Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 60/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on first-instance costs as inadmissible but allows partial appeal on second-instance costs.

Numero d'incarto IV CZ 60/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's challenge regarding the first-instance cost ruling as inadmissible under the Code of Civil Procedure. While the appellant argued for higher reimbursement, the Court held that such costs were not subject to appeal because the first-instance court had already ruled on them. Conversely, the Court found the second-instance cost decision incomplete regarding the appellant's fee and ordered a remand for proper calculation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 394 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c. in conjunction with Art. 398 § 21 k.p.c.: An appeal against a second-instance court's decision on first-instance costs is inadmissible as it does not constitute a final ruling on those costs, whereas an appeal against the second-instance court's decision on second-instance costs is admissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
costs of proceedings inadmissible appeal second instance first instance Code of Civil Procedure reformatory judgment cost allocation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 394 § 1 pkt 2 k.p.c.
wyroku) podlega ono odrzuceniu, jako niedopuszczalne ze względu na treść art. 394 1 §
Art. 394 § 3 k.p.c.
wyroku) podlega ono odrzuceniu, jako niedopuszczalne ze względu na treść art. 394 1 §
Art. 398 § 21 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c., por.
Art. 108 § 2 k.p.c.
rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego (art. 108 § 2 w
Art. 391 § 1 k.p.c.
zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., por. postanowienie SN z dnia 23 czerwca 2010 roku,
Art. 398 § 1 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c., por.
art. 98 k.p.c
jednego zdania: „O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 98 k.p.c.”
art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c
pierwszej instancji, a zatem - ze względu na treść art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 39821 k.p.c
391 § 1 i art. 39821 k.p.c., por.
art. 373 k.p.c
39821 i art. 373 k.p.c., zaś w części dotyczącej

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 22 kwietnia 2010 roku, sygn. akt II CZ 1/10
postanowienie SN z dnia 22 kwietnia 2010 roku, sygn. akt II CZ 1/10, niepubl.).
postanowienie SN z dnia 7 maja 2010 roku, sygn. akt III CZ 12/10
postanowienie SN z dnia 23 czerwca 2010 roku, sygn. akt II CZ 45/10

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 60/10

POSTANOWIENIE

Dnia 24 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Budowlanego S.(...) Spółki z o.o. w B.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej w K.

o zmianę treści umowy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 września 2010 r.,

zażalenia strony pozwanej

na postanowienie o kosztach procesu zawarte w punktach I i III wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 3 marca 2010 r., sygn. akt I ACa (…),

I. odrzuca zażalenie na postanowienie rozstrzygające o zwrocie kosztów

procesu zawarte w pkt. I (pierwszym) wyroku;

II. uchyla postanowienie zawarte w pkt. III (trzecim) wyroku i w tym zakresie

przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i

rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Pozwana

Spółdzielnia

zaskarżyła

zażaleniem

skierowanym

do

Sądu

Najwyższego postanowienie w przedmiocie orzeczenia o zwrocie kosztów procesu od

powoda na rzecz pozwanej, zawarte w pkt I i III sentencji wyroku Sądu Apelacyjnego z

dnia 3 marca 2010 roku [sygn. akt I ACa (…)]. Żaląca zarzuciła nieprawidłowe

rozliczenie kosztów procesu wskutek niezasądzenia wszystkich należnych jej kosztów

procesu i wniosła o zasądzenie innych wyższych kwot. Pozwana twierdzi, że Sąd drugiej

instancji, oddalając powództwo wyrokiem reformatoryjnym i orzekając o kosztach nie

uwzględnił pełnej kwoty zaliczki wpłaconej przez pozwaną na poczet sporządzenia opinii

biegłego sądowego, a nadto nie dokonał rozliczenia kosztów w postaci uiszczonej przez

pozwaną opłaty od uwzględnionej w całości apelacji, orzekając tylko o kosztach

zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Powód w odpowiedzi na zażalenie wniósł o jego oddalenie i o zasądzenie

kosztów postępowania zażaleniowego, twierdząc m.in. że w zasądzonej kwocie kosztów

procesu za drugą instancję mieści się część uiszczonej przez pozwanego opłaty od

apelacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej rozstrzygnięcia

o kosztach procesu w postępowaniu apelacyjnym (pkt III sentencji wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 3 marca 2010 roku), zaś w części dotyczącej rozstrzygnięcia o

kosztach procesu przed Sądem pierwszej instancji (pkt I sentencji przywołanego

wyroku) podlega ono odrzuceniu, jako niedopuszczalne ze względu na treść art. 394 1 §

1 pkt 2 k.p.c.

Podniesione

rozstrzygnięcia

o

przez

skarżącego

kosztach

zarzuty

postępowania

kwestionujące

apelacyjnego

nie

prawidłowość

są

możliwe

do jednoznacznej ich oceny i weryfikacji ze względu na nadmierną zwięzłość

uzasadnienia rozstrzygnięcia o kosztach tego postępowania, ograniczającego się do

jednego zdania: „O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 98 k.p.c.”

(por. postanowienie SN z dnia 22 kwietnia 2010 roku, sygn. akt II CZ 1/10, niepubl.).

Ponieważ

strona

powodowa

okazała

się

stroną

przegrywającą

sprawę

w następstwie wyroku reformatoryjnego Sądu odwoławczego, to z mocy artykułu 98

k.p.c., obowiązana jest zwrócić pozwanej na jej żądanie koszty procesu niezbędne do

celowego dochodzenia praw przez pozwaną i jej celowej obrony (por. postanowienie SN

z dnia 1 lutego 2010 roku, sygn. akt V CZ 1/10, niepubl. postanowienie SN z dnia 7 maja

2010 roku, sygn. akt III CZ 12/10, niepubl.). W tej sytuacji zadaniem Sądu drugiej

instancji powinna więc być ocena niezbędności kosztów poniesionych przez pozwaną.

Wynik procesu w przedmiotowej sprawie dowiódł celowości i niezbędności uiszczenia

przez pozwaną opłaty od uwzględnionej w całości apelacji w wysokości 8.471 zł, która to

kwota – co oczywiste - nie została uwzględniona w całości w zasądzonych w wysokości

5400 złotych kosztach procesu przed Sądem drugiej instancji, bo obejmujących

wyłącznie koszty zastępstwa procesowego.

Odnośnie

zaś

do

zaskarżonego

przez

pozwaną

rozstrzygnięcia

Sądu

odwoławczego o kosztach procesu przed Sądem pierwszej instancji, w następstwie

wydania orzeczenie reformatoryjnego, podnieść należy, że takie rozstrzygnięcie nie jest

orzeczeniem co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu

pierwszej instancji, a zatem - ze względu na treść art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. - nie podlega

ono kontroli Sądu Najwyższego. W judykaturze zwraca się słusznie uwagę, że sądem

pierwszej instancji rozstrzygającym o kosztach procesu jest ten sąd, do którego kognicji

należy orzekanie po raz pierwszy o zwrocie tych kosztów. Zażalenie do Sądu

Najwyższego służy zatem tylko na postanowienie sądu drugiej instancji co do kosztów

procesu i to w takim zakresie, w jakim mogło być ono wydane przez ten sąd w

orzeczeniu kończącym postępowanie apelacyjne. W konsekwencji zażalenie do Sądu

Najwyższego na podstawie art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. przysługuje na postanowienie sądu

drugiej instancji o kosztach postępowania apelacyjnego, a także o kosztach

postępowania kasacyjnego w przypadku uprzedniego uchylenia przez Sąd Najwyższy

wyroku sądu drugiej instancji i przekazania sprawy temu sądowi do ponownego

rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego (art. 108 § 2 w

zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., por. postanowienie SN z dnia 23 czerwca 2010 roku,

sygn. akt II CZ 45/10, niepubl.). Orzeczenia o kosztach postępowania przed Sądem

pierwszej instancji, wydanego w konsekwencji reformatoryjnego orzeczenia przez Sąd

drugiej instancji, nie można zatem uznać za orzeczenie tego sądu co do kosztów

procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia przez sąd pierwszej instancji, a tym

samym za orzeczenie na które, zgodnie z art. 394 1 § 1 pkt 2 k.p.c., przysługuje

zażalenie do Sądu Najwyższego. Sąd odwoławczy rozstrzygając bowiem o kosztach

procesu przed Sądem pierwszej instancji rozstrzyga w istocie o kosztach procesu, które

były uprzednio przedmiotem rozstrzygnięcia przez Sąd pierwszej instancji.

Wniesione zażalenie w części dotyczącej rozstrzygnięcia o kosztach procesu w

postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji (pkt I sentencji wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 3 marca 2010 roku) podlega jako niedopuszczalne odrzuceniu na

podstawie art. 3941 § 3 zw. z art. 39821 i art. 373 k.p.c., zaś w części dotyczącej

rozstrzygnięcia o kosztach procesu przed Sądem drugiej instancji (pkt III sentencji

wyroku) podlega ono uwzględnieniu stosownie do art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39815 §

1 k.p.c. W przedmiocie kosztów postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie

art. 108 § 2 k.p.c.