Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 70/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on litigation costs, upholding lower court's discretion to exempt plaintiff from costs due to personal injury claim.

Numero d'incarto IV CZ 70/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal regarding the allocation of litigation costs in a personal injury case. The lower court had exempted the plaintiff from costs based on the nature of the claim and her subjective belief in its merit, citing Article 102 of the Civil Procedure Code. The Supreme Court affirmed this decision, ruling that the lower court's assessment of the 'particularly justified case' was within its discretionary authority and not subject to review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 102 k.p.c.; Art. 98 § 1 k.p.c.: The court may exempt a losing party from costs if a particularly justified case exists, such as claims linked to personal injury or a plaintiff's subjective belief in merit, provided the lower court's assessment remains within the bounds of judicial discretion.

Parole chiave

Generato dall'IA
litigation costs particular justification personal injury claim judicial discretion Civil Procedure Code subjective belief cost allocation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 102 k.p.c.
postępowania wskazał art. 102 k.p.c. Uznał, że wyrażoną w tym przepisie zasadę
Art. 98 § 1 k.p.c.
Art. 394 § 3 k.p.c.
na podstawie art. 3941 § 3 w zw.
Art. 398 § 4 k.p.c.
na podstawie art. 3941 § 3 w zw. art. 39814 k.p.c.
art. 102 k.p.c
postępowania wskazał art. 102 k.p.c.
art. 98 § 1 k.p.c
art. 39814 k.p.c
na podstawie art. 3941 § 3 w zw. art. 39814 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 70/10

POSTANOWIENIE

Dnia 29 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Grzegorz Misiurek

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa A. M.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "R." w T.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej - UNIQA Towarzystwa

Ubezpieczeń Spółki Akcyjnej w Ł.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 czerwca 2011 r.,

zażalenia strony pozwanej

na postanowienie o kosztach procesu zawarte w punkcie II wyroku

Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 kwietnia 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Powódka

A.

M. wniosła

o

zasądzenie

od

pozwanej

Spółdzielni

Mieszkaniowej „R.” w T. kwoty 99.345,86 zł z tytułu odszkodowania

i

zadośćuczynienia oraz o ustalenie jej odpowiedzialności na przyszłość.

Wyrokiem wstępnym z dnia 7 grudnia 2009 r. Sąd Okręgowy uznał

roszczenia powódki za usprawiedliwione co do zasady.

Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2010 r. Sąd Apelacyjny na skutek apelacji

pozwanej zmienił zaskarżony wyrok i powództwo oddalił, nie obciążając powódki

kosztami procesu za obie instancje. Sąd jako podstawę rozstrzygnięcia o kosztach

postępowania wskazał art. 102 k.p.c. Uznał, że wyrażoną w tym przepisie zasadę

słuszności w zakresie orzekania o kosztach należało zastosować w sprawie, gdyż

przemawiała za tym sytuacja majątkowa powódki, charakter dochodzonego

roszczenia, a także jej subiektywne przeświadczenie o słuszności wniesionego

powództwa.

W zażaleniu na postanowienie o kosztach procesu pozwana wskazała,

że powódka była w stanie ponieść koszty zastępstwa prawnego w obu instancjach,

a zatem twierdzenie o braku środków pieniężnych nie mogło być uznane za zgodne

z rzeczywistością. Skarżąca zarzuciła, że charakter roszczenia wysuniętego przez

powódkę nie mógł stanowić podstawy do nieobciążenia jej kosztami procesu.

Podstawą taką nie mogło być także subiektywne przekonanie powódki o słuszności

powództwa, zważywszy, że nie występowała ona w procesie samodzielnie,

lecz była zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, na którym spoczywał

obowiązek rzetelnego poinformowania jej o „całokształcie sytuacji prawnej”.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Zażalenie na zawarte w wyroku z dnia 8 kwietnia 2010 r. rozstrzygnięcie

o kosztach postępowania nie zasługuje na uwzględnienie.

W wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zgodnie z art. 102

k.p.c. odstąpić od obciążenia strony przegrywającej proces kosztami postępowania

poniesionymi przez drugą stronę. Przepis ten, wyrażając zasadę słuszności

w zakresie orzekania o kosztach procesu, wprowadza wyjątek od reguły

odpowiedzialności

za

jego

wynik

przewidzianej

w

art.

§

k.p.c.

Podstaw do zastosowania art. 102 k.p.c. należy poszukiwać w okolicznościach

konkretnej sprawy, które przemawiają za tym, że w danym przypadku obciążenie

strony przegrywającej kosztami procesu na rzecz jej przeciwnika byłoby w świetle

zasad współżycia społecznego nietrafne i niesprawiedliwe (por. postanowienia

Sądu Najwyższego z 15 lipca 2010 r., IV CZ 43/10, niepubl. oraz z dnia 23 marca

2011 r., V CZ 120/10, niepubl.). Ocena, czy w sprawie zachodzą podstawy

do zastosowania

tego

przepisu

stanowi

suwerenne

uprawnienie

sądu

orzekającego, ustawodawca pozostawił zatem sądowi w tym zakresie szeroki

zakres swobody. Jeżeli sąd ocenił wszystkie okoliczności sprawy mogące mieć

znaczenia dla zastosowania art. 102 k.p.c. i uzasadnił dlaczego przepis ten

zastosował bądź odmówił jego zastosowania, nie ma podstaw, aby w ocenę tę

ingerować, chyba że jest ona ewidentnie błędna (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 13 października 2010 r., I CZ 100/10, niepubl., z dnia

19 stycznia 2011 r., V CZ 91/10, niepubl. oraz z dnia 9 lutego 2011 r., V CZ 97/10,

niepubl.).

Sąd Apelacyjny, uzasadniając rozstrzygnięcie o kosztach procesu, wskazał

okoliczności, które przemawiały za zastosowaniem w sprawie zasady słuszności i

zwolnieniem powódki z obowiązku zwrotu kosztów pozwanej. Ocena, której Sąd w

tym zakresie dokonał, mieści się w granicach przysługującej mu swobody i nie

budzi zastrzeżeń, nie ma zatem podstaw do jej weryfikacji.

Okolicznością, na którą Sąd odwoławczy trafnie się powołał, mającą

pierwszoplanowe znaczenie dla oceny, że w sprawie wystąpił szczególnie

uzasadniony wypadek, o którym mowa w art. 102 k.p.c., uzasadniający odstąpienie

od zasady odpowiedzialności za wynik procesu, był charakter dochodzonych

w sprawie roszczeń, które miały bezpośredni związek z poważną szkodą na osobie.

Okolicznością, która wskazywała na wystąpienie w sprawie szczególnie

uzasadnionego wypadku w rozumieniu art. 102 k.p.c., prawidłowo wymienioną

przez Sąd drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, było także

subiektywne

przekonanie

powódki

o

zasadności

wniesionego

powództwa.

W okolicznościach sprawy przeświadczenie powódki o zasadności zgłoszonych

roszczeń nie było pozbawione podstaw na co pośrednio wskazuje pozytywne dla

niej rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji. O tym, że przeświadczenie takie

może być brane pod uwagę przy ocenie zastosowania wskazanego przepisu

świadczą

liczne

orzeczenia

Sądu

Najwyższego

(por.

m.in.

wyrok

Sądu

Najwyższego z dnia 20 grudnia 1979 r., III PR 78/79, OSP 1980, nr 11, poz. 196

oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2009 r., I CZ 92/09,

niepubl. i z dnia 21 października 2010 r., IV CZ 48/10, niepubl.).

W tym kontekście za chybione należy uznać zarzuty zażalenia zmierzające

do podważenia oceny Sądu odwoławczego dotyczącej wskazanych okoliczności.

Jeśli chodzi o zarzuty związane z oceną sytuacji majątkowej powódki, wystarczy

powiedzieć, że nie byłyby one wystarczające dla uwzględnienia zażalenia, gdyż

o wystąpieniu w sprawie „szczególnie uzasadnionego wypadku” przesądzały

okoliczności, o których wyżej mowa.

Z omówionych

względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w

na podstawie art. 3941 § 3 w zw. art. 39814 k.p.c.

sentencji,