Supreme Court dismisses retrial request where counsel negligence does not constitute improper representation under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the plaintiff's appeal against the appellate court's refusal to grant a retrial based on alleged improper representation. The plaintiff argued that the court-appointed counsel performed actions detrimental to their interests, while the lower courts held that such negligence does not meet the statutory threshold for a retrial. The court ruled that mere improper performance of duties by counsel does not equate to the lack of proper representation required by law to reopen a final judgment.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 408 k.p.c.; Art. 410 k.p.c.: Improper performance of duties by a court-appointed representative does not constitute improper representation of the party under the law, thereby barring a request for retrial.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 99/09
POSTANOWIENIE
Dnia 8 stycznia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)
ze skargi powoda
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem
Sądu Apelacyjnego
z dnia 26 lutego 2002 r., sygn. akt I ACa (..)
i wyrokiem Sądu Okręgowego w G.
z dnia 13 lipca 2001 r., sygn. akt I C (…)
w sprawie z powództwa P. G.
przeciwko Skarbowi Państwa - Komendzie Wojewódzkiej Policji
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 8 stycznia 2010 r.,
zażalenia powoda
na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt I ACa (…),
1. oddala zażalenie;
2. nie obciąża powoda kosztami postępowania zażaleniowego.
Uzasadnienie
Dnia 25 lutego 2009 r. P G wniósł skargę o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 26 lutego 2002 r.,
zaskarżając jednocześnie wydany w pierwszej instancji wyrok Sądu Okręgowego w G z
dnia 13 lipca 2001 r. Powód wskazał, że w toku postępowania był reprezentowany przez
pełnomocnika
z urzędu,
który
dokonywał
niekorzystnych
dla
niego
czynności
procesowych.
Postanowieniem z dnia 21 maja 2009 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę. W
uzasadnieniu wyjaśnił, że, zgodnie z art. 408 k.p.c., po upływie pięciu lat od
uprawomocnienia się wyroku skargę o wznowienie można wnieść tylko wtedy, gdy
strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana.
Nienależyte wykonanie przez pełnomocnika procesowego jego obowiązków nie
usprawiedliwia zaś wznowienia postępowania.
W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego pełnomocnik powoda z urzędu
wniósł o uchylenie postanowienia w całości. Powód wykazał bowiem, że nie był
należycie reprezentowany, a to stanowi ustawową przyczynę wznowienia postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 410 k.p.c., skarga o wznowienie postępowania podlega badaniu
wstępnemu. Przedmiotem badania Sądu na podstawie cytowanego przepisu jest
zachowanie terminu oraz stwierdzenie istnienia jednej z ustawowych podstaw
wznowienia. Stwierdzenie to nie ogranicza się do badania, czy wskazane w skardze
okoliczności odpowiadają ustawowym podstawom wznowienia, ale obejmuje ustalenie,
czy podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje. Skarga o wznowienie postępowania
podlega odrzuceniu, jeżeli w okolicznościach konkretnej sprawy podana podstawa nie
zostanie przez Sąd stwierdzona (zob. orzeczenia Sądu Najwyższego: z dnia 15 czerwca
2005 r., IV CZ 50/05, niepubl.; z dnia 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05, Biul. SN 2005, nr 9; z
dnia 10 lutego 2006 r., I PZ 33/05, OSNP 2007, nr 3-4, poz. 48; z dnia 24 stycznia 2007
r., III CZ 1/07, niepubl.; z dnia 16 maja 2007 r., III CSK 56/07, niepubl.; z dni 30 maja
2007 r., IV CZ 22/07, niepubl.; z dnia 22 listopada 2007 r., III CZ 47/07, niepubl.; z dnia
9 maja 2008 r., II PZ 65/07, OSNP 2009, nr 17-18, poz. 233; z dnia 4 września 2008 r.,
IV CZ 71/08, niepubl.; z dnia 13 lutego 2009 r., 97/08, niepubl.; z dnia 14 maja 2009 r., I
CZ 20/09, niepubl.). Sąd Najwyższy w niniejszym składzie nie podziela odmiennego
poglądu wypowiedzianego w kilku orzeczeniach (z dnia 11 stycznia 2006 r., II CZ
121/05, niepubl.; z dnia 10 sierpnia 2007 r., II UZ 9/07, OSNP 2008, nr 19-20, poz. 303;
z dnia 15 stycznia 2008 r., III UZ 13/07, niepubl.; z dnia 10 lipca 2008 r., III CZ 28/08,
niepubl.).
W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednolicie natomiast jest reprezentowany
pogląd, że niewłaściwe wykonywanie obowiązków przez pełnomocnika nie oznacza
nienależytej reprezentacji strony w rozumieniu art. 401 pkt 2 zdanie 1 i art. 408 k.p.c.
(zob. orzeczenia: z dnia 3 marca 1997 r., III CKN 10/96, OSP 1997, nr 9, poz. 172; z
dnia 9 czerwca 2000 r., I PKN 277/00, OSNAPiUS 2002, nr 1, poz. 15; z dnia 25
stycznia 2001 r., IV CO 23/00, niepubl.; z dnia 12 grudnia 2002 r., III AO 23/02, OSNP
2003, nr 18, poz. 11; z dnia 26 marca 2003 r., II CZ 26/03, OSNC 2004, nr 6, poz. 95; z
dnia 24 kwietnia 2003 r., I CZ 27/03, niepubl.; z dnia 10 listopada 2004 r., II CZ 128/04,
niepubl.; z dnia 22 stycznia 2008 r., II CZ 106/07, niepubl.; z dnia 18 marca 2008 r., IV
CZ 10/08, niepubl.).
Z przedstawionych powodów orzeczono jak w sentencji (art. 398 14 w związku z
art. 3941 § 3 k.p.c.).