Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 58/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on appeal court order denying fee waiver as inadmissible under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CZ 58/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's order denying a fee waiver for the cassation complaint. The appellant argued that the new Civil Procedure Code allowed appeals on such orders, but the court distinguished court fee waivers from procedural costs. The court held that the specific provision permitting appeals on second-instance cost rulings does not apply to fee waivers, rendering the appeal inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3941 § 1 k.p.c.; Art. 398 § 21 k.p.c.: Appeals to the Supreme Court on second-instance rulings regarding court fee waivers are inadmissible as these rulings do not concern procedural costs under the cited statute.

Parole chiave

Generato dall'IA
civil procedure code court fee waiver inadmissible appeal second instance ruling procedural costs supreme court jurisdiction fee waiver denial

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3941 § 1 k.p.c.
uchylenie stwierdzając, że w świetle art. 3941 § 1 pkt.2 k.p.c., w brzmieniu po
Art. 398 § 21 k.p.c.
kasacyjna, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 398 1, a także
Art. 373 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 373 w zw.
Art. 370 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 373 w zw. z art. 370
Art. 398 § 14 k.p.c.
kasacyjna, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 398 1, a także
Art. 398 § 6 § 2 k.p.c.
kasacyjna, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 398 1, a także
Art. 380 k.p.c.
na podstawie art. 380 w zw.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c. odrzucił zażalenie powoda w tym
art. 3941 § 1 pkt1 k.p.c
zażaleniem na postanowienia, o których mowa w art. 3941 § 1 pkt1 k.p.c.
art. 3941 § 2 k.p.c
w sprawie, w rozumieniu art. 3941 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 58/10

POSTANOWIENIE

Dnia 24 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa Z. D.

przeciwko M. K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 września 2010 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 10 marca 2010 r.,

1)

2)

odrzuca zażalenie na orzeczenie zawarte w punkcie I

zaskarżonego postanowienia;

oddala zażalenie w pozostałej części.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 11 lutego 2010 r. Sąd Apelacyjny zwolnił powoda od

opłaty sądowej od skargi kasacyjnej ponad kwotę 1 000 zł. a w pozostałej części

oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i wezwał pełnomocnika

powoda do uiszczenia w terminie tygodniowym opłaty od skargi kasacyjnej w

kwocie 1 000 zł. pod rygorem odrzucenia skargi. Pełnomocnik powoda nie uiścił w

zakreślonym terminie opłaty, wniósł natomiast zażalenie na postanowienie

oddalające wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 marca 2010 r. Sąd Apelacyjny

odrzucił powyższe zażalenie jako niedopuszczalne w świetle art. 394 1 k.p.c. oraz

odrzucił skargę kasacyjną powoda jako nieopłaconą w zakreślonym terminie.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik powoda wniósł o jego

uchylenie stwierdzając, że w świetle art. 3941 § 1 pkt.2 k.p.c., w brzmieniu po

nowelizacji obowiązującej od dnia 22 maja 2009 r., stronie przysługuje zażalenie do

Sądu Najwyższego na postanowienie Sądu drugiej instancji oddalające wniosek

o zwolnienie od kosztów sądowych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego o odrzuceniu zażalenia

powoda na postanowienie z dnia 11 lutego 2010 r. oddalające w części wniosek

o zwolnienie od opłaty sądowej od skargi kasacyjnej jest niedopuszczalne i jako

takie podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 3941 § 1 i 2 k.p.c., w brzmieniu obowiązującym od dnia

22 maja 2009 r., kiedy weszła w życie ustawa z dnia 19 marca 2009 r.

nowelizująca kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 69, poz. 592), zażalenie

do Sądu Najwyższego przysługuje jedynie na postanowienie Sądu drugiej instancji:

1. odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia (§ 1 pkt 1), 2. co do kosztów procesu, które

nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji (§ 1 pkt 2) oraz na

postanowienie kończące postępowanie w sprawach, w których przysługuje skarga

kasacyjna, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 398 1, a także

postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu

pierwszej instancji (§ 2).

Nie ulega wątpliwości, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu

zażalenia na postanowienie o odmowie zwolnienia od opłaty sądowej nie jest

zażaleniem na postanowienia, o których mowa w art. 3941 § 1 pkt1 k.p.c.

Nie jest to również zażalenie na postanowienie kończące postępowanie

w sprawie, w rozumieniu art. 3941 § 2 k.p.c. Zgodnie bowiem z utrwalonym

stanowiskiem Sądu Najwyższego, w przepisie tym chodzi o postanowienia

kończące sprawę, jako pewną całość poddaną pod osąd, a postanowienie

odrzucające zażalenie na odmowę zwolnienia od kosztów sądowych nie jest takim

postanowieniem, gdyż sprawę kończy dopiero postanowienie o odrzuceniu środka

odwoławczego, wydane w związku z oddaleniem wniosku o zwolnienie od opłaty od

tego środka i nie uiszczeniem jej przez stronę (porównaj między innymi

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 1996 r. I CKN 7/96, OSNC

1997/3/31, z dnia 3 kwietnia 1997 r. I CZ 27/97, OSNC 1997/9/130 i

z dnia

11 sierpnia 1999 r. I CKN 367/99, OSNC 2000/3/48).

Zażalenie na postanowienie o odrzuceniu zażalenia na postanowienie

o oddaleniu

wniosku o

zwolnienie

od opłaty sądowej

nie

jest

również

postanowieniem, o którym mowa w art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c., nie jest bowiem

zażaleniem co do kosztów procesu.

Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 2009 r. SK

19/08 (OTK-A 2009/3/29), w którym stwierdził zgodność z Konstytucją art. 3941 § 2

k.p.c., w brzmieniu sprzed wskazanej wyżej nowelizacji k.p.c., w zakresie, w jakim

uniemożliwia zaskarżenie postanowienia o odmowie zwolnienia od kosztów

sądowych wydanego po raz pierwszy przez sąd drugiej instancji – instytucja

zwolnienia od kosztów sądowych, przewidziana przez ustawę o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych jest instytucją inną niż orzekanie o kosztach procesu,

uregulowane

w przepisach

k.p.c.

Z tych

względów,

zdaniem

Trybunału

Konstytucyjnego, nie ma podstaw do stosowania do orzeczenia o zwolnieniu lub

odmowie

zwolnienia

od

kosztów

sądowych

gwarancji

konstytucyjnych

przewidzianych w art. 45 ust. 1, art. 78 i art. 176 Konstytucji, a tym samym nie ma

podstaw do posługiwania się w tym wypadku argumentami przedstawionymi

w wyroku Trybunału z dnia 27 marca 2007 r. SK 3/05 (OTK-A 2007/3/32),

uzasadniającymi niezgodność z Konstytucją art. 393 18 k.p.c. (obecnie art. 3941 § 2

k.p.c.) w zakresie, w jakim uniemożliwiał zaskarżenie postanowienia o kosztach

procesu zasądzonych po raz pierwszy przez sąd drugiej instancji. Z tych względów

Trybunał Konstytucyjny uznał, że konstytucyjne standardy procedury nie nakazują

przyznania stronom i uczestnikom postępowania środków zaskarżenia na

postanowienia w kwestii zwolnienia od kosztów sądowych wydane po raz pierwszy

przez sąd drugiej instancji.

Uwzględniając

oba

powyższe

wyroki

Trybunału

Konstytucyjnego

ustawodawca znowelizował od dnia 22 maja 2009r. przepis art. 394 1 § 1 k.p.c.

wprowadzając w punkcie 2, zgodnie z wyrokiem Trybunału z dnia 27 marca 2007 r.

SK 3/05, zażalenie do Sądu Najwyższego na postanowienie sądu drugiej instancji

co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej

instancji.

Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 17 listopada 2009 r.

III CZ 53/09 (OSNC 2010/5/79) powyższy przepis rozszerza krąg wyjątków od

zasady, że nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego na postanowienie sądu

drugiej instancji inne niż kończące postępowanie w sprawie i jako przepis

o charakterze wyjątkowym powinien być interpretowany ściśle.

Biorąc to pod uwagę oraz zważywszy, że, jak wskazano wyżej,

rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, uregulowane

w art. 100-108 u.k.s.c., nie jest orzeczeniem co do kosztów procesu,

uregulowanym w art. 98-109 k.p.c. – przepis art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. nie ma

zastosowania do rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych.

Z tych względów niedopuszczalne jest zażalenie do Sądu Najwyższego na

postanowienie odmawiające zwolnienia od kosztów sądowych, wydane po raz

pierwszy przez sąd drugiej instancji, jak również na postanowienie o odrzuceniu

zażalenia na postanowienie o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych.

Niedopuszczalne

jest

zatem

zażalenie

powoda

na

postanowienie

Sądu

Apelacyjnego odrzucające zażalenie na postanowienie tego Sądu o odmowie

zwolnienia powoda od części opłaty od skargi kasacyjnej.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 373 w zw. z art. 370

k.p.c. oraz art. 39821 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. odrzucił zażalenie powoda w tym

zakresie.

Natomiast zażalenie w części dotyczącej postanowienia Sądu Apelacyjnego

o odrzuceniu skargi kasacyjnej powoda podlega oddaleniu jako bezzasadne.

Trafność postanowienia o odmowie zwolnienia powoda od części opłaty od

skargi kasacyjnej nie podlega kontroli Sądu Najwyższego, bowiem jak wskazano

wyżej, postanowienie to nie jest zaskarżalne do Sądu Najwyższego, a zawodowy

pełnomocnik powoda nie skorzystał z możliwości poddania go kontroli tego Sądu

na podstawie art. 380 w zw. z art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c., nie zawarł bowiem

w zażaleniu odpowiedniego wniosku w tym przedmiocie, bez którego kontrola taka

jest niemożliwa.

Ocenie Sądu Najwyższego podlega zatem jedynie trafność odrzucenia

skargi kasacyjnej jako nieopłaconej w terminie, której w istocie skarżący nie

kwestionuje i która nie budzi wątpliwości w świetle art. 398 6 § 2 k.p.c. i z tych

względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił

zażalenie na to postanowienie, jako bezzasadne.