Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 58/20 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal; lawyer's negligence does not excuse client's missed cassation deadline.

Numero d'incarto IV CZ 58/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against the appellate court's decision to reject the request to restore the cassation deadline. The court held that the plaintiff's lawyer, acting as the official representative, was properly served with the judgment and that the client's lack of knowledge regarding the lawyer's change or the judgment's delivery was irrelevant. Consequently, the court ruled that the lawyer's negligence is legally attributed to the client, meaning the client cannot claim non-fault for missing the deadline due to the lawyer's actions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 168 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c. - The acts and omissions of a process representative are deemed equivalent to those of the party; therefore, the representative's fault precludes the party from claiming lack of fault for missing a procedural deadline.

Parole chiave

Generato dall'IA
process representative procedural deadline fault attribution cassation appeal negligence civil procedure code legal representation restituzione del termine

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 168 § 1 k.p.c.
3986 § 2 i art. 168 § 1 k.p.c. Jednocześnie skarżący, powołując się na art.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
Art. 380 k.p.c.
Art. 133 § 3 k.p.c.
zostało doręczone adwokat T.P., jako pełnomocnikowi procesowemu (art. 133 § 3 w związku z art.
Art. 118 § 1 k.p.c.
133 § 3 w związku z art. 118 § 1 k.p.c.).
art. 168 § 1 k.p.c
3986 § 2 i art. 168 § 1 k.p.c.
art. 380 k.p.c
art. 118 § 1 k.p.c
133 § 3 w związku z art. 118 § 1 k.p.c.).
art. 39814 k.p.c
mutatis mutandis postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2015 r., IV CZ 55/15, niepubl.).Z tych względów, na podstawie art. 39814 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2000 r., II CKN 554/00
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 2011 r., I CZ 130/11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2013 r., II CZ 163/12
orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 1935 r., C.III. 1146/34
orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 1935 r., C.III. 1146/34, Zb.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2011 r., I UZ 165/10
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2011 r., I CZ 81/11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2015 r., IV CZ 55/15
mutatis mutandis postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2015 r., IV CZ 55/15, niepubl.).Z tych względów, na podstawie art.
V ACa 326/19
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 58/20 POSTANOWIENIE Dnia 25 września 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący)‎SSN Paweł Grzegorczyk (sprawozdawca)‎SSN Władysław Pawlak w sprawie z powództwa G.G.‎przeciwko M.K., M.L. i Z.L.następcom prawnym W.L.‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 września 2020 r.,‎zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku‎z dnia 18 lutego 2020 r., sygn. akt V ACa 326/19, 1. oddala zażalenie;

2. przyznaje adwokat J.G. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Gdańsku kwotę 1800 (tysiąc osiemset 00/100) złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu zażaleniowym.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 18 lutego 2020 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku oddalił wniosek powoda G.G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku tego Sądu z dnia 9 września 2019 r. Jednocześnie Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną powoda.Sąd Apelacyjny wskazał, że wniosek o doręczenie wyroku z dnia 9 września 2019 r. z uzasadnieniem został złożony przez pełnomocnika powoda działającego z urzędu. Wyrok z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi w dniu 7 października 2019 r. Ewentualne uchybienia pełnomocnika procesowego w zakresie poinformowania powoda o doręczeniu orzeczenia, skutkujące uchybieniem terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej, nie mogły, zdaniem Sądu, uzasadniać wniosku o przywrócenie terminu.Postanowienie Sądu Apelacyjnego zaskarżył zażaleniem powód, zarzucając naruszenie art. 3986 § 2 i art. 168 § 1 k.p.c. Jednocześnie skarżący, powołując się na art. 380 k.p.c., wniósł o poddanie kontroli orzeczenia w przedmiocie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W motywach zażalenia skarżący podał, że ze względu na pobyt w Zakładzie Karnym ma utrudniony kontakt z pełnomocnikiem i sądem.

Wskazał, że nie został poinformowany o zmianie pełnomocnika z urzędu, do której doszło w postępowaniu apelacyjnym. Zaniepokojony brakiem informacji o sprawie zwrócił się do Sądu Apelacyjnego w dniu 12 listopada 2019 r. o umożliwienie wglądu do akt sprawy, co nastąpiło ostatecznie w dniach 2 i 3 stycznia 2020 r. Wtedy powziął informację o ustanowionym dla niego nowym pełnomocniku i o treści wyroku Sądu Apelacyjnego.Z materiału sprawy wynikało, że adwokat T.P. została ustanowiona w sprawie pełnomocnikiem procesowym skarżącego na podstawie postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 20 maja 2019 r., który ustalił, że dotychczasowy pełnomocnik powoda zaprzestał wykonywania zawodu.

W związku z tym zawiadomienie o terminie rozprawy apelacyjnej w dniu 9 września 2019 r. zostało doręczone adwokat T.P., jako pełnomocnikowi procesowemu (art. 133 § 3 w związku z art. 118 § 1 k.p.c.). Adwokat T.P., działając w imieniu powoda, złożyła także wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego i doręczenie go z uzasadnieniem, co też in casu nastąpiło.W judykaturze przyjmuje się jednolicie, przy aprobacie doktryny, że działania i zaniechania pełnomocnika procesowego są równoznaczne z działaniami i zaniechaniami strony.

Także zawinienie pełnomocnika procesowego jest tożsame z zawinieniem strony. Pełnomocnik działa w postępowaniu jako alter ego strony, toteż zaniedbania lub nienależyta staranność pełnomocnika albo osób, którymi się on posługuje, wykluczają przyjęcie braku winy strony w niezachowaniu terminu (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2000 r., II CKN 554/00, niepubl., z dnia 1 grudnia 2011 r., I CZ 130/11 niepubl. i z dnia 14 lutego 2013 r., II CZ 163/12, niepubl. oraz powołane tam dalsze orzecznictwo). Do tych samych konsekwencji sprowadza się pogląd, według którego za stronę w rozumieniu art. 168 § 1 k.p.c. należy uważać także działających w sprawie przedstawiciela ustawowego i pełnomocnika procesowego strony (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 1935 r., C.III. 1146/34, Zb.

Orz. 1936, nr 3, poz. 108 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2011 r., I UZ 165/10, niepubl. i z dnia 28 września 2011 r., I CZ 81/11, niepubl.).W tym stanie rzeczy wskazane w zażaleniu okoliczności nie pozwalały przyjąć, że skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminowi. Wyrok Sądu Apelacyjnego z uzasadnieniem został doręczony prawidłowo umocowanemu pełnomocnikowi procesowemu powoda. Doręczenie to, dokonane w dniu 7 października 2019 r., wywarło skutek procesowy również wobec powoda i pociągało za sobą otwarcie biegu terminu do wniesienia przez powoda skargi kasacyjnej.

Powołane przez skarżącego okoliczności dotyczące utrudnionego kontaktu z pełnomocnikiem, braku wiedzy o jego zmianie, dołożeniu staranności w zakresie dążenia do zapoznania się z aktami, a także ewentualne zaniechanie poinformowania skarżącego o wydaniu wyroku, a w konsekwencji o rozpoczęciu biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, nie rzutowały na sytuację procesową powoda z punktu widzenia powinności dotrzymania terminu do wniesienia środka zaskarżenia i konsekwencji jego niedochowania.Okoliczność, że pełnomocnik procesowy nie poinformował powoda o losach postępowania apelacyjnego, w tym o wydaniu w sprawie rozstrzygnięcia i jego doręczeniu, może być rozpatrywana w płaszczyźnie relacji między pełnomocnikiem procesowym a powodem.

To, że skarga kasacyjna nie została wniesiona w terminie na skutek ewentualnego nienależytego działania pełnomocnika procesowego, nie może jednak stanowić przyczyny stwierdzenia braku winy po stronie powoda w uchybieniu terminowi do wniesienia środka zaskarżenia. Okoliczności te nie wskazują bowiem, by na przeszkodzie prawidłowemu wniesieniu skargi kasacyjnej stanęły obiektywne i niezależne od strony i jej pełnomocnika przeszkody (por. mutatis mutandis postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2015 r., IV CZ 55/15, niepubl.).Z tych względów, na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. as]jw