Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 94/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for insufficient fee payment and allows appeal for equitable cost exemption.

Numero d'incarto IV CZ 94/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appeal filed by J.H. because the lawyer failed to pay the required filing fee, rendering the appeal inadmissible under civil procedure rules. Conversely, the Court allowed the appeal filed by M.M., overturning the lower court's decision to charge her with process costs. The Court found that M.M.'s severe financial hardship and psychological distress following a criminal acquittal justified an exception to the general rule of losing parties bearing their own costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 1302 § 3 k.p.c.; Art. 102 k.p.c.: An appeal filed by a professional representative without payment of the calculated filing fee is inadmissible and must be rejected without summons; however, a losing party may be exempted from costs if the court finds special circumstances warranting an exception to the principle of liability for the outcome.

Parole chiave

Generato dall'IA
inadmissible appeal unpaid filing fee professional representative equitable cost exemption special circumstances civil procedure code financial hardship

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 1302 § 3 k.p.c.
powołanego art. 1302 § 3 k.p.c. w związku z art.
art. 3941 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.
art. 39821 k.p.c.
3941 § 3 w związku z art. 39821
art. 370 k.p.c.
w związku z art. 370 i art.
art. 373 k.p.c.
370 i art. 373 w związku z art.
art. 397 § 2 k.p.c.
373 w związku z art. 397 § 2 k.p.c. odrzucił zażalenie J.
art. 102 k.p.c.
zarzucając naruszenie art. 102 k.p.c. oraz art.
art. 98 § 1 k.p.c.
oraz art. 98 § 1 k.p.c. Żalący domagali się
art. 398 14 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c.
art. 102 k.p.c
zarzucając naruszenie art. 102 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2010 r., II CZ 87/09
postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2010 r., II CZ 87/09,
postanowienie SN z dnia 8 lipca 2009 r., II CZ 52/10
niepubl.; postanowienie SN z dnia 8 lipca 2009 r., II CZ 52/10, niepubl.), a kontrola
postanowienie SN z dnia 8 września 2010 r., II CZ 80/10
postanowienie SN z dnia 22 kwietnia 2010 r., II CZ 12/10

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 94/11

POSTANOWIENIE

Dnia 23 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Wojciech Katner (przewodniczący)

SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z powództwa R. K.

przeciwko J. H., Z. B. i M. M.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 listopada 2011 r.,

dwóch zażaleń pozwanych: M. M. oraz J. H.

na postanowienie o kosztach procesu zawarte w punkcie drugim wyroku

Sądu Apelacyjnego

z dnia 25 lutego 2011 r.,

1. oddala zażalenie M. M.,

2. odrzuca zażalenie J. H.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 25 lutego 2011 r. Sąd Apelacyjny:

1. oddalił apelację powoda R. K. od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 26

marca 2010 r. oddalającego powództwo skierowane przeciwko J. H., M. M. i Z.

B. o zadośćuczynienie i

2. nie obciążył powoda kosztami postępowania apelacyjnego.

Rozstrzygnięcie o kosztach procesu zaskarżyli zażaleniami J. H. i M. M.

zarzucając naruszenie art. 102 k.p.c. oraz art. 98 § 1 k.p.c. Żalący domagali się

zmiany zaskarżonego postanowienia przez zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego w postępowaniu apelacyjnym w wysokości, odpowiednio, 3.617 zł

J.H. oraz 2.700 zł M. M., ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia i

przekazania sprawy Sądowi II instancji do ponownego rozpoznania. Domagali się

nadto zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania zażaleniowego, w tym

kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W odniesieniu do zażalenia pozwanego J. H.:

zażalenie zostało wniesione przez zawodowego pełnomocnika, skarżący domagał

się zmiany zaskarżonego postanowienia i zasądzenia kwoty 3.617 zł, tę też kwotę

wskazał jako wartość przedmiotu zaskarżenia. Obliczona od wskazanej wartości

przedmiotu zaskarżenia opłata stosunkowa należna od zażalenia wynosi, zgodnie

z art. 13 ust. 1 w związku z art. 19 ust. 3 pkt 2 i art. 21 ustawy z dnia 28 lipca

2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 90,

poz. 594 ze zm.), 37 zł. Skarżący uiścił opłatę w wysokości 30 zł (k. 688). Zażalenie

opłacone kwotą niższą niż wynikająca z przepisów jest zażaleniem nieopłaconym.

Zgodnie z art.1302 § 3 k.p.c. sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty

pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego

środki odwoławcze lub środki zaskarżenia (apelację, zażalenie, skargę kasacyjną,

skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw

od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na orzeczenie

referendarza sądowego) podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej

obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia. Powołany

przepis został co prawda uchylony z dniem 1 lipca 2009 r. (art. 1 pkt 3 ustawy

z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz

niektórych innych ustaw Dz.U. z 2008r. Nr 234, poz.1571), jednakże zgodnie

z art. 8 ust.1 tej ustawy, jej przepisy mają zastosowanie do postępowań

wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy. Zważywszy, że postępowanie

w sprawie zostało wszczęte w dniu 18 października 2007 r., art.1302 § 3 k.p.c. miał

nadal w sprawie zastosowanie, co też oznacza, że zażalenie opłacone nienależycie

podlegało odrzuceniu.

Mając przeto powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, na podstawie

powołanego art. 1302 § 3 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 w związku z art. 39821

w związku z art. 370 i art. 373 w związku z art. 397 § 2 k.p.c. odrzucił zażalenie J.

H..

Zażalenie M. M. podlegało oddaleniu jako nieuzasadnione.

Zgodnie z art. 102 k.p.c., w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd

może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej

w ogóle kosztami. Przytoczony przepis urzeczywistnia zasadę słuszności,

aczkolwiek jednocześnie stanowi odstępstwo od zasady odpowiedzialności za

wynik procesu (art. 98 § 1 k.p.c.). Odwołanie się przez ustawodawcę, do pojęcia

„wypadków szczególnie uzasadnionych” daje sądowi prawo oceny, czy ma do

czynienia z sytuacją uzasadniającą odstępstwo do zasady odpowiedzialności za

wynik procesu. W orzecznictwie Sądu Najwyższego zwraca się uwagę, że stosując

art. 102 k.p.c. sąd powinien przede wszystkim kierować się poczuciem własnej

sprawiedliwości (por. np. postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2010 r., II CZ 87/09,

niepubl.; postanowienie SN z dnia 8 lipca 2009 r., II CZ 52/10, niepubl.), a kontrola

sprawowana przez Sąd Najwyższy musi być ograniczona do zwalczania orzeczeń

dotkniętych poważnym błędem (por. postanowienie SN z dnia 8 września 2010 r.,

II CZ 80/10, niepubl.).

Sąd odwoławczy wskazał przyczyny, dla których nie obciążył powoda

kosztami procesu w postępowaniu apelacyjnym i w okolicznościach sprawy nie ma

dostatecznych podstaw do zakwestionowania tej argumentacji. Ponadto uwzględnić

należy, że wytoczenie przez powoda powództwa o zadośćuczynienie za doznaną

krzywdę nastąpiło po trwającym wiele lat procesie karnym, zakończonym

prawomocnym uniewinnieniem powoda. Sprawa karna toczyła się na skutek

złożenia przez pozwanego J. H. zawiadomienia o popełnieniu przez powoda

przestępstwa; wszyscy pozwani składali w procesie zeznania obciążające powoda.

Z akt sprawy wynika ponadto, że powód cierpi na depresję; wyrok uniewinniający

w sprawie karnej spowodował u niego nasilenie poczucia krzywdy. Ponadto

z oświadczeń majątkowych składanych przez powoda w trakcie procesu wynikało,

że znajduje się on w trudnej sytuacji materialnej.

Powyższe

wskazuje,

że

nieobciążenie

powoda

kosztami

procesu

w postępowaniu apelacyjnym było usprawiedliwione.

Na marginesie można dodać, że żalący nie ma racji dowodząc, iż sąd może

zastosować art. 102 k.p.c. jedynie w przypadku złożenia stosownego wniosku przez

zainteresowaną stronę (por. m.in. uzasadnienie postanowienia SN z dnia

22 kwietnia 2010 r., II CZ 12/10, niepubl.).

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c.

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.

md