Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 87/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the lower court's decision was reformatory, not cassatory. The appeal under Art. 3941 § 11 c.p.c. is invalid. The appeal is inadmissible because the lower court's decision was reformatory rather than cassatory, violating the specific procedural requirements for appeals under Article 3941 § 11 of the Code of Civil Procedure. The court held that the appeal was inadmissible because the lower court's decision was reformatory rather than cassatory, violating the specific procedural requirements for appeals under Article 3941 § 11 of the Code of Civil Procedure. The court held that the appeal was inadmissible because the lower court's decision was reformatory rather than cassatory, violating the specific procedural requirements for appeals under Article 3941 § 11 of the Code of Civil Procedure.

Numero d'incarto IV CZ 87/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the appellant's appeal against the District Court's decision to set aside the Regional Court's judgment. The Regional Court overturned the lower court's ruling because the previous final judgment regarding easement compensation did not exhaust the necessary legal prerequisites for the current case. The Supreme Court determined the appeal was inadmissible because the appellate court's decision was reformatory in nature, not cassatory, and did not remit the case for retrial.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3941 § 11 k.p.c.; Art. 386 § 4 k.p.c.: An appeal under Art. 3941 § 11 k.p.c. is inadmissible if the appellate court's decision to set aside a preliminary judgment is reformatory rather than cassatory and does not remit the case for retrial.

Parole chiave

Generato dall'IA
inadmissible appeal reformatory decision cassatory decision preliminary judgment Code of Civil Procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3941 § 11 k.p.c.
Rozstrzygnięcie sądu drugiej instancji, choć formalnie jest uchyleniem orzeczenia, nie mieści się w zakresie kontroli Sądu Najwyższego, sprawowanej na podstawie art. 3941 § 11 k.p.c.Analogiczny problem był już przedmiotem uwag Sądu Najwyższego w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2016 r., IV CZ 79/15.
Art. 386 § 4 k.p.c.
jest dostępne wówczas, gdy do uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania doszło w oparciu o jedną z podstaw wskazanych w art. 386 § 4 k.p.c. Jeżeli uchylenie orzeczenia nastąpiło z innej przyczyny, zażalenie do Sądu Najwyższego jest niedopuszczalne.
Art. 199 § 2 k.p.c.
Z powołaniem się na orzecznictwo Sądu Najwyższego Sąd drugiej instancji uznał, że poprzednia sprawa zakończona zasądzeniem wynagrodzenia nie wyczerpywała przedmiotowych przesłanek powagi rzeczy osądzonej (art. 199 § 2 k.p.c.), przez co nie miała wpływu na toczące się postępowanie w niniejszej sprawie.
art. 225 k.c
224 § 2 w związku z art. 225 k.c.
art. 199 § 2 k.p.c
Z powołaniem się na orzecznictwo Sądu Najwyższego Sąd drugiej instancji uznał, że poprzednia sprawa zakończona zasądzeniem wynagrodzenia nie wyczerpywała przedmiotowych przesłanek powagi rzeczy osądzonej (art. 199 § 2 k.p.c.), przez co nie miała wpływu na toczące się postępowanie w niniejszej sprawie.
art. 3941 §11 k.p.c
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie wniesione w sprawie na podstawie art. 3941 §11 k.p.c.
art. 386 § 4 k.p.c
jest dostępne wówczas, gdy do uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania doszło w oparciu o jedną z podstaw wskazanych w art. 386 § 4 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 87/16 POSTANOWIENIE Dnia 17 stycznia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)‎SSN Wojciech Katner (sprawozdawca)‎SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z powództwa D.B. i S. B.‎przeciwko P.S.G. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w .o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 stycznia 2017 r.,‎zażalenia powodów na wyrok Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt II Ca …/15, odrzuca zażalenie.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2016 r. Sąd Okręgowy w B. uchylił wyrok Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 15 października 2015 r., którym uznane zostało co do zasady roszczenie powodów S. i D. małżonków B. o ustalenie i zasądzenie od pozwanego wynagrodzenia na podstawie art. 224 § 2 w związku z art. 225 k.c. za korzystanie z nieruchomości powodów, co do której nie nastąpiło zasiedzenie służebności gruntowej odpowiadającej służebności przesyłu.Sąd pierwszej instancji ustalił, że przez działki nr 5/4, 9/5 i 4/4 w miejscowości Z., których powodowie są właścicielami, przebiega pod ziemią gazociąg wysokoprężny zbudowany w latach 1967-69.

Jest on przez cały ten czas eksploatowany przez kolejne przedsiębiorstwa przesyłowe, a powodowie tego nie kwestionują. W toku postępowania o wynagrodzenie za korzystanie z gruntu przez kolejne 10 lat pozwany podniósł zarzut zasiedzenia służebności, jednak nie został on przez Sąd Rejonowy uwzględniony, gdyż w 2007 r. zapadł prawomocny wyrok zasądzający od pozwanego na rzecz powodów wynagrodzenie za korzystanie z gruntu, pod którym przebiega gazociąg, a to oznacza, że dopiero od daty tego wyroku można liczyć termin biegu zasiedzenia.Uchylając wyrok Sądu Rejonowego ze względu na uwzględnienie apelacji pozwanego, Sąd Okręgowy wskazał w uzasadnieniu, że w procesie zakończonym wyrokiem z 2007 r. nie była w ogóle podnoszona, a w związku z tym nie była rozpatrywana kwestia zasiedzenia służebności.

Z powołaniem się na orzecznictwo Sądu Najwyższego Sąd drugiej instancji uznał, że poprzednia sprawa zakończona zasądzeniem wynagrodzenia nie wyczerpywała przedmiotowych przesłanek powagi rzeczy osądzonej (art. 199 § 2 k.p.c.), przez co nie miała wpływu na toczące się postępowanie w niniejszej sprawie. Z tych względów wyrok Sądu Rejonowego jest według Sądu drugiej instancji przedwczesny, nie znajdował oparcia w materiale dowodowym obecnego postępowania i brak było podstaw do jego wydania, stąd uchylenie zaskarżonego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie wniesione w sprawie na podstawie art. 3941 §11 k.p.c. jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. Wyrok Sądu pierwszej instancji, uchylony orzeczeniem Sądu Okręgowego, był wyrokiem wstępnym. Rozstrzygnięcie sądu drugiej instancji, choć formalnie jest uchyleniem orzeczenia, nie mieści się w zakresie kontroli Sądu Najwyższego, sprawowanej na podstawie art. 3941 § 11 k.p.c.Analogiczny problem był już przedmiotem uwag Sądu Najwyższego w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2016 r., IV CZ 79/15.

W orzeczeniu tym wskazano, że zażalenie wnoszone na podstawie art. 3941 §11 k.p.c. jest dostępne wówczas, gdy do uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania doszło w oparciu o jedną z podstaw wskazanych w art. 386 § 4 k.p.c. Jeżeli uchylenie orzeczenia nastąpiło z innej przyczyny, zażalenie do Sądu Najwyższego jest niedopuszczalne. Dotyczy to także sytuacji, w których dochodzi do uchylenia orzeczenia wstępnego, na skutek stwierdzenia przez sąd odwoławczy braku podstaw do jego wydania. Orzeczenie takie, jak zauważono, ma w istocie charakter reformatoryjny, nie zaś kasatoryjny.Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela to stanowisko.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy doszło do uchylenia wyroku wstępnego na skutek odmiennych ustaleń co do granic prawomocności innego orzeczenia. Także w tym wypadku uchylenie wyroku wstępnego oznaczało rozstrzygnięcie przez Sąd drugiej instancji odnoszące się do istoty sprawy - przez stwierdzenie braku podstaw do wydania tego orzeczenia i nakazanie prowadzenia postępowania w dalszym zakresie.Podobna sytuacja ma także miejsce w niniejszej sprawie. Także w tym wypadku doszło do wydania orzeczenia wstępnego, które następnie - na skutek odmiennych ustaleń co do granic prawomocności innego orzeczenia - zostało uchylone w postępowaniu apelacyjnym.

Różnica między obiema sprawami dotyczy treści wyroku wstępnego. W sprawie IV CZ 79/15 odnosił się on do konkretnego ustalenia (stwierdzenia nieważności), które zostało dokonane w innym kształcie przez Sąd drugiej instancji, a w sprawie obecnej, odmienna ocena zakresu prawomocności wcześniejszego orzeczenia była tylko przesłanką, pozwalającą na przesądzenie o zasadności dochodzonego roszczenia co do zasady. Także w tym wypadku orzeczenie Sądu drugiej instancji można uważać za reformatoryjne w znaczeniu użytym przez Sąd Najwyższy w sprawie IV CZ 79/15.Na tym tle nie w pełni jasny pozostaje fragment uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego, w którym wydaje się on wskazywać, że przyczyną uchylenia wyroku wstępnego było nie tylko odmienne ustalenie granic prawomocności, lecz także brak „oparcia w materiale dowodowym obecnego postępowania” (co mogłoby sugerować powołanie się na jedną z przesłanek z art. 386 § 4 k.p.c.).

Niezależnie jednak od tego, decydujący jest charakter rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji, który uchylił wyrok wstępny, nie przekazując w sentencji sprawy do ponownego rozpoznania. Przesądza to, o niedopuszczalności zażalenia z art. 3941 § 11 k.p.c. jw kc