Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 67/08 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal dismissal due to Constitutional Court ruling invalidating strict admissibility requirements.

Numero d'incarto IV CZ 67/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appellate court's decision dismissing the cassation appeal as inadmissible. The appellant argued that the appeal's scope was broader than the court claimed and that formal defects should not automatically bar review. The court ruled that a Constitutional Court decision invalidated the strict admissibility rules previously applied, making the dismissal legally untenable.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.: The Constitutional Court ruling invalidating the automatic dismissal of cassation appeals for formal defects means such appeals cannot be rejected a limine based on missing requests or lack of justification.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility Constitutional Court ruling scope of appeal formal defects dismissal legal standing requirements

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3982 § 1 k.p.c.
przekracza wysokości ustalonej w art. 3982 § 1 k.p.c. Zdaniem Sądu określając zakres
Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
z art. 3984 § pkt 3 k.p.c.
Art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.
Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 3986 § 2 i 3 w zw.
Art. 45 ust. 1 Konstytucji
niezgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji. Trybunał nie określił
Art. 31 ust. 3 Konstytucji
niezgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji. Trybunał nie określił
Art. 2 Konstytucji
niezgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji. Trybunał nie określił
Art. 394 § 3 k.p.c.
Z tych względów zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu (art. 394 § 3 w
Art. 39821 k.p.c.
zw. z art. 39821 i w zw. z art. 39815 zdanie pierwsze k.p.c.).
Art. 391 § 1 k.p.c.
rozstrzygania stan rzeczy istniejący w chwili orzekania (art. 398 21 w zw. z art. 391 § 1, w
Art. 316 § 1 k.p.c.
zw. z art. 316 § 1 i w zw. z art. 361 k.p.c.). Przez „stan rzeczy” należy zaś rozumieć m.
Art. 361 k.p.c.
zw. z art. 316 § 1 i w zw. z art. 361 k.p.c.). Przez „stan rzeczy” należy zaś rozumieć m.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 67/08

POSTANOWIENIE

Dnia 21 sierpnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

SSN Jan Górowski

SSN Antoni Górski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa M. K., Z. K. i J. K.

przeciwko (…) Zakładowi Ubezpieczeń SA w W. Oddziałowi Okręgowemu w L.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 sierpnia 2008 r.,

zażalenia powódki M. K. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 7 maja 2008 r.,

sygn. akt I ACa (…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną

powódki M. K. jako niedopuszczalną, uznając że wartość przedmiotu zaskarżenia nie

przekracza wysokości ustalonej w art. 3982 § 1 k.p.c. Zdaniem Sądu określając zakres

zaskarżenia powódka ograniczyła się wyłącznie do rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego

w przedmiocie apelacji pozwanego poprzez uwzględnienie jego wniosku apelacyjnego o

obniżenie przyznanej powódce kwoty odszkodowania. Ponadto stwierdzono, że

wniesiona skarga nie spełnia wymagania wskazania okoliczności uzasadniających

przyjęcie jej do rozpoznania.

W zażaleniu skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Twierdziła, że nieprecyzyjne określenie wartości przedmiotu sporu zawarte w punkcie l

skargi kasacyjnej nie powinno stanowić podstawy do odrzucenia skargi, zaś z

uzasadnienia wynika, iż intencją skarżącej było nie tylko zakwestionowanie obniżenia

stosownego odszkodowania, ale również nieprzyznanie przez Sąd odszkodowania w

wysokości określonej w pozwie i apelacji przed Sądem pierwszej i drugiej instancji.

Odnośnie do braku uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania podnosiła,

że uzasadnienie tej przesłanki może nastąpić w dowolnym miejscu skargi kasacyjnej,

wskazując, że w uzasadnieniu podstaw skargi kasacyjnej szczegółowo przedstawiono,

dlaczego skarga jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W wyroku z dnia 1 lipca 2008 r. SK 40/07 (Dz. U z dnia 8 lipca 2008, Nr 120, poz.

779). Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 3986 § 2 i 3 w zw. z art. 3984 § pkt 3 k.p.c. w

zakresie, w jakim przewiduje odrzucenie - bez wezwania do usunięcia braków - skargi

kasacyjnej niespełniającej wymagań określonych w art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c., jest

niezgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji. Trybunał nie określił

daty wejścia w życie tego wyroku, co oznacza, że z datą publikacji tego orzeczenia (art.

190 ust. 3 Konstytucji) nie jest możliwe odrzucenie a limine skargi kasacyjnej z powodu

braku samego wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania lub braku uzasadnienia tego

wniosku. Ten nowy stan prawny, ukształtowany orzeczeniem Trybunału, obowiązany

jest uwzględnić w postępowaniu zażaleniowym Sąd Najwyższy. W postępowaniu tym

bowiem – w odróżnieniu od postępowania kasacyjnego - bierze się za podstawę

rozstrzygania stan rzeczy istniejący w chwili orzekania (art. 398 21 w zw. z art. 391 § 1, w

zw. z art. 316 § 1 i w zw. z art. 361 k.p.c.). Przez „stan rzeczy” należy zaś rozumieć m.

in. aktualny (obowiązujący w dacie orzekania) stan prawny. Skoro zaś w aktualnym

stanie prawnym nie jest możliwe odrzucenie skargi kasacyjnej, bez wzywania do

usunięcia jej braku polegającego na niezamieszczeniu w skardze wniosku o jej przyjęcie

do rozpoznania lub uzasadnienia tego wniosku, to zaskarżone postanowienie, wydane w

poprzednim stanie prawnym i wychodzące z odmiennych założeń, nie może się ostać.

W powołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny, podkreślając konieczność

egzekwowania przewidzianych w ustawie dla skargi kasacyjnej wymogów formalnych,

zwrócił uwagę na to, że przesadny rygoryzm w tym względzie jest nieuzasadniony.

Takie podejście należy zastosować do kwestii badania w niniejszej sprawie zakresu

zaskarżenia wyroku Sądu Odwoławczego skargą kasacyjną. Sformułowanie tego

zakresu jest niejednoznaczne. Z jednej strony można uznać za tym Sądem, że

rzeczywiście wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 33.000 zł., a zatem poniżej progu

przewidzianego w art. 398 § 1 k.p.c., decydującego o dopuszczalności skargi

kasacyjnej. Z drugiej jednak, skarżący wyraźnie określił kwotę zaskarżenia na 153.000

zł. i uiścił od niej opłatę, co mogłoby wskazywać na szerszy zakres zaskarżenia. Tę

rozbieżność należałoby zatem też wyjaśnić, przed podejmowaniem decyzji o odrzuceniu

skargi.

Z tych względów zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu (art. 394 § 3 w

zw. z art. 39821 i w zw. z art. 39815 zdanie pierwsze k.p.c.).