Supreme Court dismisses appeal on termination of co-ownership due to low disputed property value under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the lower court's rejection of a cassation complaint regarding the termination of co-ownership. The appellant argued procedural violations, but the court found the appeal inadmissible because the disputed property value of 125,000 PLN fell below the statutory threshold for cassation. The decision relied on the principle that only the value of the disputed subject matter, as declared by the appellant, determines admissibility in such cases.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 5191 § 2 k.p.c.; Art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.: In disputes over termination of co-ownership, the admissibility of a cassation appeal depends solely on the value of the disputed subject matter declared by the appellant, which must meet the statutory monetary threshold.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 59/12
POSTANOWIENIE
Dnia 20 września 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)
SSN Marian Kocon
SSN Marta Romańska (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku K. K.
przy uczestnictwie M. K.
o zniesienie współwłasności,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 20 września 2012 r.,
zażalenia uczestniczki postępowania
na postanowienie Sądu Okręgowego
z dnia 28 września 2011 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 28 września 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę
kasacyjną uczestniczki M. K. od postanowienia tego Sądu z 19 kwietnia 2011 r.,
wydanego w sprawie o zniesienie współwłasności. Sąd Okręgowy przyjął, że
skarga kasacyjna jest niedopuszczalna z uwagi na zbyt niską wartość przedmiotu
zaskarżenia i jako podstawę rozstrzygnięcia powołał art. 519 1 § 2 k.p.c. oraz art.
3986 § 2 k.p.c.
W zażaleniu na postanowienie z 28 września 2011 r. uczestniczka zarzuciła,
że zapadło ono z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, to jest art. 233
k.p.c., 3986 § 2 k.p.c., 5191 § 2 k.p.c. i art. 64 Konstytucji.
Uczestniczka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie
biegu wniesionej skardze kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Określenie w art. 5191 k.p.c. rodzaju spraw, w których przysługuje lub nie
przysługuje skarga kasacyjna nawiązuje bezpośrednio do systematyki spraw
poddanych rozpoznaniu w postępowaniu nieprocesowym w poszczególnych
działach części pierwszej, księgi drugiej, tytułu II k.p.c. Przez określone według ich
rodzaju sprawy, w których według art. 5191 k.p.c. przysługuje skarga kasacyjna
należy zatem rozumieć sprawy odpowiadające tej systematyce (por. postanowienie
Sądu Najwyższego z 25 stycznia 2001 r., III CKN 1454/00, OSNC 2001, nr 7-8,
poz. 116).
O dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawach o podział majątku
wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami rozstrzyga
wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 5191 § 2 k.p.c.). Art. 5191 § 2 k.p.c.
dopuszczając skargę kasacyjną w sprawach z zakresu prawa rodzinnego
w sprawach o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej
między małżonkami, ustanawia granicę kwotową od stu pięćdziesiąt tysięcy złotych.
Według tej samej zasady w art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. ustawodawca uregulował
kwestię
dopuszczalności
skargi
kasacyjnej
w
sprawach
o
zniesienie
współwłasności. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z 11 lipca 2001 r.,
IV CZ 106/01, (Prok. i Pr. 2002, nr 6) dla oceny dopuszczalności skargi kasacyjnej
w tych sprawach nie ma znaczenia wartość poszczególnych składników majątku,
czy też wartość całego majątku wspólnego będącego przedmiotem podziału.
Decyduje o niej bowiem wyłącznie wartość przedmiotu zaskarżenia podana przez
wnoszącego skargę kasacyjną uczestnika postępowania, który określa ją
adekwatnie do wartości naruszonego orzeczeniem uprawnienia majątkowego.
Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte 11 października 2007 r.
z inicjatywy K. K., który wniósł o zniesienie współwłasności nieruchomości
lokalowej. Poza sporem pozostawało, że jedyny składnik podlegającego podziałowi
majątku to nieruchomość lokalowa, kupiona przez K. K. i M. K. już po rozwodzie.
W toku postępowania wszczętego przez K. K. - M. K. wystąpiła o uzgodnienie
treści księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości lokalowej z rzeczywistym
stanem prawnym poprzez ujawnienie w niej, że nieruchomość jest przedmiotem
współwłasności nie zaś wspólności ustawowej. Sprawa została zarejestrowana
przez Sąd Rejonowy do sygn. I C … i – na podstawie art. 619 k.p.c. – przekazana
do rozpoznania w sprawie o zniesienie współwłasności. Sąd Rejonowy uznał,
że nieruchomość podlegająca podziałowi jest przedmiotem współwłasności stron
w częściach po ½, co uczestniczka kwestionowała w apelacji i kwestionuje także
w skardze kasacyjnej.
Koniecznym elementem apelacji i skargi kasacyjnej jest określenie wartości
przedmiotu sporu. Fachowo reprezentowana uczestnika w obu tych środkach
zaskarżenia wartość tę określiła na 125.000 zł, co – jak wynika z uzasadnienia
zaskarżonego
postanowienia
i
zażalenia
–
odpowiada
połowie
wartości
nieruchomości podlegającej podziałowi. Tak samo określiła też wartość przedmiotu
zaskarżenia w zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej.
Nie może zatem uczestniczka oczekiwać, że Sąd drugiej instancji orzekający
w sprawie, ale i Sąd Najwyższy, do którego wniosła zażalenie na postanowienie
o odrzuceniu
skargi
kasacyjnej,
oznaczy
wartość
przedmiotu
zaskarżenia
dla kwestionowanego przez nią rozstrzygnięcia na innym niż oznaczony przez nią
poziomie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 398 14 k.p.c. w zw. z art. 3941
§ 3 k.p.c., zażalenie jako bezzasadne podlegało oddaleniu.
jw