Supreme Court dismisses appeal for custody removal case as cassation inadmissible under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal regarding a custody removal order based on a Brussels judgment. The lower court rejected the appeal because such family law matters fall outside the closed list of cases permitting cassation under Article 5191 of the Civil Procedure Code. The court held that the substantive issues of the Brussels judgment's enforceability and recognition are not subject to review in this procedural appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 5191 ust. 1 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c. in conjunction with Art. 394 § 1 k.p.c.: Cassation appeals are inadmissible in family law custody cases, including those based on the Hague Convention, as these do not fall within the statutory list of reviewable matters.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 55/13
POSTANOWIENIE
Dnia 20 czerwca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Iwona Koper (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Mirosław Bączyk
SSN Anna Kozłowska
w sprawie z wniosku M. S. R.
przy uczestnictwie J. S. R. i D. S.
o odebranie dzieci,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 20 czerwca 2013 r.,
zażalenia wnioskodawcy
na postanowienie Sądu Okręgowego w L.
z dnia 16 stycznia 2013 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2013 r. Sąd Okręgowy w L. odrzucił, jako
niedopuszczalną skargę kasacyjną wnioskodawcy M. S. R. od postanowienia tego
Sądu oddalającego apelację wnioskodawcy w sprawie o odebranie dzieci.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy wskazał, że sprawy
dotyczące władzy rodzicielskiej nie zostały ujęte w zamkniętym katalogu spraw
zawartym w art. 5191 k.p.c., w których taka skarga przysługuje. Nadto podniósł,
że wnioskodawca żądał wydania dzieci w oparciu o orzeczenie wydane przez Sąd
pierwszej instancji w Brukseli, które nie zostało uznane przez sąd polski, a przy tym
nie wskazał przepisu prawa krajowego, na podstawie którego miałoby nastąpić
wydanie dzieci. Stwierdził również, że przedmiotowe postępowanie nie toczyło się
na podstawie Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. o cywilnych
aspektach uprowadzenia dziecka za granicę (Dz. U. z 1995 r., nr 108, poz. 528,
sprostowanie Dz.U. z 1999 r., Nr 93, poz. 1085 - dalej jako Konwencja haska)
dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka, w których skarga kasacyjna
jest dopuszczalna.
W zażaleniu na to postanowienie wnioskodawca wniósł o jego uchylenie
w całości podnosząc, że uzyskane przez niego orzeczenie Sądu w Brukseli
z dnia 9 stycznia
2009
r.,
wydane
w
kontynuacji
procedury
związanej
z uprowadzeniem dziecka za granicę jest wykonalne bez potrzeby jego
uznania w Polsce i bez możliwości jego nieuznania w jakiejkolwiek procedurze
krajowej. Wykonanie takiego orzeczenia w Polsce powinno sprowadzać się
do odpowiedniego zastosowania procedury cywilnej w zakresie spraw o odebranie
osoby
podlegającej
władzy
rodzicielskiej
lub
pozostającej
pod
opieką.
Skarżący zarzucił, że Sądy obu instancji w niniejszej sprawie, odrzucając całość
wiążącego
Polskę
prawodawstwa
Unii
Europejskiej
(w
tym
znajdujących
bezpośrednie zastosowanie Rozporządzeń Rady WE), skoncentrowały się
wyłącznie na dowodzeniu braku uznania orzeczenia Sądu w Brukseli, co jest
wnioskiem oczywiście bezzasadnym i narusza art. 11 ust. 8, art. 40 ust. 1 lit. b, 42
ust. 1 i 2 oraz art. 43 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003.
Zaskarżone postanowienie narusza więc podstawowe zasady prawa europejskiego,
wynikające z wiążących Polskę traktatów oraz utrwalonej linii orzeczniczej
Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarżący kwalifikuje przedmiotową sprawę jako dotyczącą odebrania osoby
podlegającej władzy rodzicielskiej, na podstawie wykonalnego na terenie Polski
orzeczenia Sądu w Brukseli, wydanego w trybie Konwencji haskiej. Według Sądu
Okręgowego właściwą podstawą jej rozpoznania są przepisy art. 598 1 i nast. k.p.c.
Zakres spraw objętych tym postępowaniem obejmuje sprawy, w których
materialnoprawną podstawę odebrania dziecka podlegającego władzy rodzicielskiej
stanowią przepisy art. 100 kro oraz przepisy Konwencji haskiej.
W sprawach tych, stosownie do art. 5191 § 2 k.p.c., skarga kasacyjna nie
przysługuje. W sprawach z zakresu prawa rodzinnego opiekuńczego i kurateli
wskazany
przepis
dopuszcza
skargę
kasacyjną
jedynie
w
sprawach
o przysposobienie oraz w ograniczonym zakresie w sprawach o podział majątku
wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami.
Zgodnie ze stanowiskiem judykatury (m. innymi postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 21 października 2012 r. IV CZ 148/12, nie publ. oraz dalsze
powołane w jego uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego), odmiennie niż
przyjmuje
to
Sąd
Okręgowy,
skarga
kasacyjna
nie
przysługuje
także
w prowadzonych w trybie postępowania nieprocesowego, jako sprawy z zakresu
praw rodzinnego, opiekuńczego i kurateli, sprawach o wydanie małoletniego
w oparciu o Konwencje haską.
Bez znaczenia dla oceny zasadności zażalenia pozostają zawarte
w uzasadnieniu zażalenia wywody, odnoszące się do kwestii wykonalności
i uznania orzeczenia wydanego w trybie tej Konwencji, dotyczące merytorycznego
aspektu sprawy, który nie podlega kontroli w ramach niniejszego postępowania
zażaleniowego, mającego za przedmiot jedynie dopuszczalność wniesionej przez
wnioskodawcę i odrzuconej przez Sąd Okręgowy skargi kasacyjnej.
Z tych przyczyn zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 398 14 k.p.c.
w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.
jw