Supreme Court dismisses appeal rejecting personal cassation appeal due to mandatory lawyer representation rule.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's rejection of a personal cassation appeal. The appellant argued violations of constitutional rights and ECHR Article 6, claiming the dismissal was due to a lawyer's failure to file a notice of appeal. The court ruled that while the mandatory lawyer representation rule applies to the cassation appeal itself, it does not invalidate the appellant's personal request for the judgment copy, which was properly served. Consequently, the personal cassation appeal was inadmissible solely because the appellant failed to comply with the mandatory representation requirement for the appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 871 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 4 k.p.c.: The mandatory lawyer representation rule for cassation appeals renders a personal cassation appeal inadmissible, but does not invalidate a personal request for the judgment copy, and procedural violations do not constitute a denial of a fair trial.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 6/11
POSTANOWIENIE
Dnia 7 kwietnia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa Danuty J.
przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości , o uchylenie uchwał,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 7 kwietnia 2011 r.,
zażalenia powódki
na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 20 października 2010 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 października 2010 r. Sąd
Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną od wyroku tego Sądu z dnia 23 czerwca
2010 r. wniesioną w dniu 21 września 2010 r. osobiście przez powódkę. Wskazał,
że zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. wobec powódki ma zastosowanie obligatoryjne
zastępstwo procesowe przez adwokata lub radcę prawnego w postępowaniu przed
Sądem Najwyższym, które dotyczy także czynności procesowych związanych z
postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej
instancji. Z tych względów skarga kasacyjna wniesiona osobiście przez powódkę
podlega odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 4 k.p.c. jako niedopuszczalna.
W zażaleniu pełnomocnik powódki zarzucając naruszenie art. 45 Konstytucji
RP oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950r.(Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284
ze zm. – dalej: „Konwencja o ochronie praw człowieka”) wnosił o uchylenie
zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest uzasadnione.
Wbrew zawartym w nim twierdzeniom, przyczyną odrzucenia skargi
kasacyjnej wniesionej osobiście przez powódkę nie było zaniechanie złożenia
„zapowiedzi skargi” przez radcę prawnego M. G. reprezentującą powódkę w
postępowaniu apelacyjnym, bowiem zarówno pełnomocnik z urzędu jak i powódka
osobiście złożyły w terminie skuteczny wniosek o sporządzenie i doręczenie
odpisu
wyroku
z
uzasadnieniem
Sądu
drugiej
instancji.
Pełnomocnictwo
procesowe, zarówno z wyboru, jak i z urzędu upoważniające do reprezentowania
strony przed Sądem drugiej instancji upoważnia pełnomocnika do złożenia takiego
wniosku. Także przewidziany w art. 871 § 1 k.p.c. przymus adwokacko-radcowski
nie dotyczy tej czynności (porównaj między innymi orzeczenia Sądu Najwyższego z
dnia 16 maja 2006 r. II UZ 6/06, OSNP 2007/11-12/174, z dnia 18 stycznia 2008r. V
CZ 122/07 i z dnia 5 listopada 2009 r. I CZ 66/09, nie publ.). Z tych względów
zarówno wniosek pełnomocnika z urzędu powódki jak i samej powódki złożone na
podstawie art. 387 § 3 k.p.c. były skuteczne i w ich wyniku nastąpiło doręczenie
odpisu wyroku Sądu drugiej instancji z uzasadnieniem.
Jednakże zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. powódka nie była uprawniona do
wniesienia osobiście skargi kasacyjnej wobec obowiązującego w tym przedmiocie
przymusu adwokacko-radcowskiego i z tych przyczyn jej skarga została odrzucona
jako niedopuszczalna. Jedynie ta okoliczność może być zatem przedmiotem
badania i oceny Sądu Najwyższego w ramach rozpoznawania zażalenia na
odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 398 6 § 2 k.p.c. w zw. z art. 871 § 1
k.p.c., gdyż tylko ona była przyczyną odrzucenia skargi. Zaskarżone postanowienie
nie narusza powyższych przepisów, jak również nie narusza wskazanych
w zażaleniu przepisów art. 45 ust.1 Konstytucji RP ani art. 6 ust.1 Konwencji
o ochronie praw człowieka. Naruszenie przez stronę obowiązujących przepisów
proceduralnych regulujących zaskarżalność orzeczenia sądu drugiej instancji nie
uzasadnia oceny o pozbawieniu strony możliwości sprawiedliwego rozpoznania jej
sprawy przez sąd (porównaj między innymi postanowienie Sądu Najwyższego
z dnia 10 września 1998 r. II CZ 114/98, OSNC 1999/2/42).
Bez znaczenia dla oceny zasadności zaskarżonego postanowienia jest także
powołane w zażaleniu stanowisko Sądu Najwyższego zajęte w uchwale składu
siedmiu sędziów z dnia 21 września 2000 r. III CZP 14/00 ( OSNC 2001/2/21)
stwierdzające, że adwokat ustanowiony dla strony przez sąd może odmówić
sporządzenia
kasacji
niedopuszczalna
lub
(obecnie
skargi
kasacyjnej),
oczywiście
bezzasadna.
jeżeli
byłaby
ona
Przedmiotem
oceny
Sądu
Najwyższego rozpoznającego zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi
kasacyjnej wniesionej bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego jest
bowiem tylko to, czy rzeczywiście naruszony został przepis art. 87 1 § 1 k.p.c.,
natomiast poza tą oceną muszą pozostać przyczyny, z powodu których strona
przepis ten naruszyła.
Biorąc wszystko to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 15 w zw.
z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako nieuzasadnione.
md