Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 6/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal rejecting personal cassation appeal due to mandatory lawyer representation rule.

Numero d'incarto IV CZ 6/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's rejection of a personal cassation appeal. The appellant argued violations of constitutional rights and ECHR Article 6, claiming the dismissal was due to a lawyer's failure to file a notice of appeal. The court ruled that while the mandatory lawyer representation rule applies to the cassation appeal itself, it does not invalidate the appellant's personal request for the judgment copy, which was properly served. Consequently, the personal cassation appeal was inadmissible solely because the appellant failed to comply with the mandatory representation requirement for the appeal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 871 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 4 k.p.c.: The mandatory lawyer representation rule for cassation appeals renders a personal cassation appeal inadmissible, but does not invalidate a personal request for the judgment copy, and procedural violations do not constitute a denial of a fair trial.

Parole chiave

Generato dall'IA
mandatory lawyer representation cassation appeal admissibility personal appeal inadmissibility fair trial rights procedural compliance

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 871 § 1 k.p.c.
że zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. wobec powódki ma zastosowanie obligatoryjne
Art. 3986 § 4 k.p.c.
podlega odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 4 k.p.c. jako niedopuszczalna.
Art. 39815 k.p.c.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako nieuzasadnione.
Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
W zażaleniu pełnomocnik powódki zarzucając naruszenie art. 45 Konstytucji
Art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka
RP oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
art. 871 § 1 k.p.c
że zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c.
art. 3986 § 4 k.p.c
podlega odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 4 k.p.c.
art. 45 Konstytucji RP
W zażaleniu pełnomocnik powódki zarzucając naruszenie art. 45 Konstytucji
art. 387 § 3 k.p.c
podstawie art. 387 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 6/11

POSTANOWIENIE

Dnia 7 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Danuty J.

przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości , o uchylenie uchwał,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 kwietnia 2011 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 20 października 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 października 2010 r. Sąd

Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną od wyroku tego Sądu z dnia 23 czerwca

2010 r. wniesioną w dniu 21 września 2010 r. osobiście przez powódkę. Wskazał,

że zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. wobec powódki ma zastosowanie obligatoryjne

zastępstwo procesowe przez adwokata lub radcę prawnego w postępowaniu przed

Sądem Najwyższym, które dotyczy także czynności procesowych związanych z

postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej

instancji. Z tych względów skarga kasacyjna wniesiona osobiście przez powódkę

podlega odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 4 k.p.c. jako niedopuszczalna.

W zażaleniu pełnomocnik powódki zarzucając naruszenie art. 45 Konstytucji

RP oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności

sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950r.(Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284

ze zm. – dalej: „Konwencja o ochronie praw człowieka”) wnosił o uchylenie

zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest uzasadnione.

Wbrew zawartym w nim twierdzeniom, przyczyną odrzucenia skargi

kasacyjnej wniesionej osobiście przez powódkę nie było zaniechanie złożenia

„zapowiedzi skargi” przez radcę prawnego M. G. reprezentującą powódkę w

postępowaniu apelacyjnym, bowiem zarówno pełnomocnik z urzędu jak i powódka

osobiście złożyły w terminie skuteczny wniosek o sporządzenie i doręczenie

odpisu

wyroku

z

uzasadnieniem

Sądu

drugiej

instancji.

Pełnomocnictwo

procesowe, zarówno z wyboru, jak i z urzędu upoważniające do reprezentowania

strony przed Sądem drugiej instancji upoważnia pełnomocnika do złożenia takiego

wniosku. Także przewidziany w art. 871 § 1 k.p.c. przymus adwokacko-radcowski

nie dotyczy tej czynności (porównaj między innymi orzeczenia Sądu Najwyższego z

dnia 16 maja 2006 r. II UZ 6/06, OSNP 2007/11-12/174, z dnia 18 stycznia 2008r. V

CZ 122/07 i z dnia 5 listopada 2009 r. I CZ 66/09, nie publ.). Z tych względów

zarówno wniosek pełnomocnika z urzędu powódki jak i samej powódki złożone na

podstawie art. 387 § 3 k.p.c. były skuteczne i w ich wyniku nastąpiło doręczenie

odpisu wyroku Sądu drugiej instancji z uzasadnieniem.

Jednakże zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. powódka nie była uprawniona do

wniesienia osobiście skargi kasacyjnej wobec obowiązującego w tym przedmiocie

przymusu adwokacko-radcowskiego i z tych przyczyn jej skarga została odrzucona

jako niedopuszczalna. Jedynie ta okoliczność może być zatem przedmiotem

badania i oceny Sądu Najwyższego w ramach rozpoznawania zażalenia na

odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 398 6 § 2 k.p.c. w zw. z art. 871 § 1

k.p.c., gdyż tylko ona była przyczyną odrzucenia skargi. Zaskarżone postanowienie

nie narusza powyższych przepisów, jak również nie narusza wskazanych

w zażaleniu przepisów art. 45 ust.1 Konstytucji RP ani art. 6 ust.1 Konwencji

o ochronie praw człowieka. Naruszenie przez stronę obowiązujących przepisów

proceduralnych regulujących zaskarżalność orzeczenia sądu drugiej instancji nie

uzasadnia oceny o pozbawieniu strony możliwości sprawiedliwego rozpoznania jej

sprawy przez sąd (porównaj między innymi postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 10 września 1998 r. II CZ 114/98, OSNC 1999/2/42).

Bez znaczenia dla oceny zasadności zaskarżonego postanowienia jest także

powołane w zażaleniu stanowisko Sądu Najwyższego zajęte w uchwale składu

siedmiu sędziów z dnia 21 września 2000 r. III CZP 14/00 ( OSNC 2001/2/21)

stwierdzające, że adwokat ustanowiony dla strony przez sąd może odmówić

sporządzenia

kasacji

niedopuszczalna

lub

(obecnie

skargi

kasacyjnej),

oczywiście

bezzasadna.

jeżeli

byłaby

ona

Przedmiotem

oceny

Sądu

Najwyższego rozpoznającego zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi

kasacyjnej wniesionej bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego jest

bowiem tylko to, czy rzeczywiście naruszony został przepis art. 87 1 § 1 k.p.c.,

natomiast poza tą oceną muszą pozostać przyczyny, z powodu których strona

przepis ten naruszyła.

Biorąc wszystko to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 15 w zw.

z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako nieuzasadnione.

md