Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 86/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal for retrial due to lack of statutory grounds under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CZ 86/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal for retrial, rejecting the claim that the appellate court deprived them of the right to act. The appellant argued that the court's failure to reopen a closed hearing violated procedural rights, but the court found no statutory basis for such a violation. Consequently, the appeal was rejected because the appellant did not demonstrate that the appellate court's actions met the specific requirements for a retrial under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 410 § 1 k.p.c.; Art. 401 pkt 1, 2 k.p.c.: An appeal for retrial is inadmissible if it is not based on a statutory ground, as mere assertion of facts does not suffice without a corresponding legal hypothesis.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for retrial civil procedure code right to act closed hearing statutory grounds procedural defect dismissal of appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 410 § 1 k.p.c.
art. 410 § 1 k.p.c., polegające na błędnym ustaleniu, że skarga nie została oparta
Art. 401 pkt 1 k.p.c.
powołany został do rozpoznania sprawy, nie wypełnia przesłanki objętej art. 401 pkt
Art. 401 pkt 2 k.p.c.
działania, wskazanej w art. 401 pkt 2 k.p.c.
Art. 316 § 2 k.p.c.
Z art. 316 § 2 k.p.c., który stanowi, że rozprawa
Art. 398 § 14 k.p.c.
podlegało oddaleniu w oparciu o art. 39814 w związku z art.
Art. 394 § 3 k.p.c.
39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 401 pkt 1 k.p.c
powołany został do rozpoznania sprawy, nie wypełnia przesłanki objętej art. 401 pkt
art. 401 pkt 2 k.p.c
działania, wskazanej w art. 401 pkt 2 k.p.c.
art. 410 § 1 k.p.c
art. 410 § 1 k.p.c., polegające na błędnym ustaleniu, że skarga nie została oparta
art. 403 k.p.c
4011 i art. 403 k.p.c., nie jest wystarczające samo jej sformułowanie w sposób

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2003 r., III CZ 13/03
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2005 r., IV CZ 50/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2007 r., IV CZ 48/07
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2008 r., V CZ 55/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2009 r., II PO 11/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2009 r., I CZ 57/09
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 1998 r., III CKN 34/98
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 1998 r., III CKN 34/98, niepubl.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 86/10

POSTANOWIENIE

Dnia 4 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Bogumiła Ustjanicz (sprawozdawca)

ze skargi powoda

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego

z dnia 9 września 2009 r.,

w sprawie z powództwa J. K.-S.

przeciwko Gminie Miasta G., Skarbowi Państwa – Ministrowi Spraw Wewnętrznych

i Administracji, Wojewodzie P. i Marszałkowi Województwa P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 4 listopada 2010 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 15 grudnia 2009 r.,

oddala

zażalenie

i

nie

obciąża

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

skarżącego

kosztami

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę powoda o

wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z

dnia 9 września 2009 r., uznając że nie zachodzi powołana przez niego podstawa

nieważności postępowania prowadzonego przez Sąd drugiej instancji. Ogłoszenie

wyroku przez sędziego sprawozdawcę, a nie przez przewodniczącego Sądu, który

powołany został do rozpoznania sprawy, nie wypełnia przesłanki objętej art. 401 pkt

1 k.p.c. Skarżący nie wykazał, że wyrok nie został podpisany przez wszystkich

członków składu Sądu, skoro na jego oryginale znajdują się wymagane podpisy.

Niepodjęcie decyzji w przedmiocie wniosku powoda o otwarcie zamkniętej

rozprawy na nowo nie może być potraktowane jako pozbawienie go możności

działania, wskazanej w art. 401 pkt 2 k.p.c.

W zażaleniu powód zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie

art. 410 § 1 k.p.c., polegające na błędnym ustaleniu, że skarga nie została oparta

na ustawowej podstawie wznowienia, chociaż doszło do pozbawienia go możności

działania przez niezajęcie stanowiska w przedmiocie wniosku o otwarcie zamkniętej

rozprawy

na

nowo.

Wniósł

o

uchylenie

kwestionowanego

postanowienia

i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przewidziany art. 410 § 1 k.p.c. zakres kognicji sądu odnosi się do kwestii

związanych z dopuszczalnością skargi o wznowienie postępowania, terminowością

jej wniesienia oraz badania, czy oparta została na ustawowej podstawie.

Stwierdzenie niespełnienia któregokolwiek z tych wymogów skutkuje odrzuceniem

skargi na posiedzeniu niejawnym. Utrwalony został w orzecznictwie pogląd, że dla

uznania, że skarga opiera się na ustawowej podstawie, przewidzianej w art. 401,

art. 4011 i art. 403 k.p.c., nie jest wystarczające samo jej sformułowanie w sposób

odpowiadający treści wymienionych przepisów. Wymagane jest również, żeby

przytoczone w niej stwierdzenia, co do faktów mających przemawiać za

wznowieniem, odpowiadały hipotezie tych przepisów. Jeżeli z tych faktów

i uzasadnienia nie wynika, że powoływana podstawa zachodzi, to skarga podlega

odrzuceniu (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2003 r., III CZ

13/03, niepubl., z 15 czerwca 2005 r., IV CZ 50/05, niepubl., z dnia 26 września

2007 r., IV CZ 48/07, niepubl., z dnia 26 września 2008 r., V CZ 55/08, niepubl., z

dnia 21 lipca 2009 r., II PO 11/08, niepubl. i z dnia 6 listopada 2009 r., I CZ 57/09,

niepubl.). Nie można natomiast badać w tej fazie postępowania prawdziwości

przytoczonej podstawy, a zatem dokonywać jej merytorycznej oceny.

W rozpoznawanej sprawie skarżący powołał się na podstawy objęte art. 401

pkt 1 i 2 k.p.c., ale przedmiotem zaskarżenia uczynił jedynie podstawę nieważności,

wskazaną w art. 401 pkt 2 k.p.c., powołując się na to, że nieustosunkowanie się

przez Sąd Apelacyjny do wniosku o otwarcie zamkniętej rozprawy na nowo

pozbawiło go możności działania. Z art. 316 § 2 k.p.c., który stanowi, że rozprawa

powinna być otwarta na nowo, jeżeli istotne okoliczności ujawniły się dopiero po jej

zamknięciu,

wynika,

że

ocena

zaistnienia

przesłanek

do

kontynuowania

postępowania należy do sądu. Skutkiem uznania, że doszło do ujawnienia się

istotnych okoliczności jest wydanie postanowienia o otwarciu zamkniętej rozprawy.

Natomiast przyjęcie, że powołane ujawnienie takich okoliczności nie miało miejsca,

jest równoznaczne z brakiem przeszkód do ogłoszenia wyroku. Przedstawienie

powodów, które legły u podstaw tego stanowiska dokonywane jest w motywach

wyroku. Pozbawienie strony możności działania, o którym stanowi art. 401 pkt 2

k.p.c. polega na tym, że z powodu wadliwości proceduralnych sądu, będących

skutkiem naruszenia konkretnych przepisów kodeksu postępowania cywilnego

strona nie mogła brać udziału w całym postępowaniu lub istotnej jego części (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 1998 r., III CKN 34/98, niepubl.).

Wobec tego nieudzielenie powodowi informacji o negatywnej ocenie jego wniosku

w przedmiocie otwarcia zamkniętej rozprawy na nowo nie naruszało przepisów

postępowania, a zatem nie wypełniało podstawy wskazanej w art. 401 pkt 2 k.p.c.,

tym bardziej że powoływane zdarzenie miało miejsce po zamknięciu rozprawy,

a zatem po zakończeniu postępowania.

Z powyższych względów pozbawione uzasadnionych podstaw zażalenie

podlegało oddaleniu w oparciu o art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Na podstawie art. 102 w związku z art. 391 § 1, art. 397 § 2, art. 398 21

i art. 3941 § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy nie obciążył skarżącego kosztami

postępowania zażaleniowego, mając na względzie jego trudną sytuację majątkową,

wywołaną skutkami zdarzenia będącego przedmiotem zgłoszonych pretensji,

istotne

znaczenie

wyniku

postępowania

dla

jego

interesów

majątkowych

i życiowych, jak też skomplikowany dla niego charakter sprawy głównej.