Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the case involves property rights and falls below the monetary threshold.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against the appellate court's decision to reject the cassation complaint. The appellate court ruled the complaint inadmissible because the disputed shareholder resolutions concerned property rights, making the case subject to a monetary threshold for cassation. The Supreme Court upheld this, noting that the value of the subject matter was below the statutory limit required for admissibility.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: In cases concerning property rights, the admissibility of a cassation complaint depends on the value of the subject matter, which must exceed the statutory threshold.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 65/06
POSTANOWIENIE
Dnia 3 sierpnia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący)
SSN Jan Górowski
SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa W.G.
przeciwko „O.” Spółce z o.o.
o unieważnienie uchwał,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 3 sierpnia 2006 r.,
zażalenia powódki
na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 25 maja 2006 r., sygn. akt [...],
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 maja 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę
kasacyjną powódki wniesioną od postanowienia tego Sądu z dnia 7 marca 2006 r.,
którą zaskarżyła ona wymienione postanowienie w części dotyczącej umorzenia
postępowania o stwierdzenie nieważności trzech spośród ośmiu objętych żądaniem
pozwu uchwał wspólników pozwanej spółki, podjętych na nadzwyczajnym
zgromadzeniu wspólników w dniu 28 października 2000 r., mianowicie: uchwały nr
2 o podwyższeniu kapitału zakładowego, uchwały nr 3 o zmianie § 4 ust. 1 umowy
spółki i uchwały nr 10 o uchyleniu uchwały nr 9 z dnia 24 września 2000 r. Sąd
Apelacyjny uznał wniesioną skargę za niedopuszczalną stwierdzając, że sporne
uchwały dotyczą praw majątkowych, wobec czego sprawa należy do kategorii
spraw o prawa majątkowe, w których o dopuszczalności skargi kasacyjnej
przesądza wartość przedmiotu zaskarżenia. Ponieważ wartość ta bezspornie nie
przekracza określonego w art. 3982 § 1 k.p.c. kwotowego progu dopuszczalności
skargi kasacyjnej, wniesiona skarga ulegała odrzuceniu (art. 3986 § 2 k.p.c.).
W zażaleniu na to postanowienie powódka zarzuciła Sądowi Apelacyjnemu
naruszenie przepisów art. 3982 k.p.c. oraz art. 5 i art. 58 k.c. przez pozbawienie jej
możności obrony swych praw, zwłaszcza zagwarantowanego w Konstytucji prawa
do sądu oraz naruszenie zasady ciągłości i stabilności postępowania spowodowane
zaskakiwaniem jej „coraz innymi i nowymi zarzutami, nieobecnymi w ciągu całego
dotychczasowego postępowania”. W konkluzji wnosiła o uchylenie zaskarżonego
postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wskazując na naruszenie przez Sąd Apelacyjny przepisu art. 398 2 k.p.c.
żaląca powołała się na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 1997 r.,
I PKN 54/96 (OSNP 1997, nr 16, poz. 289) i podniosła, że, według wyrażonego
w nim poglądu, w sprawie dotyczącej ustalenia istnienia (nie istnienia) stosunku
prawnego lub prawa kasacja jest dopuszczalna bez względu na wartość
przedmiotu zaskarżenia.
Uszło uwagi żalącej, że powołane orzeczenie wydane zostało w stanie
prawnym obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 24 maja 2000 r.
o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie
rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach
cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. Nr 48, poz.
554), kiedy to dopuszczalność kasacji była uzależniona od wartości przedmiotu
zaskarżenia „w sprawach o świadczenia”. Z dniem 1 lipca 2000 r. wspomniana
regulacja uległa zmianie w ten sposób, że dopuszczalność kasacji uzależniona
została od wartości przedmiotu zaskarżenia „w sprawach o prawa majątkowe”, bez
względu na to czy były to sprawy o świadczenia, czy też sprawy o ustalenie bądź
o ukształtowanie prawa lub stosunku prawnego. Zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c.
w brzmieniu ustalonym przez ustawę z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy –
Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów
powszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), dopuszczalność skargi kasacyjnej
jest uzależniona od wartości przedmiotu zaskarżenia nadal „w sprawach o prawa
majątkowe”.
Dla oceny dopuszczalności wniesionej skargi kasacyjnej istotne jest zatem
jedynie to, czy sprawa należy do kategorii spraw o prawa majątkowe.
Jak niejednokrotnie wyjaśniał już Sąd Najwyższy, o majątkowym bądź
niemajątkowym charakterze sprawy o uchylenie lub stwierdzenie nieważności
uchwały wspólników spółki z ograniczoną odpowiedzialnością decyduje treść
zaskarżonej uchwały (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 października
2001 r., V CZ 150/01, OSNC 2002, nr 6, poz. 78, z dnia 9 stycznia 2003 r., I CK
339/02, nie publ., z dnia 27 lutego 2003 r., IV CZ 5/03, nie publ., z dnia 7 listopada
2003 r., I CK 349/03, nie publ., z dnia 24 czerwca 2004 r., III CZ 41/04, nie publ.,
z dnia 28 października 2004 r., III CK 428/04, nie publ., z dnia 7 lipca 2005 r., V CZ
81/05, nie publ., oraz z dnia 10 sierpnia 2005 r., I CZ 55/05, nie publ.).
W niniejszej sprawie żaląca kwestionuje zasadność odrzucenia skargi
dotyczącej orzeczenia o umorzeniu postępowania o stwierdzenie nieważności
trzech uchwał: nr 2 o podwyższeniu kapitału zakładowego, nr 3 o zmianie § 4 ust. 1
umowy spółki dotyczącego wysokości kapitału zakładowego, i nr 10 o uchyleniu
uchwały nr 9 z dnia 24 września 2000 r. dotyczącej objęcia udziałów w spółce.
Wszystkie trzy uchwały rzutują na sferę interesów ekonomicznych spółki
i wspólników, wobec czego interes wspólnika polegający na stwierdzeniu ich
nieważności jest interesem majątkowym. Żądanie, a tym samym sprawa, w której
jest ono rozpoznawane, ma bowiem charakter majątkowy, jeżeli zmierza do
realizacji uprawnienia mającego bezpośredni wpływ na stosunki majątkowe stron.
Trafnie zatem uznał Sąd Apelacyjny, że o dopuszczalności skargi kasacyjnej
w niniejszej sprawie decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia. Skoro wartość ta –
co bezsporne – jest niższa niż siedemdziesiąt pięć tysięcy złotych, skargę
kasacyjną trzeba uznać za niedopuszczalną. Oceny tej nie mogą przy tym zmienić
wywody żalącej na temat ciągłości i stabilności postępowania.
Z przytoczonych wyżej powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. postanowił, jak w sentencji.