Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 58/08 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal where fee exemption law does not apply to pending proceedings.

Numero d'incarto IV CZ 58/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a lower court's rejection of the appeal due to unpaid filing fees. Although the plaintiff was fully exempt from court costs, the court held that the transitional provisions of the 2006 fee law required applying old rules to cases started before its entry into force. Consequently, the plaintiff remained obligated to pay the basic fee for the appeal document, rendering the appeal inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 2 ustawy z 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; Art. 1302 § 3 k.p.c.: The transitional provisions of the 2006 amendment to the Civil Procedure Costs Act do not exempt parties from paying basic fees for appeals in cases commenced before the amendment's entry into force, even if they were previously fully exempt from costs.

Parole chiave

Generato dall'IA
transitional provisions court costs fee exemption appeal inadmissibility civil procedure law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 2 of the Act of 14 December 2006 on amending the Act on court costs in civil matters
Sąd I instancji odrzucił z tej przyczyny apelację powoda, powołując się na art. 2
Art. 1302 § 3 of the Code of Civil Procedure
2006 r.”) w zw. z art. 1302 § 3 k.p.c. i art. 100 ust. 2 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach
Art. 149 § 1 of the Act on court costs in civil matters
art. 100 i art. 149 ust. 1 u.k.s.c. oraz art. 1302 § 3 k.p.c., polegające na odrzuceniu apelacji
Art. 395 § 2 of the Code of Civil Procedure
„u.k.s.c.”), swoje postanowienie uchylił jednak na podstawie art. 395 § 2 k.p.c.
Art. 398 § 1 of the Code of Civil Procedure
(art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).
art. 1302 § 3 k.p.c
2006 r.”) w zw. z art. 1302 § 3 k.p.c. i art. 100 ust. 2 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach
art. 395 § 2 k.p.c
„u.k.s.c.”), swoje postanowienie uchylił jednak na podstawie art. 395 § 2 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
z art. 3941 § 3 k.p.c.).
art. 102 k.p.c
powoda (art. 102 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.).
art. 391 § 1 k.p.c
39821 i art. 391 § 1 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 58/08

POSTANOWIENIE

Dnia 24 lipca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

SSN Zbigniew Strus

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa C. C.

przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Szpitalowi Klinicznemu Nr (…) Akademickiemu

Centrum Klinicznemu Akademii Medycznej w G. z udziałem interwenienta ubocznego po

stronie pozwanej (…) Zakładu Ubezpieczeń SA w W.

o ustalenie i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 lipca 2008 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 25 lutego 2008 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie i nie obciąża powoda obowiązkiem zwrotu pozwanemu kosztów

postępowania zażaleniowego

Uzasadnienie

Powód wytoczył powództwo w niniejszej sprawie 27 lipca 2006 r. i w toku procesu

korzystał z przyznanego mu postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2006 r. całkowitego

zwolnienia od kosztów sądowych.

Sąd Okręgowy w G. wydał w dniu 28 sierpnia 2007 r. niekorzystny dla powoda

wyrok, który został zaskarżony apelacją, wniesioną w dniu 5 listopada 2007 r. przez

reprezentującego powoda zawodowego pełnomocnika. Pełnomocnik nie uiścił jednak

opłaty podstawowej od tego środka odwoławczego.

Sąd I instancji odrzucił z tej przyczyny apelację powoda, powołując się na art. 2

ustawy z 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 21, poz. 123, oznaczana dalej jako „ustawa z 14 grudnia

2006 r.”) w zw. z art. 1302 § 3 k.p.c. i art. 100 ust. 2 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm., dalej określana jako

„u.k.s.c.”), swoje postanowienie uchylił jednak na podstawie art. 395 § 2 k.p.c. i przekazał akta

sprawy wraz z apelacją Sądowi Apelacyjnemu. Sąd II instancji w wyniku wstępnej kontroli

środka odwoławczego, postanowieniem z dnia 25 lutego 2008 r. ponownie odrzucił apelację

powoda. Sąd Apelacyjny, wskazując treść art. 2 ustawy z 14 grudnia 2006 r., a nadto art. 3

ust. 2, art. 14 ust. 2 i 3 oraz art. 100 ust. 2 u.k.s.c. uznał, że apelacja powoda jest dotknięta

brakiem w postaci nieuiszczenia opłaty podstawowej w kwocie 30 zł, którą pełnomocnik

powoda powinien był wnieść wraz z apelacją, a brak ten uzasadnia odrzucenie apelacji

na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. Sąd podkreślił, że ustawa z 14 grudnia 2006 r., obowiązująca

od 10 marca 2007 r., uchyliła wprawdzie obowiązek uiszczania opłaty podstawowej przez osoby

korzystające z całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych, jednak w jej art. 2 do spraw

wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, nakazano stosować przepisy

dotychczasowe, to znaczy przepisy ustawy z 28 lipca 2005 r. w brzmieniu sprzed

nowelizacji. Oznacza to, że w takich sprawach, do których należy także rozpatrywany spór,

strona korzystająca z całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych nadal obowiązana jest

uiszczać opłatę podstawową od pism podlegających opłatom.

Powód zażalił się na powyższe postanowienie zarzucając naruszenie art. 2 ustawy z

dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych,

art. 100 i art. 149 ust. 1 u.k.s.c. oraz art. 1302 § 3 k.p.c., polegające na odrzuceniu apelacji

powoda jako nieopłaconej i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, przyjęcie do

rozpoznania apelacji powoda, a także o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda

kosztów postępowania zażaleniowego. Zdaniem powoda przy wykładaniu zagadnień

intertemporalnych dotyczących przepisów regulujących koszty sądowe za obowiązującą

uznać należy - przyjętą także w innych ustawach - zasadę, że dotychczasowe przepisy

stosuje się wyłącznie do zakończenia postępowania w danej instancji. W sytuacji, gdy

dojdzie do zmiany przepisów w toku sprawy, w postępowaniu toczącym się w nowej

instancji stosuje się już przepisy aktualnie obowiązujące. Skarżący zaznaczył, że taka

regulacja znajduje się w art. 149 ust. 1 u.k.s.c., identyczna regulacja była zawarta w art. 49

obowiązującej poprzednio ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych, art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. nie może więc zmieniać tej

zasady, bowiem „nie do przyjęcia jest sytuacja, w której mają obowiązywać różne reżimy

dotyczące wydarzenia, od którego należy stosować aktualnie obowiązujące przepisy o

kosztach sądowych”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Argumentacja skarżącego sprowadza się do tezy, że w jednym akcie prawnym

powinny być przestrzegane jednolite zasady intertemporalne, jeżeli zatem wprowadzając

ustawę z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ustawodawca

uznał za zasadne stosowanie przepisów dotychczasowych jedynie do zakończenia sprawy

w danej instancji, w kolejnej instancji nakazując już stosowanie nowych przepisów, to

nowelizując tą ustawę powinien przestrzegać tej samej reguły i znowelizowane normy

włączać do spraw w toku w tym samym, instancyjnym rytmie. Myśl ta nie jest pozbawiona

słuszności jako postulat, jednak nie może uzasadniać wykładni sprzecznej z brzmieniem art.

2 ustawy nowelizującej u.k.s.c., który nakazuje stosować przepisy dotychczasowe do spraw

w toku, nie ograniczając tej prolongaty końcem danej instancji. Wyraźna różnica użytych

sformułowań pomiędzy art. 149 § 1 u.k.s.c. („W sprawach wszczętych przed dniem

wejścia w życie ustawy stosuje się, do czasu zakończenia postępowania w danej

instancji, dotychczasowe przepisy o kosztach sądowych”) a art. 2 ustawy nowelizującej

u.k.s.c. („Do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe.”) nie daje podstaw do przypisania im tożsamego znaczenia. Przepisy te

regulują przy tym zupełnie inne zagadnienia przejściowe i nie zachodzi między nimi

żadna więź, rzutująca na kierunek wykładni. Pierwszy dotyczy momentu włączenia do

spraw będących w toku przepisów nowej ustawy o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych, drugi – zastosowania tej ustawy w znowelizowanym kształcie. Treść art. 2

ustawy z 14 grudnia 2006 r. słusznie została zinterpretowana przez Sąd II instancji jako

nakaz traktowania osób zwolnionych całkowicie od kosztów sądowych, występujących w

sprawach wszczętych przed wejściem w życie nowelizacji, jako nadal zobowiązanych do

uiszczania opłaty podstawowej od wnoszonych pism podlegających opłacie. Dotyczy to

nie tylko spraw wytoczonych, jak niniejsza, już w okresie obowiązywania ustawy z 28

lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, ale także, jak uznał Sąd

Najwyższy w uchwale z dnia 27 czerwca 2008 r. (III CZP 48/08, dotąd nie publ.), spraw

wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy.

Pełnomocnik powoda, wnosząc w jego imieniu apelację obowiązany był więc

uiścić od niej opłatę podstawową, a niewykonanie tego obowiązku rodziło konsekwencje

przewidziane w art. 1302 § 3 k.p.c.

Z przytoczonych względów zażalenie powoda nie mogło zostać uwzględnione

(art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Orzeczenie o kosztach procesu uzasadnione jest sytuacją życiową i materialną

powoda (art. 102 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.).