Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 9/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal regarding court jurisdiction change due to organizational restructuring without violating perpetuatio fori.

Numero d'incarto IV CZ 9/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the District Court's decision to remand the case to a specific court. The appellant argued that the transfer violated the principle of perpetuatio fori because the court of first instance had changed due to organizational restructuring. The court ruled that such internal organizational changes, where the court remains in the same location and level, do not alter territorial jurisdiction or violate the principle of perpetuatio fori.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 15 § 1 k.p.c.; Art. 386 § 4 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.: Internal organizational changes transforming a local division back into a district court at the same location and level do not alter territorial jurisdiction and do not violate the principle of perpetuatio fori, thus precluding an appeal regarding such a remand decision.

Parole chiave

Generato dall'IA
perpetuatio fori territorial jurisdiction organizational restructuring court of first instance remand decision appeal dismissal civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 15 § 1 k.p.c.
386 § 4 w związku z art. 15 § 1 k.p.c. w razie uchylenia wyroku sądu pierwszoinstancyjnego w zakresie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wskazanemu miejscowo sądowi pierwszej instancji.
Art. 386 § 4 k.p.c.
Podstawę takiego rozstrzygnięcia stanowił art. 386 § 4 k.p.c. W zażaleniu pozwany M.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
Z tych względów nie było potrzeby przewidywać środka zaskarżenia na takie organizacyjne postanowienie sądu i według art. 3941 § 3 k.p.c. nie jest dopuszczalne zażalenie w tej kwestii od postanowienia sądu drugiej instancji do Sądu Najwyższego.
Art. 3986 § 3 k.p.c.
Z tych względów należało na podstawie art. 3986 § 3 w związku z art.
art. 386 § 4 k.p.c
Podstawę takiego rozstrzygnięcia stanowił art. 386 § 4 k.p.c.
art. 15 k.p.c
oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Pierwsza kwestia, którą należało rozważyć było zbadanie zastosowania w sprawie art. 15 k.p.c.
art. 3941 § 11 k.p.c
1381) oraz stwierdza, z powołaniem się na art. 3941 § 11 k.p.c., że kontrola dokonywana przez Sąd Najwyższy w ramach zażalenia na wyrok kasatoryjny sądu drugiej instancji powinna się ograniczyć do prawidłowości zakwalifikowania określonej sytuacji procesowej jako podstawy wprost wskazanej przez ten sąd.
art. 15 § 1 k.p.c
Skarżącemu można przyznać rację w tym sensie, że poza art. 15 § 1 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
Z tych względów nie było potrzeby przewidywać środka zaskarżenia na takie organizacyjne postanowienie sądu i według art. 3941 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 9/16 POSTANOWIENIE Dnia 6 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący)‎SSN Wojciech Katner (sprawozdawca)‎SSN Anna Owczarek w sprawie z powództwa W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.‎przeciwko M. Z. i A.-M. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P.‎o ustalenie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 kwietnia 2016 r.,‎zażalenia pozwanego M. Z. na wyrok Sądu Okręgowego w O.‎z dnia 13 listopada 2015 r., odrzuca zażalenie.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 listopada 2015 r. Sąd Okręgowy w O., po rozpoznaniu apelacji pozwanych M. Z. i A.-M. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. od wyroku Sądu Rejonowego w M. z/s w B. z dnia 7 kwietnia 2015 r. w sprawie z powództwa W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B. i orzeczenia o kosztach postępowania odwoławczego. Podstawę takiego rozstrzygnięcia stanowił art. 386 § 4 k.p.c. W zażaleniu pozwany M.

Z. zarzucił Sądowi Okręgowemu w zaskarżonym wyroku naruszenie art. 15 w związku z art. 386 § 4 k.p.c. przez przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B., choć w chwili wniesienia pozwu sądem właściwym był Sąd Rejonowy w M., w związku z czym pozostaje on właściwy aż do ukończenia postępowania, choćby podstawy właściwości zmieniły się w toku sprawy. Mając to na uwadze pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w M. oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Pierwsza kwestia, którą należało rozważyć było zbadanie zastosowania w sprawie art. 15 k.p.c. Przepis ten stanowi w § 1, że sąd właściwy w chwili wniesienia pozwu pozostaje właściwy aż do ukończenia postępowania, choćby podstawy właściwości zmieniły się w toku sprawy (zasada perpetuatio fori).

Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że w imię rzetelności postępowania sądowego sprawę powinien prowadzić ten sam sąd aż do jej zakończenia w toku instancji. Chodzi przy tym o sąd właściwy rzeczowo, miejscowo lub funkcjonalnie, gdyż to jest jedną z gwarancji dla uczestnika postępowania, że sprawa będzie rozpoznana należycie.Jednak zaskarżony wyrok zapadł na podstawie art. 386 § 4 k.p.c., a więc uchylony został wyrok Sądu pierwszej instancji i sprawa przekazana do ponownego rozpoznania ze względów merytorycznych.

Jest to zupełnie wyjątkowa sytuacja, w której zażaleniem można zakwestionować wydany wyrok, ale tylko z przyczyn wskazanych w art. 386 § 4 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się wyjątkowość tej sytuacji i możliwość wniesienia odpowiedniego zażalenia dopiero wskutek zmiany k.p.c. od dnia 3 maja 2012 r. (Dz. U. Nr 233 z 2011 r., poz. 1381) oraz stwierdza, z powołaniem się na art. 3941 § 11 k.p.c., że kontrola dokonywana przez Sąd Najwyższy w ramach zażalenia na wyrok kasatoryjny sądu drugiej instancji powinna się ograniczyć do prawidłowości zakwalifikowania określonej sytuacji procesowej jako podstawy wprost wskazanej przez ten sąd.

Wprawdzie przytoczone stanowisko zostało wyrażone w innych okolicznościach faktycznych, niż w rozpoznawanej sprawie, ale istota całej kwestii pozostaje niezmieniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2013 r., II PZ 28/13, OSNP 2014, nr 10, poz. 146).Ze względu na niekwestionowanie przez wnoszącego zażalenie prawidłowości zastosowania przez Sąd Okręgowy art. 386 § 4 k.p.c., bezsporna jest prawidłowość rozstrzygnięcia co do istoty sprawy w zaskarżonym wyroku. Z kolei, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nastąpiło do tego samego sądu rejonowego, który rozpoznawał sprawę uprzednio, tyle tylko, że w kwietniu 2015 r. był to jeszcze przez krótki czas Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w B.

Sądu Rejonowego w M., a w wyniku przywrócenia następnie Sądu Rejonowego w B. w miejsce wydziału zamiejscowego - w chwili rozpoznawania apelacji przez Sąd Okręgowy w O. w listopadzie 2015 r. - był to już samodzielny sąd na tym samym poziomie pierwszej instancji, rzeczowo i miejscowo, rozpoznający wcześniej sprawę pod inną tylko postacią organizacyjną. To spowodowało, że w sentencji wyroku znalazło się wyraźne wskazanie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B., gdyż nie mogło to nastąpić do nieistniejącego już wydziału zamiejscowego Sądu Rejonowego w M.

Skarżącemu można przyznać rację w tym sensie, że poza art. 15 § 1 k.p.c. i dodatkowym uściśleniem zawartym w § 2 tego artykułu, ustawodawca nie przewidział sytuacji, w której dojść może do wyłącznie prezentacyjnych zmian organizacyjnych w sądownictwie przez łączenie ze sobą sądów, mimo to pozostawianie tych sądów z oznaczeniem ich jako wydziałów zamiejscowych, a następnie ponowne tworzenie ich jako samodzielnych sądów, co w dodatku nastąpiło po zaledwie dwóch latach. W tym stanie rzeczy należy uznać, że zmiana organizacyjna w ramach funkcjonowania władzy sądowniczej polegająca na przekształceniu wydziału zamiejscowego sądu, który uprzednio był samodzielnym sądem znowu w samodzielny sąd na tym samym poziomie orzekania (sąd rejonowy) i w tym samym miejscu nie stanowi zmiany właściwości miejscowej i nie narusza zasady perpetuatio fori (art. 15 § 1 k.p.c.).

Z tych względów nie było potrzeby przewidywać środka zaskarżenia na takie organizacyjne postanowienie sądu i według art. 3941 § 3 k.p.c. nie jest dopuszczalne zażalenie w tej kwestii od postanowienia sądu drugiej instancji do Sądu Najwyższego. Podstawy do takiego zażalenia nie daje art. 386 § 4 w związku z art. 15 § 1 k.p.c. w razie uchylenia wyroku sądu pierwszoinstancyjnego w zakresie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wskazanemu miejscowo sądowi pierwszej instancji. Z tych względów należało na podstawie art. 3986 § 3 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. zażalenie odrzucić. jw eb