Supreme Court dismisses retrial request for missing statutory grounds and expired three-month filing deadline.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's request for a retrial, ruling that the requested evidence failed to meet statutory requirements for new facts or undiscovered evidence. The court found that the expert opinions were created after the final judgment and the witness testimony was already available during the proceedings, negating the claim of novelty. Furthermore, the appellant failed to file the request within the mandatory three-month deadline, rendering the action procedurally invalid.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 403 § 2 k.p.c.; Art. 407 § 1 k.p.c.: A request for retrial based on new facts or evidence requires that such circumstances were unknown and inaccessible during the prior proceedings, were not discoverable at the time, and were not available to the party, while also being filed within the statutory time limit.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 66/15 POSTANOWIENIE Dnia 16 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Górski (przewodniczący)SSN Irena Gromska-SzusterSSN Maria Szulc (sprawozdawca) w sprawie ze skargi pozwanego S. L. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnymi wyrokami: Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt IX GC 223/06 oraz Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 5 lutego 2010 r., sygn. akt I ACa 1353/09, w sprawie z powództwa W. Spółki Akcyjnej w W. przeciwko S. L. i Ł. P. o zapłatę,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 grudnia 2015 r.,zażalenia pozwanego S. L. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańskuz dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt I ACa 643/14, oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny w Gdańsku odrzucił na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. skargę powoda o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnymi wyrokami Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 19 sierpnia 2009 r. sygn. IX GC 223/06 oraz Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 5 lutego 2010 r. sygn. I ACa 1353/09 wskazując na brak ustawowych przesłanek wznowienia postępowania, o których w art. 403 § 2 k.p.c. oraz niezachowanie terminu określonego w art. 407 § 1 k.p.c. Wskazane dowody w postaci opinii zostały sporządzone po prawomocnym zakończeniu postępowania, a świadek L.
K. składał zeznania w sprawie wznawianej, co uchybia przesłankom nowości dowodów i ich wykrycia. Wiedzę o informacjach posiadanych przez świadka M. S. skarżący powziął natomiast z oświadczenia z dnia 29 września 2012 r., a więc złożył skargę z przekroczeniem trzymiesięcznego terminu biegnącego od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia.W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucając naruszenie art. 403 § 2 k.p.c. oraz art. 407 § 1 k.p.c. wniósł o jego zmianę poprzez orzeczenie o wznowieniu postępowania, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c. można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Nowymi okolicznościami faktycznymi lub środkami dowodowymi, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, są takie fakty i dowody, z których strona nie mogła skorzystać w postępowaniu prawomocnie zakończonym i które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia. "Wykrycie" natomiast, o którym mowa w art. 403 § 2 k.p.c., odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nieznanych stronie i dla niej niedostępnych. (por. postanowienie z dnia 26 października 2011 r., III CZ 57/11, nie publ. oraz postanowienie z dnia 25 maja 2011 r., II CZ 20/11, nie publ. i powołane w nim postanowienia).W rezultacie możliwość wznowienia postępowania na podstawie art. 403 § 2 in fine k.p.c. jest uzależniona od łącznego zaistnienia trzech przesłanek, po pierwsze - wykrycia po uprawomocnieniu się wyroku nowych faktów lub dowodów, które istniały w toku postępowania, ale nie zostały w nim powołane, po drugie - możliwości ich wpływu na wynik sprawy oraz po trzecie - niemożności skorzystania z nich przez stronę w poprzednim postępowaniu.
Prawidłowa jest ocena Sądu Apelacyjnego, że powołane przez skarżącego dowody w postaci kilku opinii oraz zeznań świadka L.K. ani nie zostały wykryte, ani nie noszą cech nowości w rozumieniu omawianego przepisu. Dowody te albo nie istniały w toku postępowania w sprawie wznawianej (opinie), albo były przeprowadzone w toku postępowania (zeznania świadka). Fakt, że wówczas skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, nie wyjaśnił wszystkich okoliczności za pomocą zeznań tego świadka, a uzyskał je dopiero w bezpośredniej rozmowie już po zakończenia postępowania, nie daje podstaw do zakwalifikowania tego dowodu jako nowego i wykrytego dopiero po prawomocnym wyroku.
Przesłanka natomiast niemożności skorzystania z dowodów przez stronę w poprzednim postępowaniu odnosi się do okoliczności i dowodów wówczas istniejących, nieznanych stronie i dla niej niedostępnych, natomiast nie dotyczy takich okoliczności i dowodów, które strona mogła powołać w prawomocnie zakończonym postępowaniu, mając ku temu obiektywnie istniejącą możliwość. Skarżący twierdząc, że w postępowaniu w sprawie wznawianej faktycznie nie mógł skorzystać z dowodu w postaci aktualnie przedstawionych opinii sporządzonych w 2011 r. z przyczyny braku środków finansowych, pomija okoliczność, że dowody te powstały już po prawomocnym zakończeniu postępowania a nadto strona spełniająca przesłanki określone w art. 102 u.k.s.c. nie ponosi wydatków, a więc jej zła sytuacja materialna nie stoi na przeszkodzie przeprowadzeniu dowodu (art. 101 u.k.s.c.).
Z takiej możliwości, mimo że był reprezentowany przed Sądem pierwszej instancji przez pełnomocnika z wyboru a w toku postępowania apelacyjnego przez pełnomocnika z urzędu, skarżący nie skorzystał. Na marginesie jedynie można dodać, że nawet w razie hipotetycznego uznania wskazanych opinii za nowe środki dowodowe, nie został zachowany trzymiesięczny termin określony w art. 407 § 1 k.p.c.Trzymiesięczny termin do wniesienia skargi nie został dotrzymany także w zakresie podstawy z art. 403 § 2 k.p.c. w odniesieniu do dowodu z zeznań świadka M.
S., skoro skarżący dowiedział się o niej we wrześniu 2012 r. a skargę złożył w kwietniu 2014 r. Termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania jest terminem ustawowym, a dokonanie tej czynności procesowej po jego upływie czyni ją bezskuteczną (art. 167 k.p.c.) wobec czego podlega odrzuceniu na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. Brak wiedzy strony o terminie wniesienia tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, nie uchyla uregulowania ustawowego. Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.