Supreme Court dismissed appeal on costs, ruling Art. 102 k.p.c. requires specific justification beyond general circumstances.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal regarding the allocation of litigation costs, upholding the lower court's decision to charge the losing party with expenses. The appellant argued that Article 102 of the Code of Civil Procedure should apply due to their imprisonment and exemption from court fees, but the court found no specific justification warranting an exception to the general rule. Consequently, the court held that the lower court correctly applied the law without violating the statutory provision.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 102 k.p.c.; Art. 98 § 1 k.p.c.: The provision allowing a court to exempt a losing party from costs requires a specifically justified case, which cannot be inferred from general circumstances like imprisonment or fee exemptions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 91/10
POSTANOWIENIE
Dnia 10 lutego 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący)
SSN Irena Gromska-Szuster
SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa J. J.
przeciwko Przedsiębiorstwu Produkcyjno - Usługowo - Handlowemu „D.” Spółce z
o.o. w G.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 10 lutego 2011 r.,
zażalenia powoda
na postanowienie o kosztach procesu zawarte w punkcie II wyroku
Sądu Apelacyjnego
z dnia 16 kwietnia 2010 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2010 r. oddalił apelację powoda
od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 15 grudnia 2009 r. i zasądził od
skarżącego na rzecz strony pozwanej kwotę 3.600 zł tytułem zwrotu kosztów
zastępstwa procesowego za drugą instancję.
W zażaleniu na zawarte w powyższym wyroku rozstrzygnięcie o kosztach
procesu powód wniósł o jego uchylenie i przekazanie w tym zakresie sprawy
Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, podnosząc zarzut naruszenia
art. 102 k.p.c. przez jego niezastosowanie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Artykuł 102 k.p.c. przewiduje wyjątek od zasady odpowiedzialności strony
przegrywającej sprawę za koszty procesu (art. 98 § 1 k.p.c.). Zgodnie z tym
przepisem, w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony
przegrywającej tylko część kosztów procesu albo nie obciążać jej w ogóle kosztami.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało już wyjaśnione, że ustalenie, czy
w sprawie zachodzi „wypadek szczególnie uzasadniony”, zależy od swobodnej
oceny sądu, przy czym wskazuje się, że ocena wystąpienia takiego przypadku
dokonywana jest niezależnie od przyznanego stronie zwolnienia od kosztów
sądowych (zob. m.in. wyroki: z dnia 19 maja 2006 r., III CK 221/05, niepubl.; z dnia
3 lutego 2010 r., II PK 192/09, niepubl. i z dnia 27 maja 2010 r., II PK 359/09,
niepubl. oraz postanowienia: z dnia 13 grudnia 2007 r., I CZ 110/07, niepubl.; z dnia
27 stycznia 2010 r., II CZ 88/09, niepubl. i z dnia 11 lutego 2010 r., I CZ 112/09,
niepubl.). Podkreśla się również, że art. 102 k.p.c. nie może być rozszerzająco
wykładany, wyklucza uogólnienie i może być stosowany w zależności od
konkretnego przypadku (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego
1981 r., IV PZ 11/81, niepubl.).
W
świetle
przytoczonej
wykładni
art.102
k.p.c.,
podniesiony
przez
skarżącego fakt odbywania kary pozbawienia wolności oraz korzystania ze
zwolnienia od kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie oraz innych,
rozpoznawanych z jego udziałem, nie stanowi podstawy do
odstąpienia
od
podstawowej
reguły
rozstrzygania
o
automatycznego
kosztach
procesu,
przewidzianej w art. 98 § 1 k.p.c. Wbrew zatem odmiennemu zapatrywaniu
skarżącego, Sąd Apelacyjny, stosując tę zasadę, nie naruszył art. 102 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 1 § 3 w związku z art.
39814
k.p.c.
oddalił
zażalenie.
Wobec
braku
wniosku
radcy
prawnego
ustanowionego dla powoda z urzędu o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy
prawnej wraz z oświadczeniem, że opłaty nie zostały uiszczone w całości lub
w części, Sąd Najwyższy nie orzekł o tych kosztach (art. 109 § 1 k.p.c. w związku
z § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb
Państwa
kosztów
pomocy
prawnej
udzielonej
przez
ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
radcę
prawnego