Supreme Court dismisses appeal for retrial when the retrial ground factually does not exist despite being cited.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision to reject a request for retrial. The appellant argued that the appellate court erred in finding the retrial ground non-existent, but the court held that the cited ground was factually impossible because the underlying issue had already been decided. Consequently, the court ruled that the appeal was not based on a valid statutory basis for retrial and denied the request.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 403 § 2 k.p.c.; Art. 407 § 1 k.p.c.: A claim for retrial is inadmissible if the alleged ground for retrial does not factually exist, even if formally cited, as the court must assess the substantive existence of the ground rather than merely the formal invocation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 57/09
POSTANOWIENIE
Dnia 17 września 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Irena Gromska-Szuster
SSN Krzysztof Strzelczyk
ze skargi powoda o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego
z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt [...]
w sprawie z powództwa M.W.
przeciwko Agencji Mienia Wojskowego
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 17 września 2009 r.,
zażalenia powoda
na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt [...],
oddala zażalenie i przyznaje adwokatowi W.W. od Skarbu
Państwa Sądu Apelacyjnego kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta)
zł, powiększoną o stosowną stawkę podatku od towarów i usług,
tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej
powodowi z urzędu w postępowaniu zażaleniowym.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2009 r. odrzucił skargę
powoda M.W. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym
wyrokiem tegoż Sądu z dnia 26 stycznia 2006 r., oddalającym apelację skarżącego
od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 21 września 2005 r., oddalającego
powództwo przeciwko Agencji Mienia Wojskowego o zapłatę. Sąd Apelacyjny
stwierdził, że powołanie się przez skarżącego na pismo pozwanej Agencji z dnia 27
listopada 2001 r., mające – w
jego ocenie –
wskazywać na fakt popełnienia
przestępstwa przez osobę prowadząca przetarg, nie może być uznane za oparcie
skargi na ustawowej podstawie wznowienia postępowania, o której mowa w art.
403 § 2 k.p.c. Powództwo M.W. zostało oddalone wyłącznie z tej przyczyny, że nie
udowodnił on rozmiaru poniesionej szkody. Sądy obu instancji uznały natomiast, że
zachowanie pozwanego, polegające na nie dopuszczeniu powoda do przetargu,
było działaniem oczywiście bezprawnym. Okoliczność podniesiona w skardze
i mający ją potwierdzać dowód nie mogą mieć zatem wpływy na wynik sprawy.
Niezależnie od powyższego Sąd Apelacyjny wskazał, że powód uchybił
również terminowi do wniesienia skargi, gdyż o powołanym w niej piśmie dowiedział
się z końcem 2006 r., zaś skargę wniósł 25 lutego 2009 r.
W zażaleniu na powyższe postanowienie powód wniósł o jego uchylenie,
zarzucając Sądowi Apelacyjnemu naruszenie art. 403 § 2 i art. 407 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zasadniczą przyczyną odrzucenia skargi powoda było stwierdzenie przez
Sąd Apelacyjny, że nie została ona oparta na ustawowej podstawie wznowienia
postępowania.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje zapatrywanie, zgodnie
z którym, samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający
przepisom art. 401-403 k.p.c. nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie
wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa
nie zachodzi. Skarga o wznowienie postępowania podlega więc odrzuceniu także
wtedy, gdy wskazana w niej podstawa faktycznie nie występuje (zob. m.in.
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05; z dnia 21
września 2007 r., V CZ 88/07, niepubl.; z dnia 16 października 2007 r., V CO 27/07,
niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 r., III CSK 56/07, niepubl.).
Do poglądu tego, aprobowanego przez skład orzekający, nawiązał Sąd Apelacyjny
w zaskarżonym postanowieniu, stwierdzając, że jakkolwiek skarżący powołał się na
podstawę wznowienia postępowania przewidzianą 403 § 2 k.p.c., to oczywiste jest,
że podstawa ta w rzeczywistości nie występuje.
Wbrew odmiennemu zapatrywaniu skarżącego, ocenę tę, biorąc pod uwagę
przesłanki, na których została oparta, trzeba uznać za trafną. Nie ulega bowiem
wątpliwości, że podniesiona w skardze okoliczność faktyczna została przesądzona
w postępowaniu przed Sądami obu instancji na korzyść skarżącego. Nie może ona
mieć wpływu na wynik sprawy, skoro na treści zaskarżonego wyroku zaważyło
jedynie
niewykazanie
przez
skarżącego
poniesionej
szkody.
Podniesiony
w zażaleniu zarzut obrazy art. 403 § 2 k.p.c. całkowicie pomija, że wskazana
w skardze podstawa wznowienia w żaden sposób nie odnosi się do tej istotnej
przesłanki rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku.
Zamierzonego skutku nie mógł też odnieść zarzut naruszenia art. 407 § 1
k.p.c. Stwierdzenie, że skarga nie została oparta na ustawowej podstawie
wznowienia postępowania czyni zbędnym rozważanie, czy ten środek zaskarżenia
wniesiony został w terminie.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 14 w związku z art.
3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji, rozstrzygając o kosztach postępowania
zażaleniowego w oparciu o art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 19, § 6 pkt 7 i § 13 ust. 2 pkt 2
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności adwokacki oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348).