Supreme Court dismisses appeal rejecting cassation complaint for failure to cure formal defects after valid postal service delivery.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal against the District Court's rejection of a cassation complaint due to uncorrected formal defects. The applicant argued that postal notices were never left in the mailbox, yet the court found the postal operator had correctly fulfilled its duties under the Civil Procedure Code. The court ruled that such a claim cannot be based solely on the party's assertion without evidence or proof of attempted contact with the postal service.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 139 § 1 k.p.c.; Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym: A claim challenging the validity of a postal delivery must be substantiated by evidence or reasonable proof, not merely by the party's assertion that the notice was never left.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 74/18 POSTANOWIENIE Dnia 17 stycznia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Grzegorz MisiurekSSN Kazimierz Zawada w sprawie z wniosku A. D.przy uczestnictwie E. J. i L. J.o rozgraniczenie nieruchomości gruntowych,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 stycznia 2019 r.,zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w L.z dnia 30 kwietnia 2018 r., sygn. akt II Ca (…), oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Zarządzeniem z dnia 9 lutego 2018 r. wnioskodawca A. D. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej, którą wniósł od postanowienia Sądu Okręgowego w L. z dnia 19 lipca 2017 r., w terminie tygodniowym, pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd Okręgowy w L. postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2018 r. skargę tę odrzucił po stwierdzeniu, że braki formalne – pomimo doręczenia wezwania w dniu 6 marca 2018 r. - nie zostały uzupełnione. Doręczenie było dokonane w sposób określony w art. 139 § 1 k.p.c. w związku z tym, że pełnomocnik wnioskodawcy nie odebrał przesyłki poleconej zawierającej wezwanie z placówki pocztowej, pomimo dwukrotnego, prawidłowego awizowania.W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz „o przeprowadzenie postepowania reklamacyjnego”, opierając zażalenie wyłącznie na twierdzeniu pełnomocnika procesowego, że „żadne awizo ani pierwsze ani drugie nie zostało pozostawione w skrzynce” oraz że nie otrzymał wiadomości o przesyłce podczas pobytu w placówce pocztowej w innych sprawach.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.W art. 139 § 1 k.p.c. uregulowano sposób doręczenia pisma przesłanego za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r.- Prawo pocztowe przez złożenie w placówce pocztowej (doręczenie „przez awizo”), mający zastosowanie w razie niemożności doręczenia pisma do rąk adresata lub działającej za niego osoby.
Prawidłowe doręczenie w sposób przewidziany w tym przepisie, przy spełnieniu podstawowego warunku, jakim jest to, by adres był prawidłowy, następuje przez złożenie pisma w placówce pocztowej tego operatora oraz umieszczenie o tym zawiadomienia w drzwiach mieszkania adresata lub w oddawczej skrzynce pocztowej ze wskazaniem gdzie i kiedy pismo pozostawiono oraz z pouczeniem, że należy je odebrać w terminie siedmiu dni od umieszczenia zawiadomienia. Po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego do odbioru przesyłki w pierwszym zawiadomieniu, czynność zawiadomienia powinna być powtórzona.
Wymagania, od których spełnienia zależy prawidłowość doręczenia w sposób przewidziany w art. 139 § 1 k.p.c. określono w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (jedn. tekst Dz. U. 2015, poz. 1222 ze zm.). Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem, doręczenie w sytuacji, o której mowa w art. 139 § 1 k.p.c., następuje w dniu odebrania pisma z urzędu pocztowego, jeżeli nastąpiło to w terminie przeznaczonym do odbioru, a w razie odebrania pisma po upływie tego terminu albo nieodebrania pisma – pismo uznaje się za skutecznie doręczone w ostatnim dniu terminu (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2009 r., I CZ 26/09, z dnia 4 czerwca 2014 r., II CZ 13/14 i z dnia 12 marca 2015 r., I CZ 6/15).Jeżeli wymagania określone w art. 139 § 1 k.p.c., przy uwzględnieniu szczegółowych warunków doręczenia przewidzianych w rozporządzeniu z dnia 12 października 2010 r., są spełnione, pismo jest skutecznie doręczone (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2013 r., II CZ 189/12, nie publ.).
Stwierdzenie to ma zastosowanie w niniejszej sprawie do doręczenia zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, gdyż czynności operatora pocztowego (którym był operator w rozumieniu Prawa pocztowego) i doręczyciela zostały prawidłowo, zgodnie z tymi wymaganiami, dokonane.Skarżący nie podnosi, by zawiadomienie lub złożenie przesyłki w placówce były dokonane wadliwie, lecz twierdzi, że żadne zawiadomienie dla niego nie było pozostawione. Zarówno wtedy, gdy – w razie spełnienia wymagań właściwych dla doręczenia stosownie do art. 139 k.p.c. – przyjmuje się skuteczność doręczenia na podstawie przyjęcia domniemanie (wzruszalnego), jak i wtedy, gdy uznaje się ten skutek w drodze fikcji prawnej (możliwej do obalenia), żadnych wątpliwości w orzecznictwie nie budzi, że zakwestionowanie doręczenia przesyłki, która spełnia wymagania formalne (złożenia, zawiadomienia i zwrotu) nie może opierać się na samym twierdzeniu strony (pełnomocnika), że „awiza” w ogóle nie pozostawiono w skrzynce, lecz wymaga udowodnienia, a co najmniej uprawdopodobnienia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1998 r., III CZ 51/98, OSNC1998, nr 1, poz. 189, z dnia 14 lutego 2013 r., II CZ 189/12, z dnia 4 czerwca 2014 r., II CZ 13/14, nie publ. i z dnia 24 września 2015 r., II UZ, nie publ. oraz analogicznie w sądowym postępowaniu administracyjnym - postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2013 r., I OZ 971/13, nie publ.).Skarżący swojego twierdzenia w żaden sposób nie uprawdopodobnił i nawet nie wskazał, by próbował zainicjować postępowanie reklamacyjne lub w inny sposób wyjaśnić kwestię u operatora pocztowego, a tym samym nie wykazał żadnych podstaw do podważenia skuteczności doręczenia przesyłki.Z tych względów Sąd Najwyższy zażalenie, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., oddalił.aj