Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 80/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against rejection of retrial request under Art. 403 § 2 CPC due to lack of new evidence.

Numero d'incarto IV CZ 80/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision to reject a request for retrial of a final judgment. The appellant argued that new documents and witness testimony were discovered after the original proceedings, claiming they were previously unknown and could not have been obtained earlier. The court held that the appellant failed to prove these facts were truly non-disclosable or that they would have altered the final outcome, noting that the disputed letter was already in the case file.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 403 § 2 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.: A party seeking retrial must objectively prove that the new facts or evidence were non-disclosable during the prior proceedings and would have influenced the final judgment; mere assertions of ignorance or general references to new evidence without specific details or proof of non-obtainability are insufficient.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request new evidence non-disclosable facts final judgment appellate court decision CPC Art. 403 burden of proof

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 403 § 2 k.p.c.
przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. Skarżąca wskazała bowiem, że w toku
Art. 394 § 3 k.p.c.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c., w zw.
Art. 398 § 14 k.p.c.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c., w zw. z art. 39814
art. 403 § 2 k.p.c
przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c., w zw.
art. 39814 k.p.c
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c., w zw. z art. 39814

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CKN 807/98
postanowienia Sądu Najwyższego: z 10 lutego 1999 r., II CKN 807/98,
II CZ 20/11
Appeal dismissed; expert opinion not a new ground for retrial under Polish Civil Procedure Code Art. 403 § 2.
III CZP 134/04
2005 r., III CZP 134/04, niepubl).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 80/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Marta Romańska (sprawozdawca)

SSA Roman Dziczek

ze skargi powódki

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego

z dnia 28 grudnia 2007 r.,

w sprawie z powództwa M. K.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej K. w S.

o ustalenie ewentualnie nakazanie złożenia oświadczenia woli,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 października 2011 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 18 kwietnia 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 18 kwietnia 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę o

wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z 28

grudnia 2007 r. W uzasadnieniu stwierdził, że sposób sformułowania skargi

pozwala sądzić, iż została ona oparta na podstawie wznowienia postępowania

przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. Skarżąca wskazała bowiem, że w toku

postępowania eksmisyjnego prowadzonego przeciwko niej i jej synowi –

15 grudnia

2010

r.,

pełnomocnik

powódki

przedstawił

pismo

Spółdzielni

Mieszkaniowej w S. z 28 marca 1990 r., z którego wywnioskowała ona, że jej mąż

zwrócił poprzedni przydział mieszkaniowy, co usuwało przyczynę nieważności

kolejnego przydziału przewidzianą w art. 213 § 4 ustawy z 16 września 1982 r.

Prawo spółdzielcze w ówczesnym brzmieniu (Dz. U. Nr 30, poz. 210 ze zm.).

Powołała się także na wykrycie dokumentów (dołączonych przez pełnomocnika jej

syna do pisma procesowego z 5 stycznia 2011 r.), z których wynika, że do zmiany

przydziału doszło za zgodą jej męża. W związku z wezwaniem przez Sąd

Apelacyjny do uprawdopodobnienia, że z dowodów tych nie mogła skorzystać

w poprzednim

postępowaniu,

skarżąca

powtórzyła

swoją

wcześniejszą

argumentację, wskazując dodatkowo na złożone w innej sprawie zeznania A. D.,

mające znaczenie dla postępowania, którego dotyczy skarga o wznowienie.

Odnośnie do wszystkich tych dowodów skarżąca stwierdziła, że nie były jej one

znane w poprzednim postępowaniu, nie motywując szerzej tego stanowiska.

Odrzucając

skargę

Sąd

Apelacyjny

wskazał,

że

skarżąca

nie

uprawdopodobniła, by przedstawione przez nią nowe środki dowodowe nie mogły

być wykorzystane w postępowaniu, którego dotyczy skarga. Pismo Nauczycielskiej

Spółdzielni Mieszkaniowej w S. z 28 marca 1990 r. zostało już przedstawione w tym

postępowaniu, co wyklucza powoływanie się na brak możliwości skorzystania z

niego przez skarżącą. Zdaniem Sądu, z akt sprawy wynika także, że okoliczności

wskazane przez skarżącą znane były Sądom obu instancji w czasie poprzednio

toczącego się postępowania. Nie mogą więc być one traktowane jako okoliczności

faktyczne i dowody w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c.

W zażaleniu na postanowienie z 18 kwietnia 2011 r. skarżąca zarzuciła, że

zapadło ono z naruszeniem art. 403 § 2 k.p.c. oraz na podstawie błędnych ustaleń

faktycznych w związku z przyjęciem, że nie uprawdopodobniła ona braku

możliwości skorzystania ze wskazanych przez siebie środków dowodowych

w poprzednim

postępowaniu.

Stwierdziła

nadto,

że

jedynym

środkiem

umożliwiającym wykazanie tej przesłanki było jej oświadczenie, iż treść

dokumentów oraz wiedza świadka nie były jej znane. Jedynie pismo z 28 maja

1990 r. zostało wcześniej dołączone do akt sprawy, zaś pozostałe dokumenty oraz

wiedza świadka zostały wykryte przez nią później.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne.

Po pierwsze zauważyć należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej, brak

możliwości skorzystania w poprzednim postępowaniu z faktów i dowodów, które

strona powołuje w skardze o wznowienie postępowania, powinien być oceniany

z perspektywy kryteriów obiektywnych, nie zaś subiektywnego przekonania strony.

W konsekwencji, wznowienie postępowania na podstawie wskazanej w art. 403 § 2

k.p.c. jest wykluczone w razie istnienia obiektywnej możliwości powołania tych

faktów i dowodów, która nie została jednak wykorzystana przez stronę z powodu

opieszałości, zaniedbania, zapomnienia czy błędnej oceny potrzeby ich powołania

(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 10 lutego 1999 r., II CKN 807/98,

niepubl. oraz z 25 maja 2011 r., II CZ 20/11, niepubl.). Strona żądająca wznowienia

na tej podstawie prawomocnie zakończonego postępowania powinna więc

wykazać, że powołane przez nią fakty i dowody były wprawdzie istniejące, lecz

„nieujawnialne”, znajdując się poza jej dostępem w trakcie poprzedniego

postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższy w postanowieniu z 4 marca

2005 r., III CZP 134/04, niepubl). Samo oświadczenie strony stwierdzające brak

możliwości skorzystania z określonych faktów i dowodów nie stanowi więc

miarodajnego kryterium pozwalającego na ocenę spełnienia tej przesłanki.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy uchybienie przez skarżącą

obowiązkowi

wskazania

obiektywnych

okoliczności

potwierdzających

brak

możliwości posłużenia się powołanymi faktami i dowodami jest tym bardziej

ewidentne, że po wniesieniu skargi została ona wezwana przez Sąd Apelacyjny do

konkretyzacji swojego stanowiska w tym zakresie. Nie przedstawiła jednak żadnych

bardziej szczegółowych argumentów, poprzestając jedynie na ogólnym twierdzeniu

co do braku wiedzy o treści dokumentów i wiedzy świadka.

Po drugie, odnosząc się do poszczególnych dowodów wskazanych przez

skarżącą należy stwierdzić, że nie wykazała ona spełnienia w stosunku do nich

ustawowych przesłanek wznowienia postępowania. Podzielić należy w tym zakresie

stanowisko Sądu Apelacyjnego, że z akt poprzedniego postępowania wynika, iż

okoliczności związane z przydziałem mieszkaniowym i jego przynależnością do

majątków małżonków były już rozważane przez Sądy obu instancji, zaś skarżąca

nie wskazała, w jakim zakresie powołane przez nią fakty i dowody mogłyby wpłynąć

na

treść

ustaleń

przyjętych

w

orzeczeniu

prawomocnie

kończącym

to

postępowanie.

Trafnie wskazał ponadto Sąd Apelacyjny, że pismo z 28 maja 1990 r.

znajdowało się w aktach sprawy, której dotyczy wniosek o wznowienie (k. 108).

Dokumenty przestawione przez pełnomocnika syna skarżącej uznać natomiast

należy za istniejące i możliwe do ujawnienia w toku poprzedniego postępowania,

tym bardziej, że skarżąca nie przedstawiła w skardze, swoim późniejszym piśmie

ani w zażaleniu, przekonujących argumentów za odmiennymi wnioskiem.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Apelacyjny pominął

wprawdzie powołany przez skarżącą już po wniesieniu skargi dowód z zeznań

świadka A. D., nie ulega jednak wątpliwości, że również i w tym zakresie nie doszło

do spełnienia przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 403 § 2

k.p.c. Dowód ten został powołany w sposób ogólny, wyłącznie przez stwierdzenie,

że świadek ten „przedstawił nowe istotne fakty mające […] znaczenie dla niniejszej

sprawy”. Skarżąca nie wskazała konkretnych zeznań tego świadka, ich związku z

orzeczeniem kończącym prawomocnie postępowanie w sprawie ani okoliczności,

które świadczyłyby o braku możliwości skorzystania z jego wiedzy w tym

postępowaniu. Argumentacja w tym zakresie nie została także przedstawiona w

uzasadnieniu zażalenia. Odniesienie się do tego dowodu w tak lakoniczny sposób

nie pozwala na przyjęcie, by mógł stanowić on przyczynę wznowienia prawomocnie

zakończonego postępowania.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c., w zw. z art. 39814

k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu.