Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 60/17 Generato dall'IA

Supreme Court allows appeal dismissed for late filing due to procedural inaccuracy in request wording.

Numero d'incarto IV CZ 60/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court overturned the Regional Court's dismissal of an appeal regarding the termination of co-ownership, which had been rejected for being filed after the statutory deadline. The appellant argued that a December letter requesting a reasoned order was misinterpreted as merely requesting a transcript, causing the appeal to be deemed untimely. The Court ruled that such minor inaccuracies in legal terminology do not invalidate a party's procedural intent, allowing the appeal to proceed.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 331 § 2 k.p.c.; Art. 369 § 1 k.p.c. in conjunction with Art. 13 § 2 k.p.c.: A procedural request containing obvious inaccuracies or mislabeling does not preclude its proper interpretation and the running of the relevant time limit if the court's action aligns with the party's substantive intent.

Parole chiave

Generato dall'IA
civil procedure appeal deadline procedural inaccuracy interpretation of intent termination of co-ownership time limit calculation Supreme Court ruling allegazioni insufficientemente motivate

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 331 § 2 k.p.c.
Uznał, że za taki wniosek nie może być uważane pismo z dnia 22 grudnia 2016 r., w którym wnosi się, z powołaniem na art. 331 § 2 k.p.c., o sporządzenie transkrypcji wygłoszonego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia i doręczenie odpisu tego orzeczenia wraz z transkrypcją uzasadnienia.
Art. 369 § 1 k.p.c. in conjunction with Art. 13 § 2 k.p.c.
w sprawie o zniesienie współwłasności, uznając ją za wniesioną po upływie terminu przepisanego w art. 369 § 1 k.p.c.
Art. 398 § 1 k.p.c.
13 § 2 terminu.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy uwzględnił zażalenie i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c.
Art. 394 § 3 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 369 § 1 k.p.c
w sprawie o zniesienie współwłasności, uznając ją za wniesioną po upływie terminu przepisanego w art. 369 § 1 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c
z art. 13 § 2 k.p.c., a to wobec przyjęcia, że uczestniczka nie złożyła wniosku o doręczenie postanowienia z dnia 15 grudnia 2016 r.
art. 331 § 2 k.p.c
Uznał, że za taki wniosek nie może być uważane pismo z dnia 22 grudnia 2016 r., w którym wnosi się, z powołaniem na art. 331 § 2 k.p.c., o sporządzenie transkrypcji wygłoszonego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia i doręczenie odpisu tego orzeczenia wraz z transkrypcją uzasadnienia.
art. 369 § 2 k.p.c
W konsekwencji Sąd odwoławczy uznał, że dwutygodniowy termin do wniesienia apelacji biegł od dnia, w którym upłynął tygodniowy termin do zgłoszenia takiego wniosku (art. 369 § 2 k.p.c.).
art. 331 k.p.c
Uczestniczka zaskarżyła w całości postanowienie Sądu drugiej instancji zarzucając w zażaleniu naruszenie art. 331 k.p.c.
art. 65 § 1 k.c
Naruszenie art. 65 § 1 k.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
SN of January 15, 2005, IV CZ 105/14
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 60/17 POSTANOWIENIE Dnia 12 października 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski (przewodniczący)‎SSN Marian Kocon‎SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca) w sprawie z wniosku M.M.K. ‎przy uczestnictwie B.C. ‎o zniesienie współwłasności,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 października 2017 r.,‎zażalenia uczestniczki postępowania na postanowienie Sądu Okręgowego w E. ‎z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt I Ca (…), uchyla zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Sąd drugiej instancji odrzucił apelację uczestniczki wniesioną w dniu 24 stycznia 2017 r. w sprawie o zniesienie współwłasności, uznając ją za wniesioną po upływie terminu przepisanego w art. 369 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., a to wobec przyjęcia, że uczestniczka nie złożyła wniosku o doręczenie postanowienia z dnia 15 grudnia 2016 r. wraz z uzasadnieniem. Uznał, że za taki wniosek nie może być uważane pismo z dnia 22 grudnia 2016 r., w którym wnosi się, z powołaniem na art. 331 § 2 k.p.c., o sporządzenie transkrypcji wygłoszonego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia i doręczenie odpisu tego orzeczenia wraz z transkrypcją uzasadnienia.

W konsekwencji Sąd odwoławczy uznał, że dwutygodniowy termin do wniesienia apelacji biegł od dnia, w którym upłynął tygodniowy termin do zgłoszenia takiego wniosku (art. 369 § 2 k.p.c.). Zdaniem Sądu Okręgowego treść wniosku uczestniczki z dnia 22 grudnia 2016 r. nie uzasadnia twierdzenia, że oczekiwała ona sporządzenia uzasadnienia orzeczenia. Doręczenie uczestniczce transkrypcji wygłoszonych ustnie zasadniczych powodów rozstrzygnięcia nie spowodowałoby skutku w postaci rozpoczęcia biegu dwutygodniowego terminu do wniesienia apelacji od dnia takiego doręczenia.

Uczestniczka zaskarżyła w całości postanowienie Sądu drugiej instancji zarzucając w zażaleniu naruszenie art. 331 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. przez błędne przyjęcie, że jej wniosek z dnia 22 grudnia 2016 r. nie może być kwalifikowany jako wniosek o doręczenie orzeczenia z uzasadnieniem, zważywszy zwłaszcza, że Sąd pierwszej instancji doręczył pełnomocnikowi postanowienie wraz z uzasadnieniem. Naruszenie art. 65 § 1 k.c. w zw. z art. 331 k.p.c. uzasadniono w zażaleniu błędną wykładnią wniosku pełnomocnika, którego intencją było wnioskowanie o sporządzenie uzasadnienia postanowienia, co prawidłowo zinterpretował i dokonał prawidłowej kwalifikacji tego wniosku Sąd I instancji.

W ocenie żalącej, doręczenie pełnomocnikowi uczestniczki odpisu postanowienia wraz z uzasadnieniem w dniu 10 stycznia 2017 r. oznacza, że wniesienie apelacji w dniu 24 stycznia 2017 r. nastąpiło w przepisanym terminie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Okolicznością bezsporną jest, że Sąd I instancji działając na podstawie art. 331 § 2 k.p.c. doręczył w dniu 10 stycznia 2017 r. pełnomocnikowi uczestniczki postanowienie z dnia 15 grudnia 2016 r. wraz z uzasadnieniem, po uprzedniej kwalifikacji wniosku uczestniczki z dnia 22 grudnia 2016 r. (k. 270) jako wniosku zawierającego żądanie strony sporządzenia uzasadnienia, zgłoszone w terminie tygodniowym. Bezspornym jest również, że wniesienie apelacji przez uczestniczkę nastąpiło w dniu 24 stycznia 2017 r.Sąd odwoławczy sprzeciwił się zakwalifikowaniu wniosku uczestniczki z dnia 22 grudnia 2016 r. jako wniosku o doręczenie orzeczenia z uzasadnieniem, co w konsekwencji spowodowało odmienne określenie początku biegu terminu do wniesienia apelacji, a w konsekwencji uznanie apelacji za wniesioną z uchybieniem terminu określonego w art. 369 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.Z takim stanowiskiem Sądu Okręgowego nie sposób się zgodzić, ani też zaaprobować uzasadnienia jego postanowienia, że wobec treści wniosku uczestniczki z dnia 22 grudnia 2016 r. nie można twierdzić, iż oczekiwała ona sporządzenia uzasadnienia postanowienia.Procedura cywilna jest oczywiście sformalizowana, ale stopień sformalizowania interpretacji przepisów procesowych i woli strony wyrażonej w piśmie procesowym nie może przybierać karykaturalnej postaci.

Dowodzi tego już wola ustawodawcy wyrażona w art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c., że mylne oznaczenie pisma procesowego lub inne oczywiste niedokładności nie stanowią przeszkody do nadania pismu biegu i rozpoznania go w trybie właściwym. Niejasności takie powinny być poddawane wykładni sądu, bądź usuwane w drodze wezwania strony do ich wytłumaczenia (postanowienie SN z dnia 15 stycznia 2005 r., IV CZ 105/14, niepubl.).Sąd I instancji, do którego wniosek z dnia 22 grudnia 2016 r. był adresowany, dokonał jego wykładni jako wniosku o doręczenie postanowienia wraz z uzasadnieniem, a w konsekwencji wykonał żądanie wniosku w dniu 10 stycznia 2017 r.Sąd Najwyższy podziela taki rezultat dokonanej przez Sąd I instancji wykładni żądania wniosku, nie aprobując wykładni zaprezentowanej w zaskarżonym postanowieniu sądu odwoławczego.

Uczestniczka wyraźnie wskazała we wniosku z dnia 22 grudnia 2016 r. jako podstawę jego wniesienia art. 331 § 2 k.p.c., a nie inny przepis postępowania cywilnego, domagając się doręczenia jej odpisu orzeczenia (błędnie określonego „wyrokiem”) „…wraz z transkrypcją jego uzasadnienia”.Jest to oczywista niedokładność w określeniu przedmiotu wniosku, ale nie taka, która miałaby stanowić przeszkodę w nadaniu wnioskowi biegu i racjonalnego rozpoznania go we właściwym trybie, co należycie uczynił Sąd I instancji, doręczając pełnomocnikowi uczestniczki odpis swego postanowienia z uzasadnieniem w dniu 10 stycznia 2017 r.Wniesienie apelacji w dniu 24 stycznia 2017 r. nastąpiło więc z zachowaniem wymaganego w art. 369 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 terminu.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy uwzględnił zażalenie i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. jw, aj