Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 57/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for retrial when the retrial ground factually does not exist despite being cited.

Numero d'incarto IV CZ 57/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision to reject a request for retrial. The appellant argued that the appellate court erred in finding the retrial ground non-existent, but the court held that the cited ground was factually impossible because the underlying issue had already been decided. Consequently, the court ruled that the appeal was not based on a valid statutory basis for retrial and denied the request.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 403 § 2 k.p.c.; Art. 407 § 1 k.p.c.: A claim for retrial is inadmissible if the alleged ground for retrial does not factually exist, even if formally cited, as the court must assess the substantive existence of the ground rather than merely the formal invocation.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial ground non-existent basis appellate decision statutory requirement procedural dismissal civil procedure code legal error

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 403 § 2 k.p.c.
w zażaleniu zarzut obrazy art. 403 § 2 k.p.c. całkowicie pomija, że wskazana
art. 407 § 1 k.p.c.
403 § 2 i art. 407 § 1 k.p.c.
art. 394 § 14 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 14 w związku z art.
art. 394 § 3 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 14 w związku z art.
art. 108 § 1 k.p.c.
zażaleniowego w oparciu o art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 19, § 6 pkt 7 i § 13 ust.
art. 403 § 2 k.p.c
w zażaleniu zarzut obrazy art. 403 § 2 k.p.c.
art. 407 § 1 k.p.c
403 § 2 i art. 407 § 1 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
art. 108 § 1 k.p.c
zażaleniowego w oparciu o art. 108 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 21 września 2007 r., V CZ 88/07
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 16 października 2007 r., V CO 27/07
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 16 maja 2007 r., III CSK 56/07
III CSK 56/07
Supreme Court dismisses appeal for retrial as no statutory ground existed despite formal citation errors.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 57/09

POSTANOWIENIE

Dnia 17 września 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Krzysztof Strzelczyk

ze skargi powoda o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego

z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt [...]

w sprawie z powództwa M.W.

przeciwko Agencji Mienia Wojskowego

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 września 2009 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie i przyznaje adwokatowi W.W. od Skarbu

Państwa Sądu Apelacyjnego kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta)

zł, powiększoną o stosowną stawkę podatku od towarów i usług,

tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej

powodowi z urzędu w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2009 r. odrzucił skargę

powoda M.W. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym

wyrokiem tegoż Sądu z dnia 26 stycznia 2006 r., oddalającym apelację skarżącego

od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 21 września 2005 r., oddalającego

powództwo przeciwko Agencji Mienia Wojskowego o zapłatę. Sąd Apelacyjny

stwierdził, że powołanie się przez skarżącego na pismo pozwanej Agencji z dnia 27

listopada 2001 r., mające – w

jego ocenie –

wskazywać na fakt popełnienia

przestępstwa przez osobę prowadząca przetarg, nie może być uznane za oparcie

skargi na ustawowej podstawie wznowienia postępowania, o której mowa w art.

403 § 2 k.p.c. Powództwo M.W. zostało oddalone wyłącznie z tej przyczyny, że nie

udowodnił on rozmiaru poniesionej szkody. Sądy obu instancji uznały natomiast, że

zachowanie pozwanego, polegające na nie dopuszczeniu powoda do przetargu,

było działaniem oczywiście bezprawnym. Okoliczność podniesiona w skardze

i mający ją potwierdzać dowód nie mogą mieć zatem wpływy na wynik sprawy.

Niezależnie od powyższego Sąd Apelacyjny wskazał, że powód uchybił

również terminowi do wniesienia skargi, gdyż o powołanym w niej piśmie dowiedział

się z końcem 2006 r., zaś skargę wniósł 25 lutego 2009 r.

W zażaleniu na powyższe postanowienie powód wniósł o jego uchylenie,

zarzucając Sądowi Apelacyjnemu naruszenie art. 403 § 2 i art. 407 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zasadniczą przyczyną odrzucenia skargi powoda było stwierdzenie przez

Sąd Apelacyjny, że nie została ona oparta na ustawowej podstawie wznowienia

postępowania.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje zapatrywanie, zgodnie

z którym, samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający

przepisom art. 401-403 k.p.c. nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie

wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa

nie zachodzi. Skarga o wznowienie postępowania podlega więc odrzuceniu także

wtedy, gdy wskazana w niej podstawa faktycznie nie występuje (zob. m.in.

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05; z dnia 21

września 2007 r., V CZ 88/07, niepubl.; z dnia 16 października 2007 r., V CO 27/07,

niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 r., III CSK 56/07, niepubl.).

Do poglądu tego, aprobowanego przez skład orzekający, nawiązał Sąd Apelacyjny

w zaskarżonym postanowieniu, stwierdzając, że jakkolwiek skarżący powołał się na

podstawę wznowienia postępowania przewidzianą 403 § 2 k.p.c., to oczywiste jest,

że podstawa ta w rzeczywistości nie występuje.

Wbrew odmiennemu zapatrywaniu skarżącego, ocenę tę, biorąc pod uwagę

przesłanki, na których została oparta, trzeba uznać za trafną. Nie ulega bowiem

wątpliwości, że podniesiona w skardze okoliczność faktyczna została przesądzona

w postępowaniu przed Sądami obu instancji na korzyść skarżącego. Nie może ona

mieć wpływu na wynik sprawy, skoro na treści zaskarżonego wyroku zaważyło

jedynie

niewykazanie

przez

skarżącego

poniesionej

szkody.

Podniesiony

w zażaleniu zarzut obrazy art. 403 § 2 k.p.c. całkowicie pomija, że wskazana

w skardze podstawa wznowienia w żaden sposób nie odnosi się do tej istotnej

przesłanki rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku.

Zamierzonego skutku nie mógł też odnieść zarzut naruszenia art. 407 § 1

k.p.c. Stwierdzenie, że skarga nie została oparta na ustawowej podstawie

wznowienia postępowania czyni zbędnym rozważanie, czy ten środek zaskarżenia

wniesiony został w terminie.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 14 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji, rozstrzygając o kosztach postępowania

zażaleniowego w oparciu o art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 19, § 6 pkt 7 i § 13 ust. 2 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokacki oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348).