Supreme Court dismisses appeal on non-appealable ruling regarding land description update in land registry. Appeal rejected as ruling does not decide case substance.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the District Court's rejection of a cassation complaint. The appellant argued that the lower court erred in dismissing the cassation, claiming violations of procedural codes. The Court ruled that the contested ruling merely updated the land description in the land registry and did not decide the substantive rights of the parties, thus falling outside the scope of appealable decisions.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 5191 § 1 k.p.c.; Art. 3986 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible against a second-instance ruling updating land registry descriptions as it does not resolve the substantive matter of the case.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 9/19 POSTANOWIENIE Dnia 24 kwietnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marian Kocon (przewodniczący)SSN Monika KobaSSN Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca) w sprawie z wniosku Prezydenta Miasta G. wykonującego zadania Starostyprzy uczestnictwie E. G., R. G. i D. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.o wpis,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnejw dniu 24 kwietnia 2019 r.,zażalenia uczestnika postępowania E. G.na postanowienie Sądu Okręgowego w G.z dnia 7 września 2018 r., sygn. akt XVI Ca (…), oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 7 września 2018 r., Sąd Okręgowy w G. odrzucił, jako niedopuszczalną, skargę kasacyjną uczestnika E. G. od postanowienia tego Sądu z dnia 13 kwietnia 2018 r. oddalającego jego apelację od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 20 czerwca 2017 r. uwzględniającego wniosek wnioskodawcy o dokonanie wpisu w dziale I-O księgi wieczystej Kw (…), dotyczącego oznaczenia nieruchomości, zgodnie z aktualnym wypisem i wyrysem z ewidencji gruntów i budynków przedstawionym przez wnioskodawcę Skarb Państwa - Prezydenta Miasta G. wykonującego zadania Starosty.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Okręgowy wskazał, że prawomocne postanowienie z dnia 13 kwietnia 2018 r. dotyczy oznaczenia nieruchomości, a zatem nie stanowi orzeczenia co do istoty sprawy, od którego stronie służy skarga kasacyjna (art. 5191 § 1 k.p.c.).W zażaleniu na to postanowienie uczestnik E. G., podnosząc zarzut naruszenia art. 6262 §1 i 3 k.p.c., art. 6268 § 1, 2 i 7 k.p.c. oraz art. 6269 k.p.c., wniósł o jego uchylenie i przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przedmiotem rozpoznania Sądu Najwyższego w postępowaniu wywołanym wniesieniem zażalenia na postanowienie Sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną w postępowaniu nieprocesowym, jest kwestia istnienia lub nieistnienia ustawowych podstaw do odrzucenia skargi w świetle art. 5191 i art. 3986 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Zgodnie z art. 5191 § 1 k.p.c., od wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty sprawy oraz od postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania kończących postępowanie – w sprawach z zakresu prawa osobowego, rzeczowego i spadkowego - przysługuje skarga kasacyjna, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
W paragrafie drugim i trzecim tego artykułu wymieniono przypadki, w których przysługuje skarga kasacyjna w sprawach z zakresu prawa rodzinnego, opiekuńczego, kurateli i rejestrowych. W pozostałych przypadkach oraz okolicznościach szczegółowo określonych w paragrafie 4 tego artykułu, skarga kasacyjna w postępowaniu nieprocesowym jest niedopuszczalna.Przedmiotem wpisu, którego dotyczyła apelacja uczestnika E. G. była zmiana oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej dokonana przez Sąd Rejonowy na podstawie wniosku Skarbu Państwa, mającego na celu aktualizację oznaczenia nieruchomości zgodną z dołączonymi dokumentami urzędowymi z katastru nieruchomości -ewidencji gruntów i budynków (por. art. 20 i art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, tekst jedn.
Dz.U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.). Art. 27 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn.:Dz.U. z 2018 r., poz. 1916 ze zm.- dalej: „u.k.w.h.”) stanowi, że w razie niezgodności danych z katastru nieruchomości (danych z ewidencji gruntów i budynków) z oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej, sąd rejonowy dokonuje - na wniosek właściciela nieruchomości, wieczystego użytkownika lub z urzędu na skutek zawiadomienia właściwej państwowej jednostki organizacyjnej prowadzącej ewidencję gruntów i budynków-sprostowania oznaczenia nieruchomości na podstawie danych z katastru nieruchomości (ewidencji gruntów i budynków).
Przytoczona regulacja ustanawia zatem regułę ścisłej zależności między treścią wpisów w dziale I księgi wieczystej a danymi widniejącymi w katastrze nieruchomości (ewidencji gruntów i budynków).W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazano, że skarga kasacyjna w sprawach wieczystoksięgowych przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji co do istoty sprawy kończącego postępowanie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2004 r., II CK 541/03, OSNC 2005, Nr 6, poz. 112). Istotę sprawy w postępowaniach wieczystoksięgowych określają przesłanki materialnoprawne wniosku o wpis, taka bowiem postać orzeczeń jest właściwa rozstrzyganiu o zasadności żądania wnioskodawcy domagającego się udzielenia ochrony prawnej przez potwierdzenie jego praw rzeczowych (wpisy w dziale II), ukonstytuowania ich, jeżeli przepis takiego wpisu wymaga (wpisy w dziale II albo IV) lub wzmocnienia skuteczności praw osobistych i roszczeń (wpisy w dziale III, wymienione w art. 16 u.k.w.h. i w innych ustawach).
W sprawach wieczystoksięgowych kończą postępowanie tylko te postanowienia, które kładą kres określonym czynnościom w zakresie uprawnień podmiotowych związanych z ustrojem ksiąg wieczystych. Nie odpowiadają zatem tym wymaganiom postanowienia, które nie spełniają cech definitywności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2012 r., II CZ 94/12, niepubl.).Dział I księgi wieczystej służy do oznaczenia nieruchomości, a zatem do ujawnienia danych faktycznych identyfikujących nieruchomość zgodnie z dokumentami urzędowymi, a nie do ujawnienia praw do niej przysługujących.
Z tego względu wpisy w dziale I-0 księgi wieczystej nie są objęte ani domniemaniem prawdziwości wpisów w księdze wieczystej (art. 3 u.k.w.h.), ani rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych (art. 5 u.k.w.h.). Wpis w dziale I nie odzwierciedla bowiem stanu prawnego nieruchomości, a jedynie jej faktyczny opis wynikający z dokumentów urzędowych będących podstawą wpisu. Orzeczenie o sprostowaniu (aktualizacji) oznaczenia nieruchomości dziale I księgi wieczystej nie rozstrzyga zatem o prawach ujawnionych w księdze wieczystej (por. m.in. uchwały Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 1989 r., III CZP 13/89, OSNC 1990, Nr 2, poz. 26 i z dnia 4 marca 1994 r., III CZP 15/94, Wokanda 1994, Nr 4, poz. 5, oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 1998 r., II CKN 529/97, OSNC 1998, nr 7-8, poz. 128 i z dnia 10 stycznia 2002 r., II CKN 677/99, nie publ.).
Nawet prawomocne orzeczenie sądu wieczystoksięgowego dotyczące oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej może być w każdej chwili zmienione na podstawie nowych dokumentów, dotyczących oznaczenia danej nieruchomości.Z tych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie uczestnika jako nieuzasadnione (art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.).aj