Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 96/05 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses retrial petitions for failure to meet statutory grounds under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CZ 96/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected two appeals filed by the State Treasury and a third-party intervenor seeking to retry a final judgment regarding land registry corrections. Both parties argued that new evidence proving the deceased lacked Polish citizenship existed prior to the 2001 ruling but was unavailable due to objective reasons. The court held that evidence generated after the final judgment cannot serve as a legal basis for retrial under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 403 § 2 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.; Art. 98 k.p.c.; Art. 108 § 1 k.p.c.: Evidence established after the final judgment cannot constitute a legal ground for retrial proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial proceedings Civil Procedure Code final judgment new evidence State Treasury land registry citizenship status

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 403 § 2 k.p.c.
określonych w art. 403 § 2 k.p.c., dlatego obie skargi nie zawierały odpowiednich
Art. 394 § 3 k.p.c.
nieuzasadnione (art. 3941 § 3 k.p.c.
Art. 398 § 14 k.p.c.
z art. 39814 k.p.c.) i rozstrzygnął o kosztach
Art. 98 k.p.c.
postępowania zażaleniowego (art. 98 k.p.c. w zw.
Art. 108 § 1 k.p.c.
postępowania zażaleniowego (art. 98 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c.
art. 403 § 2 k.p.c
określonych w art. 403 § 2 k.p.c., dlatego obie skargi nie zawierały odpowiednich
art. 403 § 2 k.c
określonych w art. 403 § 2 k.p.c., dlatego obie skargi nie zawierały odpowiednich
art. 6 k.c
powód nie wykazał (art. 6 k.c.; s.
art. 3941 § 3 k.p.c
nieuzasadnione (art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 39814 k.p.c
z art. 39814 k.p.c.) i rozstrzygnął o kosztach

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I ACa 329/00
akt I ACa 329/00, zakończonego wyrokiem tego Sądu z dnia 26 kwietnia 2001 r.,

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 96/05

POSTANOWIENIE

Dnia 13 października 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

ze skargi Skarbu Państwa Prezydenta Miasta S. oraz interwenientki ubocznej B. R.

o

wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym

wyrokiem

Sądu

Apelacyjnego z dnia 26 kwietnia 2001 r. sygn. akt I ACa (…),

w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta S. przeciwko B. B. z

udziałem interwenientki ubocznej po stronie powodowej B. R. o uzgodnienie treści księgi

wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na

posiedzeniu niejawnym w dniu 13 października 2005 r. dwóch zażaleń - strony

powodowej i interwenientki ubocznej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 22

lutego 2005 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala oba zażalenia; zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3 600 (trzy

tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 22 lutego 2005 r. Sąd Apelacyjny odrzucił dwie skargi o

wznowienie postępowania, tj. skargę Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta S. oraz

skargę interwenientki ubocznej - B. R. W skargach domagano się wznowienia

postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 26 kwietnia 2001 r., w

którym oddalone zostało powództwo Skarbu Państwa wniesione przeciwko B. B.

o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Uzgodnienie to

dotyczyło własności nieruchomości położonej w S. przy ul. H. (zabudowanej budynkiem

wielomieszkaniowym). Sąd Apelacyjny uznał, że wskazane w obu skargach okoliczności

i środki dowodowe nie mogły być zaliczone do okoliczności i środków dowodowych

określonych w art. 403 § 2 k.p.c., dlatego obie skargi nie zawierały odpowiednich

podstaw ustawowych.

W zażaleniu strony powodowej na postanowienie z dnia 22 lutego 2005 r.

podniesiono zarzut naruszenia art. 403 § 2 k.p.c., ponieważ w skardze wskazano

okoliczności faktyczne i środki dowodowe, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy,

istniały one w czasie poprzedniego procesu (do dnia 26 kwietnia 2001 r.), nie mogły być

wykorzystane z przyczyn obiektywnych przez stronę powodową w poprzednim

postępowaniu. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zakresie

dotyczącym Skarbu Państwa.

W zażaleniu interwenientki ubocznej również sformułowano zarzut naruszenia art.

403 § 2 k.c. z tej racji, że w skardze o wznowienie przedstawiono jednak odpowiednie

okoliczności faktyczne i środki dowodowe, mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie,

istniały one w poprzednim postępowaniu (zakończonym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z

dnia 26 kwietnia 2001 r.) i nie mogły zostać wykorzystane przez interwenienta

ubocznego w tymże postępowaniu. Skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego

postanowienia w zakresie dotyczącym interwenientki ubocznej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

1. W obu skargach o wznowienie postępowania skarżący jako podstawę prawną

wznowienia wskazali przepis art. 403 § 2 k.p.c. (facta nova). Uzasadniać tę podstawę

miało wykrycie – według skarżących - nowych okoliczności, a mianowicie tego, że: a) M.

B. lub jej spadkobierca (jedyny) pozwany B. B. otrzymali już od władz RFN

rekompensatę za pozostawioną w S. nieruchomość przy ul. H.; b) M. B. zawarła

pierwszy związek małżeński w 1897 r. Ten pierwszy fakt mógłby wynikać z pisma

Nadburmistrza Miasta D. z dnia 14 kwietnia 2004 r. Ten drugi fakt dokumentuje

natomiast informacja USC w G. z dnia 1 lipca 2004 r. W ocenie skarżących,

wspomniane okoliczności mogły mieć wpływ na wynik poprzedniego postępowania

przed Sądem Apelacyjnym, a strona powodowa (oraz interwenientka uboczna) nie

mogły z nich skorzystać w tym postępowaniu.

2. Sąd Apelacyjny trafnie stwierdził, że o wyniku postępowania w sprawie sygn.

akt I ACa 329/00, zakończonego wyrokiem tego Sądu z dnia 26 kwietnia 2001 r.,

zadecydowało ustalenie przez Sąd Apelacyjny tego, iż M. B. (nazwisko rodowe – K.)

była narodowości polskiej i już od okresu międzywojennego posiadała obywatelstwo

polskie, które zachowała w czasie wojny i po jej zakończeniu. Dowodził tego fakt

posiadania przez nią dowodu osobistego, wydanego przez władze PRL. W toku

poprzedniego postępowania ustalono także i to, że M. B. nie utraciła obywatelstwa

polskiego również po wyjeździe z Polski w 1956 r., najpierw do NRD, a po kilku latach do RFN (gdzie zmarła w 1966 r.). Powód (Skarb Państwa) wywodził swoje roszczenie z

treści art. 2 ust. 1 lit. 6 dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i

poniemieckich (Dz. U. Nr 13, in. 87), zgodnie z którym z mocy samego prawa

przechodzi na własność Państwa wszelki majątek m.in. obywateli Rzeszy Niemieckiej i

b. Wolnego Miasta Gdańska, z wyjątkiem osób narodowości polskiej lub innej przez

Niemców prześladowanej. Sąd Apelacyjny przyjął ostatecznie to, że nie było podstaw do

uzyskania ex lege przez Skarb Państwa własności nieruchomości położonej w S. przy

ul. H. na podstawie wspomnianego przepisu, skoro M. B. (spadkodawczyni pozwanego)

była narodowości polskiej, przy czym Skarb Państwa nie nabył także tej nieruchomości

na mocy art. 34 wspomnianego dekretu w wyniku tzw. przemilczenia. Nie było też

podstaw do uznania, że powód nabył własność nieruchomości na podstawie art. 38

ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz.U.

z 1969 r. Nr 22, poz. 159 ze zm.), skoro nie została spełniona wskazana w tym przepisie

przesłanka utraty obywatelstwa polskiego w związku z wyjazdem z kraju, a przesłanki tej

powód nie wykazał (art. 6 k.c.; s. 14 i 17 uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia

26 kwietnia 2001 r.).

Oznacza

to,

że

dla

zasadności

roszczenie

powoda

(Skarb

Państwa),

występującego o uzgodnienie treści wpisu w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem

prawnym, istotne znaczenie miał fakt legitymowania się przez M. B. narodowością

polską w okresie obowiązywania dekretu z 1946 r. oraz fakt posiadania przez nią

obywatelstwa polskiego w świetle przepisu art. 38 ustawy z 1961 r.

Wskazując na powołane w obu skargach dwa wspomniane pisma (Nadburmistrza

Miasta D. z dnia 14 kwietnia 2004 r. i USC z dnia 1 lipca 2004 r.), skarżący starali się

wykazać to, że we wskazanym wcześniej okresie M. B. nie była narodowości polskiej lub

nie miała obywatelstwa polskiego. Takie stanowisko jest podtrzymywane w obu

zażaleniach, przy czym eksponowana jest w nich przede wszystkim treść pierwszego

pisma (fakt uzyskania stosownej rekompensaty uzyskanej w Niemczech za sporną

nieruchomość).

3. Oba wniesione zażalenia należy uznać za nieuzasadnione.

Sąd Apelacyjny trafnie wyszedł z założenia, że w świetle art. 403 § 2 k.p.c.

możliwość powoływania nowych faktów i dowodów jest ograniczona jedynie do tych

okoliczności i środków dowodowych, które istniały już w okresie trwania zakończonego

postępowania. Środek dowodowy, powstały po uprawomocnieniu się w wyroku, nie

stanowi prawnej postawy do wznowienia postępowania. W związku z tym Sąd

Apelacyjny trafnie przyjął, że oba środki dowodowe (pismo Nadburmistrza Miasta D. z

dnia 14 kwietnia 2004 r. oraz pismo USC w G. z dnia 1 kwietnia 2004 r.), jako powstałe

po dniu 26 kwietnia 2001 r., nie mogą stanowić prawnej postawy wznowienia

postępowania w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. Przekonywująco brzmi stwierdzenie Sądu

Apelacyjnego, że fakt przyznania w Niemczech rekompensaty B. B. za nieruchomość

położoną w S. przy ul. J. H. (nawet gdyby nastąpił przed dniem 26 kwietnia 2001 r.) nie

mógłby mieć jednak wpływu na wynik sprawy zakończonej wyrokiem Sądu

Apelacyjnego z dnia 26 kwietnia 2001 r. Nie pozwalał on bowiem na skuteczne

zakwestionowanie ustaleń tego Sądu, zgodnie z którymi M. B. (spadkodawczyni B. B.)

nie utraciła jednak obywatelstwa polskiego również po wyjeździe z Polski w 1956 r. (por.

pkt 2 uzasadnienia), a takie właśnie ustalenia zadecydowały o oddaleniu powództwa

Skarbu Państwa.

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy oddalił oba zażalenia jako

nieuzasadnione (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.) i rozstrzygnął o kosztach

postępowania zażaleniowego (art. 98 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c.