Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 57/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal on first-instance costs but allowed appeal on appellate costs due to procedural rules.

Numero d'incarto IV CZ 57/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal regarding costs incurred in the first instance, ruling that such costs were already adjudicated by the second-instance court. However, the court set aside the decision concerning appellate costs because the lower court failed to provide sufficient justification for its ruling based on the plaintiff's financial situation. Consequently, the case was remanded to the district court for a new decision on the appellate costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.: An appeal against a second-instance court's decision on first-instance costs is inadmissible if the second-instance court already adjudicated those costs, as the appeal only covers costs not previously decided.

Parole chiave

Generato dall'IA
civil procedure costs appeal admissibility first instance costs second instance costs remand for retrial financial situation procedural rules

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 9 ust. 6 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego
Zgodnie z regułą wyrażoną w art. 9 ust.
Art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.
przypomnieć, że art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. w brzmieniu sprzed dnia wejścia w życie
Art. 3941 § 3 k.p.c.
39821 i art. 3941 § 3 k.p.c. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy
Art. 373 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 373 w związku z art.
Art. 370 k.p.c.
373 w związku z art. 370,
Art. 398 § 1 k.p.c.
art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy
Art. 108 § 2 k.p.c.
zdanie pierwsze i art. 108 § 2 w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
108 § 2 w związku z art. 391 § 1, art.
art. 102 k.p.c
do zastosowania art. 102 k.p.c.
art. 3941 k.p.c
postanowienia o kosztach procesu ma zastosowanie art. 3941 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 16 czerwca 2010 r., I CZ 30/10
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 23 czerwca 2010 r., II CZ 45/10
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 24 września 2010 r., IV CZ 60/10
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 30 marca 2012 r., III CZ 4/12
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 6 lipca 2012 r., V CZ 112/11

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 57/12

POSTANOWIENIE

Dnia 5 października 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marta Romańska

SSA Władysław Pawlak

w sprawie z powództwa Z. P.

przeciwko W. J.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 5 października 2012 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie o kosztach procesu zawarte w punktach pierwszym i trzecim

wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 25 października 2011 r.,

1. odrzuca zażalenie w części dotyczącej kosztów procesu

poniesionych w postępowaniu w pierwszej instancji (pkt I);

2. uchyla zaskarżone postanowienie w części dotyczącej

kosztów postępowania apelacyjnego i w tym zakresie

przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego

rozpoznania,

pozostawiając

Sądowi rozstrzygnięcie o

zażaleniowego.

kosztach

temu

postępowania

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 8 marca 2011 r. Sąd Rejonowy zasądził od pozwanej na

rzecz powoda kwotę 48 419,20 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 5 października

2010 r. oraz kwotę 4 838 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym – 2 400 zł

kosztów zastępstwa procesowego.

Na skutek apelacji pozwanej od tego wyroku, Sąd Okręgowy wyrokiem z

dnia 25 października 2011 r. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że nie

obciążył pozwanej kosztami procesu na rzecz powoda, natomiast w pozostałej

części apelację oddalił i nie obciążył pozwanej obowiązkiem zwrotu powodowi

kosztów postępowania apelacyjnego.

W uzasadnieniu Sąd Okręgowy stwierdził, że roszczenie powoda jest

zasadne i dlatego wyrok Sądu pierwszej instancji uwzględniający powództwo trzeba

uznać za trafny. Szczególna sytuacja majątkowa pozwanej obligowała jednak Sąd

do zastosowania art. 102 k.p.c. Z tej przyczyny Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony

wyrok w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach procesu i przyjął również powołany

przepis za podstawę orzeczenia o kosztach postępowania apelacyjnego.

W zażaleniu na zawarte w wyroku Sądu Okręgowego postanowienie

o kosztach procesu powód, podnosząc zarzut naruszenia art. 102 k.p.c., wniósł

o zmianę zaskarżonego postanowienia przez przyznanie mu od pozwanej kwoty

4 839 zł z tytułu kosztów procesu poniesionych przez niego w postępowaniu

w pierwszej instancji oraz kwoty 1 200 zł z tytułu kosztów postępowania

apelacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z regułą wyrażoną w art. 9 ust. 6 ustawy z dnia 16 września 2011 r.

o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. Nr 233, poz. 1381 – dalej: „ustawa nowelizująca”), do zaskarżenia

zawartego w wyroku Sądu Okręgowego z dnia 25 października 2011 r.

postanowienia o kosztach procesu ma zastosowanie art. 3941 k.p.c. w brzmieniu

sprzed wejścia w życie powołanej ustawy.

Żalący domaga się objęcia kontrolą także orzeczenia o kosztach procesu

poniesionych przez strony w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji

i przyznania mu od pozwanej z tego tytułu kwoty 4 839 zł. Trzeba w związku z tym

przypomnieć, że art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. w brzmieniu sprzed dnia wejścia w życie

ustawy nowelizującej stanowił, że zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na

postanowienie sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były

przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. W przytoczonym przepisie

chodziło tylko o te koszty procesu, o których sąd drugiej instancji orzekał po raz

pierwszy. Jeżeli sąd drugiej instancji, zmieniając wyrok sądu pierwszej instancji,

orzekł także o kosztach postępowania pierwszoinstancyjnego, należy przyjąć,

że nie orzekał o nich po raz pierwszy. Dlatego też na postanowienie tego sądu

w części dotyczącej rozstrzygnięcia o kosztach poniesionych przez strony

w postępowaniu w pierwszej instancji nie przysługuje zażalenie do Sądu

Najwyższego (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2010 r.,

I CZ 30/10, niepubl., z dnia 23 czerwca 2010 r., II CZ 45/10, OSNC 2010, nr 12,

poz. 171), z dnia 24 września 2010 r., IV CZ 60/10, niepubl., z dnia 30 marca

2012 r., III CZ 4/12, niepubl. i z dnia 6 lipca 2012 r., V CZ 112/11, niepubl.).

Oznacza to, że na skutek wniesionego zażalenia, kontroli Sądu Najwyższego

podlegać może jedynie prawidłowość rozstrzygnięcia o kosztach postępowania

apelacyjnego. O kosztach tych Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 102 k.p.c.,

z tym że rozstrzygnięcia tego w ogóle nie uzasadnił. W tym stanie rzeczy nie

można odeprzeć zarzutów żalącego, że sytuacja materialna pozwanej w pełni

pozwala jej na poniesienie kosztów procesu.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 373 w związku z art. 370,

art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy

nowelizującej odrzucił zażalenie w części dotyczącej kosztów procesu poniesionych

w postępowaniu w pierwszej instancji (pkt I), natomiast na podstawie art. 39815 § 1

zdanie pierwsze i art. 108 § 2 w związku z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 3941 § 3

k.p.c. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej uchylił zaskarżone

postanowienie w części dotyczącej kosztów postępowania apelacyjnego i w tym

zakresie przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania,

pozostawiając

temu

Sądowi

rozstrzygnięcie

o

kosztach

postępowania

zażaleniowego. Wobec uchylenia zaskarżonego postanowienia rozpoznanie

wniosku pełnomocnika pozwanej o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej

od

Skarbu

Państwa

trzeba

uznać

za

przedwczesne,

ponieważ

rozstrzygnięcie to jest uzależnione od ostatecznego wyniku postępowania

zażaleniowego.