Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 65/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with mandatory legal representation rules in civil proceedings.

Numero d'incarto IV CZ 65/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's rejection of a claim for a declaration of unlawfulness. The appellant filed the appeal without a lawyer, violating the mandatory representation requirement under Polish civil procedure law. The court ruled that the entire proceedings, including appeals against procedural decisions, must adhere to these representation rules to ensure proper judicial oversight.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3941 § 1 k.p.c.; Art. 871 § 1 k.p.c.: Appeals against procedural decisions in proceedings for a declaration of unlawfulness must be filed by a lawyer; failure to comply results in dismissal.

Parole chiave

Generato dall'IA
declaration of unlawfulness mandatory legal representation civil procedure law supreme court jurisdiction procedural defect dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3941 § 1 k.p.c.
– sprawę przekazał Sądowi Najwyższemu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W razie, gdy skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia odrzuci sąd pierwszej instancji, na jego postanowienie w tym zakresie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941 § 1 k.p.c.).
Art. 871 § 1 k.p.c.
z naruszeniem obowiązkowego zastępstwa przez adwokata lub radcę prawnego (art. 871 § 1 k.p.c.).Zażalenie na postanowienie z dnia 7 grudnia 2015 r.
Art. 3986 § 3 in conjunction with Art. 3941 § 3 k.p.c.
871 § 2 lub 3 k.p.c., zażalenie to podlega odrzuceniu (art. 3986 ‎§ 3 w zw.
art. 4246 § 3 k.p.c
Sąd odrzucił skargę w myśl art. 4246 § 3 k.p.c., gdyż pozwany S.
art. 871 § 1 k.p.c
z naruszeniem obowiązkowego zastępstwa przez adwokata lub radcę prawnego (art. 871 § 1 k.p.c.).Zażalenie na postanowienie z dnia 7 grudnia 2015 r.
art. 397 § 2 k.p.c
z art. 397 § 2 k.p.c., traktując zażalenie na postanowienie z dnia ‎7 grudnia 2015 r.
art. 3941 § 2 k.p.c
Konsekwentnie należy przyjąć, że w sytuacji, w której sąd pierwszej instancji postanowieniem odrzuci takie zażalenie, zażalenie na to postanowienie jest również zażaleniem kierowanym do Sądu Najwyższego (art. 3941 k.p.c.), a nie zażaleniem do sądu drugiej instancji (art.
art. 3941 § 1 k.p.c
– sprawę przekazał Sądowi Najwyższemu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W razie, gdy skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia odrzuci sąd pierwszej instancji, na jego postanowienie w tym zakresie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941 § 1 k.p.c.).
art. 3941 k.p.c
Konsekwentnie należy przyjąć, że w sytuacji, w której sąd pierwszej instancji postanowieniem odrzuci takie zażalenie, zażalenie na to postanowienie jest również zażaleniem kierowanym do Sądu Najwyższego (art. 3941 k.p.c.), a nie zażaleniem do sądu drugiej instancji (art.
art. 394 § 1 pkt 11 k.p.c
3941 k.p.c.), a nie zażaleniem do sądu drugiej instancji (art. 394 § 1 pkt 11 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2013 r., I CZ 19/13, niepubl.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2013 r., I CZ 19/13, niepubl.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 65/16 POSTANOWIENIE Dnia 21 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska (przewodniczący)‎SSN Władysław Pawlak‎SSN Karol Weitz (sprawozdawca) w sprawie ze skargi pozwanego S. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 29 maja 2013 r., w sprawie z powództwa Narodowego Funduszu Zdrowia w Warszawie ‎przeciwko N. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K., S. K. i P. S.‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 października 2016 r.,‎zażalenia pozwanego S. K. na postanowienie Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt I C …/15, odrzuca zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2015 r., sygn. akt I C …/15, Sąd Okręgowy w B. odrzucił wniesioną przez pozwanego S. K. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku ‎Sądu Okręgowego w B. z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt I C …/12, wydanego w pierwszej instancji w sprawie z powództwa Narodowego Funduszu Zdrowia przeciwko N. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, […]. Sąd odrzucił skargę w myśl art. 4246 § 3 k.p.c., gdyż pozwany S. K. wniósł ją samodzielnie, tj. z naruszeniem obowiązkowego zastępstwa przez adwokata lub radcę prawnego (art. 871 § 1 k.p.c.).Zażalenie na postanowienie z dnia 7 grudnia 2015 r. pozwany S. K. wniósł także samodzielnie.

Sąd Okręgowy w B. odrzucił to ‎zażalenie postanowieniem z dnia 29 stycznia 2016 r. Sąd przyjął, że w skardze ‎o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w sprawie ‎o prawa majątkowe należy wskazać wartość przedmiotu zaskarżenia. Uznał ponadto, że w zażaleniu na postanowienie co do odrzucenia skargi również należy wskazać wartość przedmiotu zaskarżenia. Wobec tego, że pozwany nie wskazał tej wartości w zażaleniu i – mimo wezwania – nie usunął tego braku w terminie, Sąd stwierdził, że zasadne było odrzucenie zażalenia.

Powołał się w tym zakresie na art. 394 § 3, art. 368 § 2 w zw. z art. 397 § 2, art. 130 § 1 ‎i art. 370 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., traktując zażalenie na postanowienie z dnia ‎7 grudnia 2015 r. jako zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji.Pozwany S. K., działając także samodzielnie, wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 29 stycznia 2016 r. Podkreślił, że spór o niezgodność ‎z prawem prawomocnego orzeczenia nie jest sporem majątkowym i że odmienny pogląd Sąd Okręgowego jest naruszeniem prawa procesowego.

Przywołał także zarzuty naruszenia przepisów prawa kierowane przez niego wobec wyroku Sądu Okręgowego z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt I C …/12.Zażalenie na postanowienie z dnia 29 stycznia 2016 r. pozwany skierował do Sądu Apelacyjnego, który postanowieniem ‎z dnia 23 marca 2016 r. uznał się niewłaściwym rzeczowo i – na podstawie art. 200 § 1 w zw. z art. 3941 § 2 k.p.c. – sprawę przekazał Sądowi Najwyższemu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W razie, gdy skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia odrzuci sąd pierwszej instancji, na jego postanowienie w tym zakresie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941 § 1 k.p.c.).

Konsekwentnie należy przyjąć, że w sytuacji, w której sąd pierwszej instancji postanowieniem odrzuci takie zażalenie, zażalenie na to postanowienie jest również zażaleniem kierowanym do Sądu Najwyższego (art. 3941 k.p.c.), a nie zażaleniem do sądu drugiej instancji (art. 394 § 1 pkt 11 k.p.c.). W przeciwnym razie doszłoby ‎do wyłomu w – wynikającej z art. 4246 - 42411 k.p.c. oraz potwierdzonej co do postępowania zażaleniowego w art. 3941 § 1 k.p.c. – ogólnej zasadzie, że czynności w postępowaniu wywołanym skargą o stwierdzenie niezgodności ‎z prawem prawomocnego orzeczenia podzielone są pomiędzy sąd, którym wydał wyrok objęty skargą (jako sąd a quo), i Sąd Najwyższy (jako sąd ad quem).

Zasada ta obejmuje całość przedmiotowego postępowania, a postępowania zażaleniowe są jego częścią jako postępowania wpadkowe.Uznanie, że zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające zażalenie na jego postanowienie odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest zażaleniem do Sądu Najwyższego, oznacza, iż w postępowaniu wywołanym tym zażaleniem obowiązuje przepis art. 871 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2013 r., I CZ 19/13, niepubl.). W związku z tym, że zażalenie na postanowienie z dnia 29 stycznia 2016 r. pozwany S. K. wniósł samodzielnie, tj. bez zachowania wymagania, ‎o którym mowa w art. 871 § 1 k.p.c., a nie zachodzi żadna z okoliczności wskazanych w art. 871 § 2 lub 3 k.p.c., zażalenie to podlega odrzuceniu (art. 3986 ‎§ 3 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. aj kc