

pełnomocnika, charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się

do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Sąd Najwyższy w obecnym składzie nie

podziela poglądu wyrażonego w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia

24 lipca 2009 r., I PZP 3/2009, OSNP 2010 r. Nr 7-8, poz. 83, zgodnie z którym

zakres władzy sądu wynikający z § 2 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia nie

obejmuje możliwości niezastosowania przepisów określających stawki minimalne.

Wykładnię § 2 ust. 1 tego rozporządzenia przyjętą przez Sąd drugiej instancji

należy uznać za prawidłową. Przemawia za tym nie tylko wynik systemowej

wykładni tego przepisu w związku z § 2 ust. 2 tego rozporządzenia,

ustanawiającym jedynie górną granicę zasądzanej opłaty, lecz pośrednio także

pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 12 lutego 1999 r.,

II CKN 341/98, OSNC 1999 r. Nr 6, poz. 123, w którym wyrażona została teza, iż

nie uzasadniają przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej takie czynności

pełnomocnika ustanowionego z urzędu, które są sprzeczne z zasadami

profesjonalizmu. Bez wątpienia zaś za tego rodzaju czynność należy uznać

zaniechanie w procesie o odszkodowanie zgłoszenia wniosku o dopuszczenie

dowodu z opinii biegłego na okoliczność wysokości szkody poniesionej przez

żalącego, jeśli była ona kwestionowana przez pozwanego, a jej ustalenie wymagało

wiadomości specjalnych. Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie podnoszona

w zażaleniu okoliczność, że zaniechanie takie zgodne było z żądaniem samej

strony, obawiającej się poniesienia wydatków związanych z takim wnioskiem. Jak

słusznie podniósł pozwany w odpowiedzi na zażalenie, nie było żadnych

przeszkód, aby żalący wnosił o zwolnienie go od ponoszenia tych wydatków.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd

Najwyższy postanowił jak w pkt II. sentencji, o kosztach postępowania

zażaleniowego orzekając w pkt III. na podstawie art. 98 § 1 w zw. z. art. 99, art. 391

§ 1, art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c. oraz § 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 3

wskazanego wyżej rozporządzenia i art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r.

o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 167, poz. 1417 ze zm.)

md