Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 76/09 Generato dall'IA

Cassation appeal dismissed due to failure to pay proportional fee for monetary claim portion.

Numero d'incarto IV CZ 76/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal regarding a personality rights case involving a 30,000 zł damages claim. The lower court rejected the appeal because the appellant paid only the fixed fee for non-monetary claims, missing the proportional fee required for the monetary portion. The court upheld the lower court's ruling based on prevailing judicial practice and statutory provisions governing court fees.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 26 ust. 1 pkt 3 u.o.k.s.: A cassation appeal involving both non-monetary and monetary claims requires payment of a fixed fee for the non-monetary portion and a proportional fee for the monetary portion; failure to pay the proportional fee renders the appeal inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility court fees proportional fee personality rights damages mixed monetary and non-monetary claims Civil Procedure Code Art 3982

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3982 § 1 k.p.c.
stosownie do art. 3982 § 1 k.p.c. – niedopuszczalna.
Art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
przewidzianą w art. 26 ust.
Art. 130 § 2 pkt 3 k.p.c.
orzeczenie oraz zażalenie zapadły lub zostały wniesione pod rządem art. 130 2 § 3
Art. 3941 § 3 k.p.c.
stosownie do art. 3941 § 3 w zw.
Art. 39814 k.p.c.
stosownie do art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c
stosownie do art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 393 k.p.c
293), pod rządem art. 393 k.p.c.
art. 39814 k.p.c
stosownie do art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 76/09

POSTANOWIENIE

Dnia 19 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa D. G.

przeciwko J. D., A. S. i E. MEDIA Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej - Powszechnego Zakładu

Ubezpieczeń SA w Warszawie

o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 listopada 2009 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 5 maja 2009 r.,

I. oddala zażalenie;

II. zasądza od powoda na rzecz pozwanych kwotę

120 (sto dwadzieścia) zł z tytułu zwrotu kosztów

postępowania zażaleniowego

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2008 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda

od wyroku, którym oddalono jego powództwo o ochronę dóbr osobistych przez

nakazanie pozwanym złożenia w prasie oświadczenia określonej treści oraz

zasądzenie od nich kwoty 30 tysięcy zł z tytułu zadośćuczynienia.

Powód wniósł w dniu 9 kwietnia 2009 r. skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok

w całości i uiszczając opłatę sądową w kwocie 600 zł.

Postanowieniem z dnia 5 maja 2009 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną w zakresie roszczenia majątkowego. W ocenie Sądu, ze względu na

wartość przedmiotu zaskarżenia niższą niż 50 tysięcy zł skarga jest w tej części –

stosownie do art. 3982 § 1 k.p.c. – niedopuszczalna.

Sąd wskazał „na marginesie”, że skarżący w tej części skargi nie opłacił,

bowiem uiścił tylko 600 zł, a więc jedynie opłatę od roszczenia niemajątkowego,

przewidzianą w art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.).

W zażaleniu na to postanowienie powód zarzucił naruszenie art. 3982 § 1

k.p.c. przez błędne uznanie, że ma on zastosowanie także w sprawach mających

za przedmiot

jednocześnie

prawa

majątkowe

i

niemajątkowe.

Skarżący

zakwestionował również stanowisko Sądu, że w sprawach takich uiszcza się opłatę

stałą od roszczenia niemajątkowego i opłatę stosunkową od roszczenia

majątkowego (objętych zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rację ma skarżący, gdy zarzuca Sądowi Apelacyjnemu błędne zastosowanie

art. 3982 § 1 k.p.c. jako podstawy odrzucenia skargi co do roszczenia majątkowego

(zadośćuczynienia). Sąd nie przedstawił na rzecz swojego poglądu argumentów,

które mogłyby uzasadniać odstąpienie od odmiennego stanowiska, przyjmowanego

jednolicie w piśmiennictwie i w orzecznictwie Sądu Najwyższego.

Zarówno pod rządem kodeksu postępowania cywilnego z 1932 r.

(orzeczenie z dnia 15 stycznia 1935 r., II C 2246/34, Zb. Urz. 1935 r., nr 7, poz.

293), pod rządem art. 393 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca

2000 r. (postanowienie z dnia 11 stycznia 2001 r., V CKN 1852/00,

niepublikowane), jak i pod rządem obowiązującego art. 398 2 § 1 k.p.c. (wyrok z dnia

9 stycznia 2008 r., II CSK 363/07, niepublikowany) Sąd Najwyższy stał na

stanowisku, że przewidziane w tym przepisie ograniczenia dotyczą jedynie spraw

o prawa majątkowe i nie odnoszą się do spraw mających za przedmiot zarówno

roszczenia majątkowe, jak i niemajątkowe.

Stanowisko to podziela Sąd Najwyższy rozpoznający zażalenie, uznając,

że przewidziane w art. 3982 § 1 k.p.c. kryterium dopuszczalności skargi kasacyjnej

w postaci określonej wartości przedmiotu zaskarżenia dotyczy spraw, których

przedmiotem są tylko prawa majątkowe. Dlatego błędne jest stanowisko Sądu

Apelacyjnego, że skarga kasacyjna powoda w części obejmującej orzeczenie

o zadośćuczynieniu jest niedopuszczalna ze względu na wartość przedmiotu

zaskarżenia niższą od 50 tysięcy zł.

Nie przesądza to jednak o zasadności zażalenia, gdyż zachodziła inna

podstawa odrzucenia skargi kasacyjnej, także dostrzeżona przez Sąd.

Powód uiścił od skargi jedynie opłatę stałą w kwocie 600 zł, przewidzianą

w art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.), nie uiścił natomiast

opłaty

stosunkowej

od

objętego

zaskarżeniem

roszczenia

majątkowego.

Skarżący bezpodstawnie kwestionuje stanowisko Sądu Apelacyjnego, że stała

opłata

określona

w

powołanym

przepisie

dotyczy

wyłącznie

roszczeń

niemajątkowych o ochronę dóbr osobistych, a od roszczeń majątkowych należna

jest opłata stosunkowa. Chociaż trzeba przyznać, że orzecznictwo Sądu

Najwyższego nie było w tej kwestii jednolite, o czym świadczą powołane

w zażaleniu niepublikowane postanowienia z dnia 10 listopada 2006 r., I CZ 62/06

i z dnia 22 czerwca 2007 r., V CZ 59/07, to jednak wyraźnie dominowało

stanowisko, z którym pozostaje w zgodzie pogląd wyrażony przez Sąd Apelacyjny

w sprawie niniejszej. Znalazło ono wyraz m.in. w postanowieniach z dnia 21

grudnia 2006 r., III CZ 94/06 (OSNC-ZD 2008, nr 1, poz. 12) i z dnia 8 marca

2007 r., III CZ 12/07 (OSNC 2008, nr 2, poz. 26), uchwale z dnia 22 sierpnia

2007 r., III CZP 77/07 (OSNC 2008, nr 10, poz. 109), a także postanowieniach

z dnia 27 czerwca 2008 r., V CSK 100/08, z dnia 17 grudnia 2008 r., I CZ 107/08

i z dnia 3 września 2009 r., I CZ 44/09 (niepublikowane). To właśnie stanowisko

zostało uznane za prawidłowe w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 16 października 2009 r., III CZP 54/09 (dotychczas

niepublikowana), zgodnie z którą opłatę stałą przewidzianą w art. 26 ust. 1 pkt 3

u.o.k.s. pobiera się od pozwu o ochronę dóbr osobistych w części dotyczącej

roszczeń niemajątkowych. Przy uwzględnieniu art. 18 ust. 2 u.o.k.s., dotyczy to

również skargi kasacyjnej. Stanowisko takie, wyraźnie – jak wskazano –

przeważające

we

wcześniejszej

judykaturze

Sądu

Najwyższego,

a

także

w orzecznictwie sądów powszechnych, podziela Sąd Najwyższy rozpoznający

zażalenie.

Uiszczenie przez skarżącego jedynie opłaty stałej w kwocie 600 zł oznacza,

że wniesiona przez adwokata skarga kasacyjna nie została opłacona w części

dotyczącej roszczenia majątkowego o zadośćuczynienie w kwocie 30 tysięcy zł.

Wyrok i skarga kasacyjna podlegająca opłacie, a nawet zaskarżone

orzeczenie oraz zażalenie zapadły lub zostały wniesione pod rządem art. 130 2 § 3

k.p.c., przewidującego odrzucenie, bez wezwania o uiszczenie opłaty (między

innymi) skargi kasacyjnej, podlegającej opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej

obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia. Przepis ten

został uchylony przez art. 1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie

ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr

234, poz. 1571), która weszła w życie w dniu 1 lipca 2009 r. Miał on zatem

zastosowanie do skargi kasacyjnej powoda wniesionej w kwietniu 2009 r.,

odrzuconej zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 maja 2009 r. W tym stanie

rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia zażalenia i Sąd Najwyższy oddalił je,

stosownie do art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.

jz