Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 96/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to inconsistent claim value declarations by the plaintiff.

Numero d'incarto IV CZ 96/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiffs' appeal against the District Court's decision to reject their cassation complaint as inadmissible. The plaintiffs had consistently declared the disputed property's value at 150 zł throughout the proceedings, including in their cassation appeal, despite later arguing for a higher valuation based on land area. The Court ruled that the cassation complaint's value cannot exceed the value of the subject matter of the dispute, which was already established by the first-instance court at 150 zł based on the rental agreement.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 1 k.p.c.; Art. 398 § 2 k.p.c.; Art. 26 k.p.c.; Art. 23 k.p.c.; Art. 23 § 2 k.p.c.; Art. 25 § 1 k.p.c.; Art. 368 § 2 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.; The value of the subject matter of the cassation complaint cannot exceed the value of the subject matter of the dispute, and the court of the second instance is not obliged to independently verify the value if the parties have consistently declared it.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation complaint inadmissibility value of subject matter dispute value consistency of claims first instance court rental agreement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 § 1 k.p.c.
majątkowego, a zatem zgodnie z art. 398 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna byłaby
Art. 398 § 2 k.p.c.
majątkowego, a zatem zgodnie z art. 398 § 1 k.p.c.
Art. 398 § 14 k.p.c.
majątkowego, a zatem zgodnie z art. 398 § 1 k.p.c.
Art. 23 k.p.c.
Z tej przyczyny, na podstawie art. 23 k.p.c. i art.
Art. 23 § 2 k.p.c.
Z tej przyczyny, na podstawie art. 23 k.p.c.
Art. 26 k.p.c.
Zgodnie z art. 26 k.p.c. wartość przedmiotu sporu ustalona przez sąd pierwszej
Art. 25 § 1 k.p.c.
obowiązku badania wartości przedmiotu sporu, lecz zgodnie z art. 25 § 1 k.p.c. w zw.
Art. 368 § 2 k.p.c.
art. 368 § 2 w zw. z art. 39821 k.p.c. przysługiwała mu swoboda decyzji co do jej kontroli.
Art. 394 § 3 k.p.c.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 398 § 1 k.p.c
majątkowego, a zatem zgodnie z art. 398 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 96/10

POSTANOWIENIE

Dnia 26 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Marta Romańska (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J. T. i A. T.

przeciwko Gminie Miasta T.

o ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 listopada 2010 r.,

zażalenia powodów

na postanowienie Sądu Okręgowego w T. z dnia 30 lipca 2010 r., sygn. akt VIII Ca (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 30 lipca 2010 r. Sąd Okręgowy w T. odrzucił skargę kasacyjną

powodów J. T. i A. T. od wyroku tego Sądu z 14 kwietnia 2010 r. z powodu jej

niedopuszczalności. W sprawie zakończonej tym wyrokiem powodowie żądali ustalenia

obowiązku wydania przez pozwaną - Gminę Miasta T. przedmiotu darowizny w postaci

nieruchomości

pozostających

w

jej

władaniu.

Sprawa

dotyczyła

roszczenia

majątkowego, a zatem zgodnie z art. 398 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna byłaby

dopuszczalna, gdyby wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła co najmniej 50.000 zł.

Skoro powodowie określili tę wartość na 150 zł, to na podstawie art. 398 6 § 2 k.p.c. w

zw. z art. 3982 § 1 k.p.c. Sąd odrzucił ich skargę kasacyjną jako niedopuszczalną.

Powodowie zaskarżyli postanowienie z 30 lipca 2010 r. zażaleniem i wnieśli o

jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu

oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. Podstawą dla tego wniosku

zaskarżenia był zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 398 6 § 1 k.p.c. w zw. z art.

3984 § 2 k.p.c. w związku z odstąpieniem od zbadania, czy wartość przedmiotu sporu

została przez powodów wyliczona w sposób prawidłowy. W szczególności, zdaniem

skarżących, Sąd drugiej instancji nie uwzględnił okoliczności, że kwota ta powinna

zostać obliczona stosownie do wartości działek, których dotyczy spór.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z akt sprawy wynika, że w toku postępowania reprezentowani przez fachowego

pełnomocnika powodowie konsekwentnie określali wartość przedmiotu sporu na kwotę

150 zł. Kwota ta została podana w pozwie, w apelacji, jak również w zażaleniu na

postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, jako odpowiadająca wartości przedmiotu

sporu lub zaskarżenia. Co więcej, w piśmie z 29 czerwca 2009 r. na wezwanie Sądu

pierwszej instancji powodowie przedstawili sposób wyliczenia wartości przedmiotu sporu

i wskazali, że nieruchomości, których dotyczy postępowanie są przedmiotem dzierżawy,

zaś konsekwencją uwzględnienia powództwa będzie roszczenie o ich wydanie

przeciwko

posiadaczowi

władającemu

nieruchomościami

bez

tytułu

prawnego.

Z tej przyczyny, na podstawie art. 23 k.p.c. i art. 23 2 k.p.c. wartość przedmiotu sporu

powinna być wyliczona jako kwota trzymiesięcznego czynszu dzierżawy, a zatem 150 zł.

Zaskarżenie rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego przez powodów jest równoznaczne z

zaprzeczeniem ich wcześniejszym twierdzeniom, zwłaszcza że w samym zażaleniu

powodowie ponownie określili wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę150 zł, co nie

koresponduje z ich dalszymi wywodami.

Zgodnie z art. 26 k.p.c. wartość przedmiotu sporu ustalona przez sąd pierwszej

instancji nie podlega badaniu w dalszym toku postępowania. Z tego powodu, zgodnie z

utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, wartość przedmiotu zaskarżenia

decydująca o dopuszczalności skargi kasacyjnej nie może być wyrażona wyższą kwotą

niż wartość przedmiotu sporu. Możliwe jest jedynie ustalenie jej w niższej wysokości, o

ile doszłoby do ograniczenia zakresu roszczenia strony powodowej (por. postanowienia

Sądu Najwyższego: z 20 października 2008 r., I PZ 26/08, OSNP 2010, nr 5-6, poz. 57;

z 8 grudnia 2000 r., I CZ 115/00, niepubl.; z 19 czerwca 1997 r„ III CZ 25/97, OSNC

1997, nr 10, poz. 162 oraz z 18 grudnia 1996 r„ I CKN 21/96, OSNC 1997, nr 4, poz.

42). Wbrew twierdzeniom skarżących, Sąd Okręgowy nie miał przy tym prawnego

obowiązku badania wartości przedmiotu sporu, lecz zgodnie z art. 25 § 1 k.p.c. w zw. z

art. 368 § 2 w zw. z art. 39821 k.p.c. przysługiwała mu swoboda decyzji co do jej kontroli.

Sposób

ustalenia

tej

wartości

został

wskazany

przez

samych

skarżących

i zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji, zaś zakres roszczenia powodów nie

uległ zmianie, a zatem - zgodnie z powołanym wcześniej stanowiskiem Sądu

Najwyższego - wartość przedmiotu zaskarżenia dla skargi kasacyjnej powinna być

równa wartości przedmiotu sporu. W tej sytuacji brak jest uzasadnionych podstaw dla

uznania, że Sąd Okręgowy powinien był dokonać własnych ustaleń w tym zakresie w

ramach kontroli dopuszczalności skargi kasacyjnej i nie ma też potrzeby szerszego

odniesienia się do rozważań powodów na temat tego, w jaki sposób należałoby

oznaczyć wartość przedmiotu sporu dla potrzeb oceny dopuszczalności skargi

kasacyjnej.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.,

orzeczono jak w sentencji.