Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 99/08 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for rehearing due to untimely filing and improper reliance on access to court rights.

Numero d'incarto IV CZ 99/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision to reject a request for rehearing. The appellant argued that the three-month deadline for filing the request had not yet expired because they only learned of the judge's lack of delegation in May 2008. The court rejected this, ruling that the deadline began when the appellant received the delegation document in August 2007 and that the appellant cannot use constitutional access to court rights to extend procedural time limits.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 407 § 1 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.; Art. 98 § 1, 3 k.p.c.; Art. 99 § 1, 3 k.p.c.; Art. 391 § 1 k.p.c.; Art. 394 § 1 k.p.c.; The three-month period for filing a request for rehearing begins from the day the party becomes aware of the grounds, and a party cannot successfully invoke constitutional access to court rights to challenge a final judgment after being denied the opportunity to file a timely request for rehearing.

Parole chiave

Generato dall'IA
request for rehearing statute of limitations access to court procedural deadline final judgment appellate court judicial independence

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 407 § 1 k.p.c.
na stanowisku, że przewidziany w art. 407 § 1 k.p.c. trzymiesięczny termin do
Art. 410 § 1 k.p.c.
akt I ACa (...) (art. 410 § 1 k.p.c.).
Art. 398 § 14 k.p.c.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy na zasadzie art. 398 14 w związku z art.
Art. 394 § 1 k.p.c.
39821 i art. 3941 § 3 k.p.c.
Art. 98 § 1 k.p.c.
postanawiając o kosztach postępowania zażaleniowego po myśli art. 98 § 1 i 3 oraz art.
Art. 98 § 3 k.p.c.
postanawiając o kosztach postępowania zażaleniowego po myśli art. 98 § 1 i 3 oraz art.
Art. 99 § 1 k.p.c.
Art. 99 § 3 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
99 w związku z art. 391 § 1, art.
art. 410 § 1 k.p.c
akt I ACa (...) (art. 410 § 1 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1998 r., III CZ 114/98, OSNC 1999, nr 2, poz. 42

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 99/08

POSTANOWIENIE

Dnia 11 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie ze skargi pozwanego o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 19 grudnia 2006 r., sygn. akt I ACa

(…)

w sprawie z powództwa Z. G.

przeciwko M. P.

o rozwiązanie spółki jawnej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 grudnia 2008 r.,

zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 25 września 2008 r.,

sygn. akt I ACa (…),

1. oddala zażalenie,

2. zasądza od skarżącego M. P. na rzecz powoda Z. G. kwotę 3600,- zł (trzy

tysiące

sześćset

złotych)

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 25 września 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił, jako

wniesioną po upływie przepisanego terminu, skargę pozwanego o wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 19 grudnia

2006 r., wydanym w sprawie z powództwa Z. G. przeciwko M. P. o rozwiązanie spółki

jawnej, sygn. akt I ACa (...) (art. 410 § 1 k.p.c.).

Sąd Apelacyjny stwierdził, że pozwany powołał się w skardze na nieważność

postępowania, spowodowaną uczestnictwem w składzie orzekającym B. P., sędzi Sądu

Okręgowego w L., bez wymaganej delegacji do orzekania w sądzie wyższej instancji.

Podkreślił, że istotnie, w składzie orzekającym Sądu Apelacyjnego, rozpoznającego na

rozprawie w dniu 7 grudnia 2006 r. apelację w sprawie I ACa (...), uczestniczyła – na

podstawie delegacji Prezesa Sądu Apelacyjnego z dnia 30 listopada 2006 r. – sędzia

Sądu Okręgowego w L. B. P. Po zamknięciu rozprawy Sąd Apelacyjny odroczył

ogłoszenie wyroku do dnia 19 grudnia 2006 r., po czym w dniu tym ogłosił wyrok, w

wydaniu którego uczestniczyła sędzia B. P. W dniu 13 sierpnia 2007 r. pozwany M. P.

zwrócił się do Przewodniczącego I Wydziału Cywilnego Sądu Apelacyjnego o wydanie

kopii dokumentu, na podstawie którego sędzia Przeniosło została delegowana do Sądu

Apelacyjnego. Kserokopia delegacji została mu doręczona w dniu 22 sierpnia 2007 r.

Dnia 25 kwietnia 2008 r. do Prezesa Sądu Apelacyjnego wpłynęło kolejne pismo

pozwanego z zapytaniem o delegację dla sędzi B. P. W odpowiedzi Prezes Sądu

Apelacyjnego pismem z dnia 7 maja 2008 r. poinformował pozwanego, że w 2006 r.

sędzia B. P. była tylko jeden raz delegowana do Sądu Apelacyjnego, mianowicie w dniu

7 grudnia 2006 r. Do pisma tego dołączył kserokopię delegacji oraz wyciąg z protokołu

posiedzenia kolegium Sądu Apelacyjnego, na którym wyrażono zgodę na delegację.

Zważywszy, że skarga o wznowienie postępowania została przez pozwanego

złożona w dniu 29 lipca 2008 r., Sąd Apelacyjny uznał ją za spóźnioną, stanął bowiem

na stanowisku, że przewidziany w art. 407 § 1 k.p.c. trzymiesięczny termin do

wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu 22 sierpnia 2007 r. Podkreślił, że w doręczonej

pozwanemu kserokopii delegacji zostały wyraźnie wskazane jej ramy czasowe, wobec

czego bezzasadne jest zapatrywanie pozwanego, jakoby termin do wniesienia skargi o

wznowienie należało liczyć dopiero od dnia doręczenia mu pisma Prezesa Sądu

Apelacyjnego z dnia 7 maja 2008 r.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pozwany zarzucił Sądowi Apelacyjnemu

naruszenie przepisów: art. 410 § 1 w związku z art. 407 § 1 k.p.c. przez uznanie dnia 22

sierpnia 2007 r. za początek biegu trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi o

wznowienie postępowania, podczas gdy skarżący dopiero w dniu 9 maja 2008 r. uzyskał

wiedzę o podstawie wznowienia, i art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 6 Konwencji

o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z

1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm. – dalej: „Konwencja o ochronie praw człowieka”) przez

uniemożliwienie mu zagwarantowanego konstytucyjnie dostępu do sądu. W konkluzji

żalący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Żalący zmierza do wykazania, że o podstawie wznowienia dowiedział się dopiero

w dniu 9 maja 2008 r., po otrzymaniu pisma od Prezesa Sądu Apelacyjnego. Jego

zdaniem, przesłana mu kserokopia delegacji sędzi B. P., którą otrzymał w dniu 22

sierpnia 2007 r., zawierała jedynie informację o fakcie delegowania sędzi Przeniosło do

Sądu Apelacyjnego w dniu 7 grudnia 2006 r. Nie przesądzała natomiast o braku takiej

delegacji w dniu 19 grudnia 2006 r., w którym nastąpiło ogłoszenie wyroku. Działając

zatem w zaufaniu do organów władzy sądowniczej i w przekonaniu, że działają one

zgodnie z prawem, miał pełne prawo przypuszczać, że skład sądu w jego sprawie był

zgodny z przepisami prawa. Przesłana mu kserokopia bowiem w żaden sposób nie

przesądzała kwestii prawidłowości delegacji sędzi B. P. do orzekania w dniu 19 grudnia

2006 r. Z pisma z dnia 30 listopada 2006 r. wynikała wszak tylko jedna informacja,

mianowicie ta, że sędzia B. P. była delegowana do pełnienia obowiązków w Sądzie

Apelacyjnym w dniu 7 grudnia 2006 r. Zdaniem żalącego, to właśnie wątpliwości

wywołane lakonicznością uzyskanej informacji skłoniły go do wystosowania w dniu 25

kwietnia 2008 r. pisma do Prezesa Sądu Apelacyjnego i dopiero z otrzymanej

odpowiedzi po raz pierwszy dowiedział się, że w dniu 19 grudnia 2006 r. sędzia

Przeniosło nie miała wymaganej delegacji do pełnienia obowiązków sędziego w Sądzie

Apelacyjnym.

Argumentacja przytoczona w zażaleniu nie zasługuje na uznanie, żalący pomija

bowiem okoliczność, że kserokopia pisma Prezesa Sądu Apelacyjnego z dnia 30

listopada 2006 r., delegującego sędzię B. P. do pełnienia obowiązków sędziego w

Sądzie Apelacyjnym w dniu 7 grudnia 2006 r., została mu przesłana w związku z

zawartą w jego piśmie prośbą o wydanie kopii dokumentu, na podstawie którego sędzia

P. została delegowana do Sądu Apelacyjnego. Oznaczało to, że przesłana kserokopia

wyczerpuje dokumentację związaną z delegowaniem sędzi B. P. do pełnienia

obowiązków sędziego w Sądzie Apelacyjnym.

Żalący nie ma zatem racji przyjmując, że przewidziany w art. 407 § 1 k.p.c.

trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania rozpoczął bieg

dopiero w dniu 9 maja 2008 r.

Na

koniec

trzeba

dodać,

że

strona,

która

nieprawidłowo

korzysta

z przysługującego jej prawa zaskarżenia orzeczenia sądowego i w związku z tym

spotyka się z odrzuceniem wniesionego przez nią środka, nie może skutecznie

odwoływać się do art. 45 ust. 1 Konstytucji, jak też do art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie

praw człowieka w celu wykazania, że została pozbawiona możliwości sprawiedliwego

rozpatrzenia jej sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd (zob.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1998 r., III CZ 114/98, OSNC

1999, nr 2, poz. 42).

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na zasadzie art. 398 14 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw,

postanawiając o kosztach postępowania zażaleniowego po myśli art. 98 § 1 i 3 oraz art.

99 w związku z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c.