Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 88/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as inadmissible due to excessive value claim exceeding first-instance amount.

Numero d'incarto IV CZ 88/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellants' cassation appeal against a district court's rejection of their claim. The appellants argued that the value of the subject matter was 176,266 PLN, but the lower court correctly determined it was only 9,911 PLN based on the difference in property value before and after a legal transformation. The court ruled that the value of the subject matter cannot exceed the amount established in the first instance unless the claim was expanded during the appeal, which did not occur here.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 368 § 2 k.p.c.: The value of the subject matter of a cassation appeal cannot exceed the value established in the first instance unless the claim was expanded during the appeal proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility value of subject matter first instance determination civil procedure code claim expansion rules

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3982 § 1 k.p.c.
2009 r., jako z mocy art. 3982 § 1 k.p.c. niedopuszczalną z uwagi na wartość
Art. 368 § 2 k.p.c.
Art. 383 k.p.c.
przypadek rozszerzenia żądania pozwu w postępowaniu apelacyjnym (art. 383
Art. 26 k.p.c.
ani do orzeczenia ponad żądanie, a zatem w myśl powołanego w zażaleniu art. 26
Art. 25 § 1 k.p.c.
podstawie art. 25 § 1 k.p.c., po zasięgnięciu opinii biegłego, ustalił wartość
art. 3982 § 1 k.p.c
2009 r., jako z mocy art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 26 k.p.c
ani do orzeczenia ponad żądanie, a zatem w myśl powołanego w zażaleniu art. 26
art. 368 § 2 k.p.c
art. 383 k.p.c
przypadek rozszerzenia żądania pozwu w postępowaniu apelacyjnym (art. 383
art. 25 § 1 k.p.c
podstawie art. 25 § 1 k.p.c., po zasięgnięciu opinii biegłego, ustalił wartość

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 88/09

POSTANOWIENIE

Dnia 17 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Dariusz Zawistowski

SSA Barbara Trębska (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa E.G. i J.G.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "B."

o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 grudnia 2009 r.,

zażalenia powodów

na postanowienie Sądu Okręgowego w B.

z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2009 r. Sąd Okręgowy w B. odrzucił

skargę kasacyjną powodów od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 15 maja

2009 r., jako z mocy art. 3982 § 1 k.p.c. niedopuszczalną z uwagi na wartość

przedmiotu zaskarżenia (9.911 zł). W uzasadnieniu wskazał, iż w skardze błędnie

określono wartość przedmiotu zaskarżenia, gdyż nie może być ona wyższa niż ta

określona przez nich w apelacji na kwotę 9.911 zł.

W zażaleniu powodowie podnosząc naruszenie przepisów art. 3986 § 2 i art.

26 k.p.c. wnieśli o uchylenie powyższego postanowienia i nadanie biegu

procesowego skardze kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Wyrażony w art. 3982 § 1 k.p.c. ustawowy próg dopuszczalności skargi

kasacyjnej

ze

względu

na

wartość

przedmiotu

zaskarżenia,

wyłącza

dopuszczalność tej skargi w sprawach majątkowych nie przekraczających

wskazanych w tym przepisie kwot. Kodeks postępowania cywilnego, obecnie w art.

368 § 2 k.p.c., wprost wyraża zasadę stałości wartości przedmiotu sporu oraz

zakazuje jej przekraczania przy przechodzeniu do instancji wyższej.

Gdy zatem - jak w rozpoznawanym wypadku - nie zachodzi dopuszczalny

przypadek rozszerzenia żądania pozwu w postępowaniu apelacyjnym (art. 383

k.p.c.) i sąd nie orzekał ponad żądanie, strona w skardze kasacyjnej, nie może

wskazać wartości przedmiotu zaskarżenia wyższej niż wartość przedmiotu sporu

w postępowaniu w pierwszej instancji (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia

15 lutego 1935 r., C II 2515/34, RPEiS 1936, nr 1. s. 161, i z dnia 14 września

2000 r., l PZ 55/00, OSNAP 2002, nr 7, poz. 164, z dnia 18 grudnia 1996 r., l CKN

21/96, OSNC 1997, nr 4, poz. 42).

W sprawie niniejszej, wskazując na wartość przedmiotu zaskarżenia

w skardze kasacyjnej znacznie wyższą (176.266 zł) niż w postępowaniu przed

sądem pierwszej i drugiej instancji, pomijają skarżący, iż Sąd Rejonowy na

podstawie art. 25 § 1 k.p.c., po zasięgnięciu opinii biegłego, ustalił wartość

przedmiotu sporu na kwotę 9.911 zł (k. 149), stanowiąca różnicę między wartością

lokalu mieszkalnego po ustanowieniu odrębnej własności o co powodowie wnosili

(176.266 zł), a jego wartością przed takim przekształceniem (166.355 zł). Wbrew

twierdzeniu autora zażalenia wartość przedmiotu sporu nie została ustalona na

kwotę 176.266 zł. W dalszym toku postępowania nie doszło do zmiany powództwa

ani do orzeczenia ponad żądanie, a zatem w myśl powołanego w zażaleniu art. 26

k.p.c. wartość przedmiotu sporu ustalona przez Sąd pierwszej instancji nie podlega

ponownemu badaniu w dalszym toku postępowania, którą to zasadę przestrzegali

powodowie w apelacji, oznaczając w niej wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę

9.911 zł. W związku z powyższym niedopuszczalnym było oznaczenie wartości

przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej na kwotę wyższą. Tym samym Sąd

Okręgowy prawidłowo, bez naruszenia art. 3982 § 1 k.p.c. uznał skargę kasacyjną

powodów za niedopuszczalną ze względu na zbyt niską wartość przedmiotu

zaskarżenia. Jej zatem odrzucenie na podstawie art. 398 6 § 2 k.p.c. było

uzasadnione.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia

(art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).