Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 9/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on non-appealable ruling regarding land description update in land registry. Appeal rejected as ruling does not decide case substance.

Numero d'incarto IV CZ 9/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the District Court's rejection of a cassation complaint. The appellant argued that the lower court erred in dismissing the cassation, claiming violations of procedural codes. The Court ruled that the contested ruling merely updated the land description in the land registry and did not decide the substantive rights of the parties, thus falling outside the scope of appealable decisions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 5191 § 1 k.p.c.; Art. 3986 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible against a second-instance ruling updating land registry descriptions as it does not resolve the substantive matter of the case.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility land registry description substantive matter ruling non-procedural proceedings real estate registration cognizione del ricorso per cassazione reato istantaneo memoria illeggibile

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 5191 § 1 k.p.c.
dotyczy oznaczenia nieruchomości, a zatem nie stanowi orzeczenia co do istoty sprawy, od którego stronie służy skarga kasacyjna (art. 5191 § 1 k.p.c.).W zażaleniu na to postanowienie uczestnik E.
Art. 3986 k.p.c.
5191 i art. 3986 k.p.c. w zw.
Art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c. Zgodnie z art.
Art. 3 u.k.w.h.
Z tego względu wpisy w dziale I-0 księgi wieczystej nie są objęte ani domniemaniem prawdziwości wpisów w księdze wieczystej (art. 3 u.k.w.h.), ani rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych (art.
Art. 5 u.k.w.h.
3 u.k.w.h.), ani rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych (art. 5 u.k.w.h.).
art. 5191 § 1 k.p.c
dotyczy oznaczenia nieruchomości, a zatem nie stanowi orzeczenia co do istoty sprawy, od którego stronie służy skarga kasacyjna (art. 5191 § 1 k.p.c.).W zażaleniu na to postanowienie uczestnik E.
art. 6269 k.p.c
art. 3986 k.p.c
art. 13 § 2 k.p.c
i art. 13 § 2 k.p.c.).aj
art. 16 u.k.w.h

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CK 541/03
Supreme Court dismissed cassation regarding the admissibility of entering a claim for property transfer into the land register.
II CZ 94/12
Supreme Court dismisses cassation appeal against interim warning entry in land registry as procedural, not substantive.
III CZP 13/89
uchwały Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 1989 r., III CZP 13/89, OSNC 1990, Nr 2, poz.
III CZP 15/94
26 i z dnia 4 marca 1994 r., III CZP 15/94, Wokanda 1994, Nr 4, poz.
II CKN 529/97
5, oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 1998 r., II CKN 529/97, OSNC 1998, nr 7-8, poz.
II CKN 677/99
128 i z dnia 10 stycznia 2002 r., II CKN 677/99, nie publ.).
Generato dall'IA
II Ca 835/23
Court dismissed appeal against land registry entry, ruling it lacks jurisdiction to examine statute of limitations.
II Ca 757/14
Appeal dismissed; land registry entry based on court judgment remains valid without new title confirmation.
II Ca 1532/25
Court voids first-instance proceedings due to failure to notify a co-owner, allowing appeal to remand case.
II Ca 990/14
Court voids land registry entry due to lack of valid corporate authority and procedural defects in shareholder resolutions.
I CSK 734/24
Supreme Court dismisses cassation appeal on land registry error, citing missed one-year statutory limitation period. The court rejects the claim that the single-judge panel violated fair trial rights. The appeal is inadmissible due to the expiration of the time limit to revoke the willful act. The court finds no obvious violation of law and denies the request to set aside the second-instance judgment. The decision emphasizes that the one-year period for revoking a willful act under the Civil Code has expired. The court notes that the appellant was represented by a public defender throughout the proceedings. The ruling clarifies that the new interpretation of the single-judge rule does not apply to this case. The court concludes that the appellant failed to meet the procedural requirements for cassation. The decision upholds the finality of the second-instance judgment on the land registry matter. The court finds no grounds to disturb the established facts regarding the limitation period.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 9/19 POSTANOWIENIE Dnia 24 kwietnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marian Kocon (przewodniczący)‎SSN Monika Koba‎SSN Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca) w sprawie z wniosku Prezydenta Miasta G. wykonującego zadania Starosty‎przy uczestnictwie E. G., R. G. i D. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.‎o wpis,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnejw dniu 24 kwietnia 2019 r.,‎zażalenia uczestnika postępowania E. G.na postanowienie Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 7 września 2018 r., sygn. akt XVI Ca (…), oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 września 2018 r., Sąd Okręgowy w G. odrzucił, jako niedopuszczalną, skargę kasacyjną uczestnika E. G. od postanowienia tego Sądu z dnia 13 kwietnia 2018 r. oddalającego jego apelację od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 20 czerwca 2017 r. uwzględniającego wniosek wnioskodawcy o dokonanie wpisu w dziale I-O księgi wieczystej Kw (…), dotyczącego oznaczenia nieruchomości, zgodnie z aktualnym wypisem i wyrysem z ewidencji gruntów i budynków przedstawionym przez wnioskodawcę Skarb Państwa - Prezydenta Miasta G. wykonującego zadania Starosty.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Okręgowy wskazał, że prawomocne postanowienie z dnia 13 kwietnia 2018 r. dotyczy oznaczenia nieruchomości, a zatem nie stanowi orzeczenia co do istoty sprawy, od którego stronie służy skarga kasacyjna (art. 5191 § 1 k.p.c.).W zażaleniu na to postanowienie uczestnik E. G., podnosząc zarzut naruszenia art. 6262 §1 i 3 k.p.c., art. 6268 § 1, 2 i 7 k.p.c. oraz art. 6269 k.p.c., wniósł o jego uchylenie i przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przedmiotem rozpoznania Sądu Najwyższego w postępowaniu wywołanym wniesieniem zażalenia na postanowienie Sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną w postępowaniu nieprocesowym, jest kwestia istnienia lub nieistnienia ustawowych podstaw do odrzucenia skargi w świetle art. 5191 i art. 3986 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Zgodnie z art. 5191 § 1 k.p.c., od wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty sprawy oraz od postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania kończących postępowanie – w sprawach z zakresu prawa osobowego, rzeczowego i spadkowego - przysługuje skarga kasacyjna, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

W paragrafie drugim i trzecim tego artykułu wymieniono przypadki, w których przysługuje skarga kasacyjna w sprawach z zakresu prawa rodzinnego, opiekuńczego, kurateli i rejestrowych. W pozostałych przypadkach oraz okolicznościach szczegółowo określonych w paragrafie 4 tego artykułu, skarga kasacyjna w postępowaniu nieprocesowym jest niedopuszczalna.Przedmiotem wpisu, którego dotyczyła apelacja uczestnika E. G. była zmiana oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej dokonana przez Sąd Rejonowy na podstawie wniosku Skarbu Państwa, mającego na celu aktualizację oznaczenia nieruchomości zgodną z dołączonymi dokumentami urzędowymi z katastru nieruchomości -ewidencji gruntów i budynków (por. art. 20 i art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, tekst jedn.

Dz.U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.). Art. 27 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn.:Dz.U. z 2018 r., poz. 1916 ze zm.- dalej: „u.k.w.h.”) stanowi, że w razie niezgodności danych z katastru nieruchomości (danych z ewidencji gruntów i budynków) z oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej, sąd rejonowy dokonuje - na wniosek właściciela nieruchomości, wieczystego użytkownika lub z urzędu na skutek zawiadomienia właściwej państwowej jednostki organizacyjnej prowadzącej ewidencję gruntów ‎i budynków-sprostowania oznaczenia nieruchomości na podstawie danych z katastru nieruchomości (ewidencji gruntów i budynków).

Przytoczona regulacja ustanawia zatem regułę ścisłej zależności między treścią wpisów w dziale I księgi wieczystej a danymi widniejącymi w katastrze nieruchomości (ewidencji gruntów i budynków).W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazano, że skarga kasacyjna w sprawach wieczystoksięgowych przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji co do istoty sprawy kończącego postępowanie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2004 r., II CK 541/03, OSNC 2005, Nr 6, poz. 112). Istotę sprawy w postępowaniach wieczystoksięgowych określają przesłanki materialnoprawne wniosku o wpis, taka bowiem postać orzeczeń jest właściwa rozstrzyganiu o zasadności żądania wnioskodawcy domagającego się udzielenia ochrony prawnej przez potwierdzenie jego praw rzeczowych (wpisy w dziale II), ukonstytuowania ich, jeżeli przepis takiego wpisu wymaga (wpisy w dziale II albo IV) lub wzmocnienia skuteczności praw osobistych i roszczeń (wpisy w dziale III, wymienione w art. 16 u.k.w.h. i w innych ustawach).

W sprawach wieczystoksięgowych kończą postępowanie tylko te postanowienia, które kładą kres określonym czynnościom w zakresie uprawnień podmiotowych związanych z ustrojem ksiąg wieczystych. Nie odpowiadają zatem tym wymaganiom postanowienia, które nie spełniają cech definitywności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2012 r., II CZ 94/12, niepubl.).Dział I księgi wieczystej służy do oznaczenia nieruchomości, a zatem do ujawnienia danych faktycznych identyfikujących nieruchomość zgodnie z dokumentami urzędowymi, a nie do ujawnienia praw do niej przysługujących.

Z tego względu wpisy w dziale I-0 księgi wieczystej nie są objęte ani domniemaniem prawdziwości wpisów w księdze wieczystej (art. 3 u.k.w.h.), ani rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych (art. 5 u.k.w.h.). Wpis w dziale I nie odzwierciedla bowiem stanu prawnego nieruchomości, a jedynie jej faktyczny opis wynikający z dokumentów urzędowych będących podstawą wpisu. Orzeczenie o sprostowaniu (aktualizacji) oznaczenia nieruchomości dziale I księgi wieczystej nie rozstrzyga zatem o prawach ujawnionych w księdze wieczystej (por. m.in. uchwały Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 1989 r., III CZP 13/89, OSNC 1990, Nr 2, poz. 26 i z dnia 4 marca 1994 r., III CZP 15/94, Wokanda 1994, Nr 4, poz. 5, oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 1998 r., II CKN 529/97, OSNC 1998, nr 7-8, poz. 128 i z dnia 10 stycznia 2002 r., II CKN 677/99, nie publ.).

Nawet prawomocne orzeczenie sądu wieczystoksięgowego dotyczące oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej może być w każdej chwili zmienione na podstawie nowych dokumentów, dotyczących oznaczenia danej nieruchomości.Z tych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie uczestnika jako nieuzasadnione (art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.).aj